Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

υπάρχουν λογής και λογής άνθρωποι. Άλλοι πιο κυνικοί, άλλοι πιο συναισθηματικοί. Οι τρελοί από κούνια, οι συνεσταλμένοι εκ γονιδίων. Παθιασμένοι που κάνουν την παρόρμηση να φαίνεται παιχνιδάκι, ρεαλιστές που η λογική κυριεύει το σώμα και το μυαλό τους. Πάντως ό,τι κι αν είμαστε, όλοι μας έχουμε φανταστεί τα ιδανικά Χριστούγεννα. Ίσως κρυφά, ίσως πιο φανερά, όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, κάποτε ονειρευτήκαμε τα «σωστά» Χριστούγεννα με τους «σωστούς» συντελεστές, στις «σωστές» συνθήκες και πάντα θα ελπίζουμε γι’ αυτά, ακόμη κι όταν τα μαλλιά μας ασπρίσουν.

Δεν ξέρω αν το έμαθες, αλλά φέτος στη Συρία δε θα κάνουν Χριστούγεννα, δε θα ‘χει λαμπάκια και δεν πατάς ούτε εσύ, εδώ κι έξι χρόνια τώρα. Και πίστεψέ με, το σχόλιο μου δεν κάνει καμία νύξη σε αντικρουόμενους μουσουλμάνους και χριστιανούς, σε θρησκείες και κουραφέξαλα. Μιλάμε για ψυχρό πόλεμο κι ο πόλεμος έχει αίματα στους δρόμους, ορφανά στους παραδρόμους και ζωές στους υπονόμους.

Στην Αφρική, οι άνθρωποι ακόμα στύβουν πορτοκάλια όταν νερό δεν υπάρχει, κυκλοφορούν γυμνοί και πεθαίνουν. Ε, αυτοί δεν έχουν ζήσει ποτέ Χριστούγεννα δίπλα στο τζάκι, ούτε έφαγαν γαλοπούλα την Πρωτοχρονιά. Βασικά, τι είναι τζάκι, τι είναι γαλοπούλα, τι είναι Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά; Ναι, καλώς ήρθατε στον κόσμο των ανθρώπων, των Ηνωμένων Εθνών, της actionaid, των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και της παγκοσμιοποίησης. Της ποιας, I beg your pardon; Ούτε εκεί θα ‘χει κουραμπιέδες και μελομακάρονα, σωστά;

Οι Αμερικάνοι κι οι Ρώσοι δε θα στολίσουν δέντρο πάλι, γιατί ξεχάστηκαν ν’ απαριθμούν πυρηνικά όπλα και ν’ αναμετριούνται στήθος με στήθος, ώσπου έφτασε ο Δεκέμβρης χωρίς να το πάρουν πρέφα. Είναι βαρύ το τίμημα της κατάκτησης και δεν έχουν πια χρόνο για χάσιμο!

Στη Βόρειο Κορέα μίλησαν για κομμουνισμό, έναν κομμουνισμό που αποστρέφει τα Χριστούγεννα και κάνει τους ιδεολόγους να προσδοκούν πως κάποτε θ’ αφήσουμε τα λάθη και τα πάθη στη λήθη και θα εκπληρωθεί το όνειρο σωστά.

Τι κι αν ανεξαρτητοποιήθηκε το Σουδάν; Τα παιδάκια, πάντως, δε θα κάνουν βόλτες στους δρόμους της πόλης τρώγοντας μαλλί της γριάς ή ζαχαρωτά και δε θα κλαίνε επειδή χτύπησαν στο παγοδρόμιο. Κάτι για όπλα, έμαθα, για στρατολόγηση, μίσος και φανατισμό! Ελλοχεύει και λιμός, είπανε. Μα τα Χριστούγεννα οι άνθρωποι δε θα ‘πρεπε να πεινάνε, ούτε και να σκοτώνονται!

Παραπέρα στη Σομαλία, τι γίνεται; Ακόμα τρώγονται μεταξύ τους αμόρφωτα μυαλά για τα συμφέροντα των κοσμοκρατόρων και αδηφάγων όρνιων, ακόμη τρώγονται για ‘σένα και για ‘μένα; Αλλά θα μου πεις, εδώ επιτρέπουμε να θυσιάζονται για ένα Θεό –ανάθεμα τι Θεός!- και ν’ ακρωτηριάζονται ψυχικά τα κοριτσάκια τους με την κλειτοριδεκτομή στα 11, τους σεξουαλικούς βιασμούς από τότε που θυμούνται τον εαυτό τους, τους γάμους απ’ τα 6 και τις γεννήσεις στα 12. Και μάντεψε! Ούτε εκεί θα ‘χει δώρα δίπλα από τη φάτνη φέτος.

Πατησίων και Γαλατσίου γωνία, με την αλλαγή του χρόνου, η μαύρη ιερόδουλη πάλι θα βρίζεται με καμιά ένοικο της περιοχής ή θα πουλιέται για κανένα τάλιρο στο βρωμόγερο που θα θέλει να βγάλει το άχτι του. Κι ακόμα κι αν όλοι μας κάνουμε πως δε βλέπουμε τις μέρες των γιορτών, εγώ, να ξέρεις, θα την κοζάρω, γιατί κάπου εκεί θα είμαι!

Ο Λουκάς ακόμη βρίσκεται στη λίστα αναμονής για την ένταξή του σε πρόγραμμα μεθαδόνης κι εκείνο το βράδυ θα το περάσει μόνος ή με τους ομοίους του ξεχασμένοι στ’ αζήτητα ή με τον άστεγο που ‘χει τα πόδια του πρησμένα απ’ το κρύο.

Τα ορφανοτροφεία τίγκα θα είναι, πάλι, με ψυχές παιδιών που θα ονειρεύονται τα δικά τους ιδανικά Χριστούγεννα.

Για κάποιους δε θα ‘χει ρεβεγιόν, αντί για κρασί θα ‘χει νερό βρύσης κι αντί για κρέας μακαρόνια. Κουβέρτες αντί θέρμανσης, μοναξιά αντί φίλων, δουλειά αντί αγάπης.

Τ’ αδέσποτο που παρατήσαμε θα κρυώνει σε κάποιο στενό του κέντρου ψάχνοντας στα σκουπίδια τ’ αποφάγια μας για το γιορτινό του γεύμα.

Κάποιοι εκείνο το βράδυ θα περπατάνε μόνοι και θα ονειρεύονται. Θα ονειρεύονται τους ιδανικούς φίλους, την ιδανική δουλειά –μιας και τους κούρασε ο ΟΑΕΔ-, τον ιδανικό έρωτα, το ιδανικό σπίτι, την ιδανική οικογένεια, τον ιδανικό εαυτό τους.

Εκείνο το βράδυ και κάθε βράδυ των γιορτών κάποια ψυχή θα σβήνει –άδικα και μη- σε κάποιο νοσοκομείο. Κάποια ανάσα θα είναι η τελευταία και κάποια μάτια πάλι θα δακρύζουν.

Γι’ αυτό σου λέω, άγιε Βασίλη, εγώ φέτος θα λείπω. Τα έλατα μαράθηκαν, τα λαμπάκια κάηκαν, τα φώτα έσβησαν, τα καράβια ναυάγησαν, οι χιονάνθρωποι έλιωσαν, οι τάρανδοι γέρασαν, οι καλικάντζαροι απεργούν. Τα δικά μου ιδανικά Χριστούγεννα δεν ήταν ούτε πέρσι, μα ούτε και φέτος. Τα ιδανικά Χριστούγεννα δεν έχουν έρθει ακόμα. Τα δικά μου ιδανικά Χριστούγεννα δε διαρκούν μονάχα 15 εμπορικές ημέρες. Θα λείπω, λοιπόν. Κι αυτό, για να θυμάσαι να ‘ρχεσαι και τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου!

Με αγάπη, απ’ τους ονειροπόλους…

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.