Προφανώς κι όλοι γνωρίζουμε το γνωστό λαϊκό απόφθεγμα πως η Ελλάδα τα τρώει τα παιδιά της. Γενικότερα, η μικρή ηλικιακά ζωή μου κι εμπειρία μου κατά συνέπεια, μ’ έχει πείσει ήδη πως για κάποιο προσδιορίσιμο(!) λόγο, η χώρα τούτη έχει την τάση να ισοπεδώνει κάθε σύστημά της, κάθε τι που ακουμπά κι αναλαμβάνει. Είναι κάτι σαν τον Μίδα από την αντίστροφη, όμως. Ό,τι ακουμπάει σκατά γίνεται!

Από τα μεγαλύτερα σκατένια αποτελέσματά της είναι το σύστημα Υγείας, φυσικά. Ένα ανύπαρκτο κατά βάση σύστημα. Και πριν βιαστείς και μου πεις πως γι’ αυτό φταίει η κοινωνικοοικονομική κρίση που σε μαστίζει, να σε ενημερώσω πως η κοινωνική κρίση ήταν μάστιγα πολύ πριν αδειάσουν οι τραπεζικοί σου λογαριασμοί. Απλά η έλλειψη οικονομικών πόρων έφθινε το σύστημα ακόμη περισσότερο, το ξεπάστρεψε κι έβγαλε στη φόρα την ήδη υπάρχουσα βρωμιά του.

Ανυπαρξία κι ακαταλληλότητα υποδομών κι εξοπλισμού, ελάχιστο, χαμηλόμισθο προσωπικό, προβληματικό και περιορισμένο υλικό ή φάρμακα, γραφειοκρατία, φοροδιαφυγή και φακελάκια, ρουσφέτια κι αναξιοκρατία, λάθος οργάνωση και λανθασμένη διαλογή περιστατικών, η νοοτροπία της Ελληνίδας μάνας «το παιδί γρήγορα στα επείγοντα» μονάχα για μία γρατζουνιά, απουσία καθηκοντολογίου και υποτίμηση επαγγελμάτων, ρατσισμός και προκαταλήψεις διαχυμένα προς τα περιστατικά αλλά και απέναντι στους επαγγελματίες υγείας και μια λίστα που αν συνεχίσω να γράφω δεν έχει τελειωμό.

Η προσωπική μου οπτική πάντα έκρινε πως για να στέκεται ένα κράτος υγιές και για να έχει ευκαιρίες προόδου κι εξέλιξης, θα πρέπει να διαθέτει, πρωταρχικά, ανθηρά συστήματα παιδείας και υγείας. Να διαμορφώνει οξυμένα μυαλά κι ανδρείες προσωπικότητες που να μπορούν να κρίνουν, να πράττουν, να ιθύνουν, να εκπλατύνουν τους ορίζοντες τους, να εκσυγχρονίζονται, να κάνουν λάθη, να τα διορθώνουν, ν’ αλλάζουν τον κόσμο και να γράφουν ιστορία. Και παράλληλα, το κράτος να εξασφαλίζει δωρεάν περίθαλψη κι ένα διευθετημένο υγειονομικό σύστημα που να εξυπηρετεί τους ασθενείς του και να σέβεται τους εργαζόμενους που το επανδρώνουν. Αυτή η χώρα δε διαθέτει τίποτα απ’ τα δύο κι είναι ξάστερα στην προσωπική ευχέρεια του καθένα από εμάς εάν θα επιλέξει να προοδεύσει νοητικά κι αν θα συνεισφέρει με όποιον τρόπο στην κατεδάφιση ενός ανθυγιεινού συστήματος και την ανέγερση από τα βάραθρα μιας διαυγούς υγειονομικής διάταξης –τουλάχιστον!

Μιλώντας για το προσωπικό και το επιστημονικό του υπόβαθρο, προφανώς και διαπλάθονται δύο παρατηρήσεις. Όπως και σε κάθε επάγγελμα, έτσι και στα επαγγέλματα υγείας υπάρχουν «καλοί» και «κακοί» επαγγελματίες κι αυτό, δυστυχώς, η κοινωνία δε θα μπορούσε να το αποφύγει σε κανέναν επαγγελματικό τομέα. Τώρα, όσον αφορά το αν θα έπρεπε να υπάρχουν οι απαραίτητοι ελεγκτικοί μηχανισμοί για το ποιόν και τον επαγγελματισμό τους , θα απαντήσω πως κυλάει στο αίμα του Έλληνα η πουστιά και το βόλεμα κι άρα θα ήταν ουτοπία να πιστεύουμε σε αξιολογήσεις και φαμφάρες. Και νομίζω πως αυτό επαρκεί ως απάντηση για να καταλάβουμε όλοι. Αναφορικά με τη δια βίου εκπαίδευση και εξέλιξη, είναι ένα κομμάτι που αφορά τόσο τις προσωπικές επιλογές και προτιμήσεις όσο και την για ακόμη μία φορά ανυπαρξία οποιοδήποτε κινήτρου και στήριξης της εκπαιδευτικής διαδικασίας εκ μέρους του κράτους.

Οι συνθήκες περίθαλψης και νοσηλείας των ασθενών χωλαίνει από παντού εξαιτίας του γεγονότος πως το μέγεθος έλλειψης εξοπλισμού κι εγκαταστάσεων είναι ασύλληπτο -και δυσνόητο για όσους δεν το γνωρίσουν από κοντά. Θέλω να πω πως η επιστημονική βιβλιογραφία καταγράφει ορισμένες επαγγελματικές μεθόδους που μοντερνίζουν με τα χρόνια και προϋποθέτει τόσο ικανότητα όσο και υλικό, κάτι που οι λειτουργοί υγείας δε διαθέτουν κι αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν τη φαντασία τους για να κουράρουν τους πάσχοντες. Κι όλα αυτά τον 21ο αιώνα που η επιστήμη κόβει και ράβει κι εμείς ούτε που μπορούμε να την αγγίξουμε καμιά φορά σ’ αυτήν τη χώρα. Εκτός αυτού, η πλειοψηφία τους κακοπληρώνεται, υποβιβάζεται κι αναξιοκρατικά παραμένει στο περιθώριο. Ενώ, συν τις άλλοις, ο φόρτος εργασίας είναι υπεράριθμος, κάτι το οποίο άνετα σε φθείρει, σε κουράζει, σε απογοητεύει και σε αποκλείει. Άσε που επιτάσσει τα μορφωμένα μυαλά ν’ αποδημήσουν στα ξένα για ένα ανθρώπινο μέλλον και μια βιώσιμη ζωή. Ένα σύστημα χωρίς οργάνωση πάντα θα υπολειτουργεί και θα μπασταρδεύεται.

Στα ιδανικά συστήματα υγείας ο καταμερισμός εργασίας κι η διαλογή των ασθενών είναι η αρχή των πάντων. Έννοιες όπως «κατ’ οίκον νοσηλεία», «οικογενειακός ιατρός», «κοινοτική νοσηλευτική», «διαπολιτισμική νοσηλευτική», «ψυχιατρική κλινική» και «ξενώνες επανένταξης» -κι όχι ψυχιατρεία και Κωσταλέξη!-, «διαλογή», «πρόληψη» είναι λίγες από εκείνες τις ουσιαστικές και βασικές αρχές ενός υγειούς συστήματος υγείας. Κι είναι έννοιες άγνωστες στην Ελλάδα, σε μια χώρα που τα πάντα δομούνται με τη νοοτροπία του «μπάτε σκύλοι αλέστε». Έννοιες άγνωστες, όχι μόνο στο απλό, κοινωνικό σύνολο, αλλά και στα ίδια τα άτομα που επανδρώνουν το σύστημα υγείας. Κι αν όχι άγνωστες σ’ αυτούς, τότε επιλεκτικά απορριπτέες με το σκεπτικό ότι θέλει κότσια για ν’ αλλάξει κάτι. Ο πελατειακός χαρακτήρας του ελληνικού κράτους έχει κατακτήσει χρόνια τώρα και την Υγεία της κι η ψωνάρα που κρύβουμε μέσα μας έχει θεσπίσει ένα σύστημα ιατροκεντρικό κι όχι ασθενοκεντρικό. Ενημερωτικά, όταν θεραπεύεις, θεραπεύεις ανθρώπους. Ούτε επιστήμονες γιατρούς, ούτε νοσηλευτές, ούτε νοσοκόμους, ούτε γνώσεις, ούτε σπουδές. Θεραπεύεις ανθρώπους!

Προφανώς και ξέρω πως όλα αυτά σου ακούγονται απλές θεωρίες, γιατί κι εμένα καμιά φορά μου μοιάζουν δονκιχωτικά όταν τα σκέφτομαι. Και θα μπορούσα κάλλιστα, συνεχίζοντας να γράφω, να ξεχάσω να βάλω τελεία. Ζεις στη χώρα που το μόνο πράγμα που κάνει σωστότερα απ’ όλα τ’ άλλα είναι να καταβροχθίζει –όχι απλά να τρώει- τα θρεφτάρια της. Γι’ αυτό το λόγο, κάπου εδώ επιλέγω να βάλω μία άνω τελεία, ελπίζοντας πως δε θα χρειαστεί να την κάνω κόμμα συνεχίζοντας τους συνειρμούς μου και κάποτε θ’ ανοίξουμε τα ματάκια μας και θα την κάνουμε μαζί θαυμαστικό!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.