Η δική μου εφηβική ηλικία, κυρίως, έχει σημαδευτεί από ένα δεδομένο ιδιαίτερα θλιβερό για την αισθητική του χιούμορ μου. Θυμάμαι να συντονίζονται συμμαθητές, γονείς και φίλοι εκείνην τη στάνταρ ώρα (στο λατρεμένο Star) για να δουν τη γνωστή, αμερικάνικη σειρά ονόματι «Τα Φιλαράκια», να σκορπούν μία ώρα της ημέρας αποσβολωμένοι μπροστά από την οθόνη και να γελούν ως την κάθαρση.

Παραδέχομαι δημοσίως, λοιπόν, -και δεν ντρέπομαι, κιόλας!- πως ανήκω σ’ εκείνους, τους πιθανότατα λίγους, που δεν έχουν παρακολουθήσει ποτέ περισσότερες από δυο-τρεις σκηνές (κι αυτό γιατί έτυχε ν’ αράζω) από αυτήν τη σειρά, όσους κύκλους και να διαθέτει, όσο αστεία και να ήταν. Κι ο μοναδικός λόγος είναι τα πενιχρά, σαχλά, βλαμμένα και φτιαχτά γέλια του κοινού από πίσω! Δεν έχω παρακολουθήσει γενικότερα καμία σειρά ή ταινία που στολίζεται από ξεκαρδιστικά γέλια με αυξομειωμένη ένταση ανάλογα την ισχύ της ατάκας. Ναι, πάλι δεv ντρέπομαι που το ομολογώ και να μου η γνώμη σου!

Μιλώντας για κωμωδία, η λογική ορίζει πως θα έχει γέλιο κι εσύ θα ψυχαγωγηθείς. Παρ’ όλα ταύτα, αυτό δε σημαίνει πως από τις δέκα ατάκες των ηθοποιών θα είναι όλες πραγματικά ξεκαρδιστικές. Γι’ αυτό και τα γέλια που υποτιθέμενου κοινού πολλές φορές αιωρούνται άτοπα. Στην ψύχρα και χωρίς αιτία τοποθετούνται πάνω στη σκηνή κι εσύ που δε γελάς, επειδή προφανώς δεν το βρίσκεις και ιδιαίτερα αστείο, νιώθεις ανοήμων κι αρχίζεις μύχια να έχεις πνευματικές και ψυχολογικές αναζητήσεις για τη νοημοσύνη που μάλλον δεν κατέχεις και χείριστα για την αίσθηση του χιούμορ που θεωρούσες μέχρι εκείνην τη στιγμή ότι τουλάχιστον διέθετες. Αρχίζοντας έτσι, να υποτιμάς την υπόσταση σου ως κοινωνικό, ανθρώπινο ον σπαζοκεφαλιάζοντας για το «αστείο» που υποτίθεται πως εσύ δεν κατάλαβες.

Και το δράμα βαίνει ολοταχώς όταν, αντικρίζοντας τους γύρω σου να γελάνε, νιώθεις ακόμη πιο ανόητος από πριν. Η απάντηση, όμως, στην απορία σου είναι ότι αυτοί γελάνε επειδή γέλασε αυτό το πλαστό και «φαύλο» κοινό της σειράς. Έτσι απλά, ξεκαρδίζονται από αμηχανία κι ας μην έχουν καταλάβει γρι από το αστείο που ειπώθηκε. Εντάξει, υπάρχουν κι αυτοί που δεν έχουν χιούμορ, βέβαια (έλα καλά, είναι πολλοί αυτοί, έχεις δίκιο!), αλλά οι υπόλοιποι, κατά κανόνα, παρασύρονται σε μια εν λευκώ συγκυρία άνευ λογικής συνάρτησης κι έτσι απλά κουζουλένεσαι και τους χαζεύεις με το στόμα ορθάνοιχτο.

Έστω, τώρα, πως ξεπερνάς το πρώτο σοκ με τους αφελείς που σε περιτριγυρίζουν. Αλλά, αντικειμενικά, αυτά τα γέλια πέφτουν ανά δύο δευτερόλεπτα στα 60 λεπτά του επεισοδίου. Εκτός απ’ ότι νιώθεις ότι σου επιβάλλονται και σου μαζικοποιούν τη μοναδικότητα του χιούμορ και της ιδιοσυγκρασίας σου, σε κουράζουν και σου σπάνε τα νεύρα –για να μη βωμολοχήσω χειρότερα σήμερα-, με αποτέλεσμα, ακόμη κι αν σ’ άρεσε το σενάριο και το πνεύμα της σειράς έστω και μηδαμινά, δε θ’ άντεχες να την παρακολουθήσεις περισσότερο από πέντε γαμωλεπτά, θα έσπαγες το χαζοκούτι στα δύο, θα το έφτυνες, θα ποδοπατούσες τα θραύσματα και με αέρα θριαμβευτή θα υπήγαγες τη σειρά στη λίστα των “hates”.

Αυτή η φάση με τα προσχεδιασμένα, ηχογραφημένα γέλια στις σειρές βαστάει από τη δεκαετία του 1940 κι η φιλοσοφία των τότε παραγωγών ήταν ότι υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γελάσει κάποιος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε κοινό που γελάει κι εκείνο, παρά όταν είναι μόνος. ΜΑ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΙ; Αν κάτι δεν του φαίνεται αστείο, ποιος ο λόγος να γελάσει; Άρα, έχω δίκιο όταν αναφέρομαι σε συσσώρευση των μαζών και των πληθών. Και τόσες δεκαετίες αργότερα δεν έχει αλλάξει τίποτα, βλέπε “How I Met Your Mother” ή “Big Bang Theory” (από αυτά δεν έχω δει παραπάνω από 30 δευτερόλεπτα, ναι!) που ακάθεκτα ανακηρύσσονται (και δικαίως, ίσως) από τις καλύτερες κωμωδίες που έχουν υπάρξει και καταπίνουν το κοινό στη δίνη τους ωσάν το Τρίγωνο των Βερμούδων. Η δημοτικότητα αυτών των σειρών προφανώς είναι αδιαμφισβήτητη, αλλά θα είναι μια ζωή κουραστικές με τα προμελετημένα γέλια που κοτσάρονται ως δείγμα απόγνωσης και χρυσό κλειδί επιτυχίας της σειράς.

Εν κατακλείδι, από τούδε και στο εξής ή θα σκοτώνετε και θα απαγορεύετε ως ακατάλληλες όλες εκείνες τις σειρές με τα προσχεδιασμένα, ηχογραφημένα λόγια κοινού για να γαληνέψει το μυαλό κι η νοημοσύνη μας ή, τέλος πάντων, φροντίστε να μην τα βάζετε εξ’ αρχής και να επιτρέπεται στο σενάριο να κυλήσει ομαλά κι αυθόρμητα, γιατί κι εγώ θέλω να βλέπω “Big Bang Theory” όπως όλος ο κόσμος κι εσείς μου το ‘χετε στερήσει. Kαι κάνοντας μία μεγάλη εξομολόγηση σ’ αυτό το σημείο, θέλω να ξέρετε πως έβλεπα “Mr. Bean” στα δύο μου χρόνια και, μάλιστα, με ιδιαίτερο πάθος. Αλλά, τα προσχεδιασμένα γέλια κοινού στις σειρές είναι δείγμα ηλιθιότητας κι όχι χιούμορ. Λίγη επανάσταση ενάντια στη μαλακία, ρε γαμώτο!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.