Κάπου διάβασα προχθές ότι η εισαγγελέας για την υπόθεση Βατοπεδίου πρότεινε να αθωωθούν όλοι οι κατηγορούμενοι, καθώς δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για την ενοχή τους. Γέλασα. Αλλά μετά απ’ αυτό άρχισε να βουίζει ο εγκέφαλός μου τόσο δυνατά για το κατά πόσο, λοιπόν, η Θέμις (θεά της Δικαιοσύνης) είναι όντως τυφλή –βάσει μυθολογίας– , ώστε να διατηρείται η αντικειμενικότητα της και να παραμένουν οι αποφάσεις της αδιάβλητες.

Η πίστη μου στη δικαιοσύνη και στα δικαστήρια –έτσι όπως τα οργανώσαμε και τα θεσπίσαμε τουλάχιστον, βάρβαρα και μεροληπτικά– έχει περιοριστεί μονάχα στις προθέσεις τους. Αποκατάσταση της τάξης πραγμάτων, απόδοση δικαίου και καταδίκη των άνομων πράξεων αποτελούσαν πάντα τις αρμοδιότητες τους. Παρ’ όλα αυτά, η ελευθερία να χρησιμοποιείς το νόμο και το Σύνταγμα όπως σε βολεύει σου επιτρέπει να μεταποιείς τις συνθήκες και τα δεδομένα καθώς πρέπει, ώστε να ξεγλιστράς από την ενοχή και την τιμωρία. Κι όλα αυτά εις βάρος των πραγματικά αθώων!

Κανείς δε λέει πως η απόδοση δικαιοσύνης είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά υπάρχουν και κάποιες ιστορίες που τα ίδια τα πεπραγμένα ομολογούν την παρανομία, που η κοινή λογική και τα ίδια σου τα μάτια (όσο στραβά κι αν θες να τα παρουσιάζεις) αντιλαμβάνονται τη διαφθορά. Κι όταν η διαδικασία αποτυγχάνει και το δίκαιο απονέμεται στους γλεντοκόπους και τους παράνομους, η δικαιοσύνη ανακηρύσσεται αδύναμη κι ανίκανη ν’ ανταποκριθεί στο ρόλο της. Κι όταν δεν έχει τη δύναμη να δει την αλήθεια στα πιο προφανή εγκλήματα, ας φανταστούμε πόσο εθελοτυφλεί στα αμφιλεγόμενα.

Δυστυχώς, οι άνθρωποι καταφέρνουν να διαφθείρουν κάθε τι που ακουμπούν κι έτσι η δικαιοσύνη που σαν έννοια είναι προς όφελος του αθώου και του ηθικού όταν θεμελιώθηκε από ανθρώπινο δυναμικό κι έγινε η τρίτη κι ανεξάρτητη εξουσία της κοινωνίας, μόνο αυτοτελής δεν κατάφερε να ‘ναι. Τύφλα να ‘χει η Δικαιοσύνη ή τυφλή πορεύεται; Μήπως τελικά τα προβληματικά της μάτια την κάνουν να χάνει την αντικειμενικότητά της αντί να τη βρίσκει; Κι αν ναι, γιατί; Επειδή ζει στο σκοτάδι ή επειδή βολεύεται;

Γράφτηκαν νόμοι και υπογράφηκε Σύνταγμα (που προφανώς δε θα αναλύσουμε τώρα το πόσο δίκαια είναι) κι οι άνθρωποι ανέλαβαν να τα υπηρετήσουν για να προάγουν και να δικαιώνουν το «νόμιμο». Ένα «νόμιμο» που πάντα θα διαστρεβλώνεται, θα αμφισβητείται και στο τέλος θ’ απορρίπτεται από τα συμφέροντα εκείνων που είχαν την ευθύνη αντικρουόμενα να κατασπαράξουν τα ωφελήματα. Μία Δικαστική εξουσία που είναι συνυφασμένη με ισχυρούς δεσμούς με τις άλλες δύο εξουσίες (Νομοθετική και Εκτελεστική). Τις υπηρετεί, υπηρετείται από αυτές και ταυτόχρονα γλείφει μέχρι το μεδούλι κάθε προσωπική φιλοδοξία κι αμαρτωλότητα.

Αποπροσανατολίζεται και παρασύρεται. Και πάντα αυτό θα συμβαίνει, ακόμα κι αν γνωρίζει ότι οι αποφάσεις της δε λυτρώνουν, αλλά καταδικάζουν την αθωότητα εκείνου που πραγματικά την έχει. Γιατί πολύ απλά, δεν την ενδιαφέρει ούτε το ένστικτό της, ούτε η αλήθεια που υποκρύπτεται. Την αφορά ό,τι βάσει νόμων παρουσιάζεται στην αίθουσα του δικαστηρίου θεμιτό, αδιαφιλονίκητο κι ακλόνητο. Συνήθως, μάλιστα, ό,τι έχει πρόσβαση σε πλούτο κι εξουσία πάντα με κάποιον τρόπο –μαγικό θες να ‘ναι;- κατακτά το άλλοθι, είτε λόγω της καλά οργανωμένης υπεράσπισης, είτε της δόλιας αβάντας των δικαστικών αντιπροσώπων και της δικαστικής πρακτικής.

Δεν έχω εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη, ούτε και στα δικαστήρια. Ή μάλλον έχω στις προθέσεις τους, τις πρωταρχικές, τις αθώες, του οράματος να μη μένουν ατιμώρητοι οι φταίχτες, να μην υποβιβάζονται οι αθώοι. Αλλά, δεν έχω στη δύναμή τους. Η ζυγαριά της Θέμιδος χάλασε, αναποδογύρισε, καταστράφηκε. Τη φτύσανε, τη γλείψανε, την κανακέψανε, την αποθεώσανε. Ώσπου άνοιξε τα μάτια της κι επέλεξε μεριά και δη εκείνων που την είχαν στα όπα-όπα. Συνειδητά ή ασυνείδητα αποδυναμωμένη περικυκλώθηκε από προστάτες που δεν την ήθελαν τυφλή, της άνοιξαν τα μάτια, τη διέταξαν να δει κι εκείνη, την έκαναν δική τους κι αυτή θαμπώθηκε από τα συμφέροντα του πλέον κατεστημένα άπληστου κι ανήθικου κόσμου. Ανάθεμα κι αν υπάρχει κάτι που διατηρήσαμε έννομο κι ηθικό…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.