Σήμερα θα αυτοσαρκαστούμε και θα μιλήσουμε για ένας είδος αναξιοκρατίας ανάμεσα στα ανθρώπινα όντα. Αυτής της αναξιοκρατίας της γκαντεμιάς. Αυτής της γκαντεμιάς που για κάποιο λόγο –άγνωστο πάντα-  ο γαλαξίας υποτάσσει, χειραγωγεί και ποδηγετεί να πέφτει σε συγκεκριμένους ανθρώπους, ολημερίς κι ολονυχτίς, δίχως έλεος και λύπηση, χωρίς σταματημό και με το χείριστο τρόπο. Οι άνθρωποι που δεν ορθοποδούν, που πέφτουν και σηκώνονται και τσαλαπατούν τα ίδια τους τα κορδόνια σε κάθε βήμα και κάθε νέα αρχή. Εκείνοι οι κακορίζικοι από την κούνια που από χρώματα γνωρίζουν μονάχα τα μαύρα και τα γκρι, καθώς το άσπρο τους απαρνήθηκε αφήνοντάς τους συντροφιά μεγάλη ασχήμια.

Για γέλια και για κλάματα, τίποτα απ’ ότι επιθυμήσουν ή ευχηθούν δε θα ‘ρθει χωρίς τίμημα, δίχως σχόλη κι επιμονή. Από την οικογένεια μέχρι την οικονομική τους άνεση, από τους φίλους μέχρι τον έρωτα, από τη σταδιοδρομία τους μέχρι την υγεία. Βρίσκονται σε μια συνεχή πάλη για να κερδίζουν ό,τι τους αναλογεί. Συνήθως επισκευάζουν τη μια στραβή και ξαφνικά τους βρίσκει κάποια άλλη. Ένας φαύλος κύκλος πνιγμένος στο σκατό, λες κι έχουν βάλει στο repeat την απαισιοδοξία και την απογοήτευση, αναπαλλοτρίωτες κι άρρηκτες.

Ορθολογικό το μπέρδεμα όλων μεταξύ τους κι άντε, τώρα, της κακομοίρας να γίνει στο ξεμπέρδεμα. Κι αφού μετατοπίζεις το βάρος βάσει ιεραρχίας στο πιο σοβαρό σου πρόβλημα, ξαφνικά χάνεις τον μπούσουλα με τα δευτερεύοντα και τρέχεις να προλάβεις τα αμάζευτα. Και κάπως έτσι, διαλύονται οι συνθήκες επιβίωσης η μία μετά την άλλη κι εσύ αιωρείσαι στο μάτι του κυκλώνα φουμάροντας τσιγαράκια με troll face κι εναποθέτεις τη χολή σου με όλη σου την αγάπη στις χαμερπείς δυνάμεις αυτού του κόσμου που σε φτύνουν και σε μουτζώνουν με όλη τους τη γενναιοδωρία.

Εκεί, ας πούμε, που ‘χεις πλαντάξει στο κλάμα για την ανίατη καψούρα που σε βρήκε αξημέρωτα ένα βράδυ κι από τότε δεν μπόρεσες ποτέ να ξεπεράσεις, σου ‘ρχεται ελπιδοφόρα ένα γκομενάκι πρώτο κι εκεί που λες ότι το ‘χεις, σου προκύπτει το ίδιο σκάρτη η φάση, αν όχι και χειρότερη. Κι άντε, πάλι, να κλαις απ’ την αρχή! Άσε που το έργο επαναλαμβάνεται μονίμως και κάποια στιγμή καταντάει μονότονο. Αυτά περί έρωτα, δε θέλει περαιτέρω ανάπτυξη. Όλοι τα ξέρουμε, όλοι τα κάνουμε. Μπορεί να μην είναι όντως το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μας, αλλά αντικειμενικά όλοι μ’ αυτό ασχολούμαστε πρώτα!

Γαμώ την καταδίκη μου, δεν πλήρωσα το νοίκι μου. Κλασσικός τρόπος ζωής για όλους. Να ξεσκίζεσαι στη δουλειά για να βγει το μεροκάματο, να μη σε βλέπει το σπίτι, να χάνεσαι απ’ τους φίλους, να μη σου φτάνουν για το νερό, να χαλάει ο θερμοσίφωνας, να πέφτουν τα ταβάνια, να τη βγάζεις ίσα-ίσα, να τρέχεις στο μάθημα, να θες μεταπτυχιακά και μεγαλεία, να θρέφεις ολόκληρη οικογένεια, να πνίγεσαι και να φουντώνεις. Από καρδιά τα είπαμε παραπάνω, τώρα χώσε κι άλλα στο μυαλό μου να γίνουμε!

Όποιος φωνάζει πως δεν ονειρεύεται, προφανώς και ψεύδεται. Γι’ άλλους, το όνειρο είναι να γίνουν μεγάλοι αθλητές, άλλοι καλοί αρθρογράφοι, μουσικοί ανταποκριτές, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, μοντέλα, τρανοί επαγγελματίες, χορευτές, κ.ο.κ.. Κάποιοι μπορεί να θέλουν απλά να είναι άνθρωποι, κάποιοι ν’ αλλάξουν τον κόσμο και κάποιοι άλλοι απλά να υπάρχουν. Πάντως, όταν τα 30 δευτερόλεπτα της ούρησης σου φαίνονται πολλά, επειδή κινδυνεύεις ν’ αργήσεις στη δεύτερη δουλειά σου ή το να καθαρίσεις το σπίτι υπερβαίνει των εξαντλημένων δυνάμεων σου που ζητούν ατέρμονα το κρεβάτι σου και μόνο, τότε υπάρχει όντως ο κίνδυνος να ‘χεις χάσει τη μισή ζωή σου, το χρόνο σου και την ελπίδα σου να πραγματοποιήσεις κάποτε εκείνα τα όνειρα. Κι αυτό από μόνο του πονάει. Δεν πειράζει, κόσμε, συνέχισε να με φτύνεις. Ούτε να πλυθώ δεν πρόλαβα πάλι, έτσι κι αλλιώς!

Ούτε γι’ ανθρώπους, ληγμένες σχέσεις και φιάσκο φιλίες χρειάζεται να μιλήσω. Ξέρουμε όλοι πως μιλάμε για ξεμπουρδελέματα της χαλιμάς που αν δεν είσαι λιγάκι τυχερός, θα υποφέρεις αγιάτρευτα από ανθρωπάκια που εξ’ αρχής η μοναδική θέση που ταίριαζε να έχουν στη ζωή σου είναι «έξω από αυτήν».

Οι γονείς μου πάλευαν για εμένα, όπως μάχομαι εγώ τώρα για τον εαυτό μου. Σε κάθε συνθήκη, όποιος γονέας, αν είχα γονέα, αν θα ‘χω κι αν άξιζε να έχω. Τ’ αδέρφια μου πάλεψαν κι αυτά για ‘μένα, στερούμενοι ίσως πολλά περισσότερα απ’ ότι φαντάζομαι εγώ πως στερήθηκαν. Για προβλήματα υγείας, πιθανότατα να μου τα έστειλες κι αυτά και δυστυχώς στη βάναυση εκδοχή τους, να τα ενσωμάτωσα κι εγώ στη ζωή μου, μπας κι ανταπεξέλθω. Σίγουρα συστήθηκα και με το θάνατο, σε όποια απόχρωση του μαύρου κι αν επέλεξε να με επισκεφθεί.

Αλλά, αλήθεια, γιατί κι άλλα; Πόσο κακό παίζει να ‘χει κάνει ένας άνθρωπος για να τρώει σφαλιάρες αβέρτα, χωρίς ανάσα, όπως το παιχνιδάκι που παίζαμε μικρά στη θάλασσα «ποιος θ΄ αντέξει πιο πολύ να την κρατήσει»; Πληρώνεις όντως αμαρτίες ή γούσταρε ο Δίας πάλι σήμερα να κάνει εντύπωση;

Όλα είναι μαθήματα, ναι. Μα, όλα είναι και ρίσκο. Κι από κάτι τέτοια, σύμπαν μου, δύο τινά υπάρχουν. Ή που θα προκύψεις κατεστραμμένος σε κάθε μορφή –εγώ ίσως να προτιμούσα του αλκοολικού, χαχα!- ή θα βγεις ζωντανότερος κι ωριμότερος. Απλά, με μια ματιά γύρω σου, θα καταλάβεις πως ίσως αυτοί που τους τα στέλνεις μάλλον δεν τ’ αξίζουν και τόσο. Κι απλά, υπάρχουν κάποιοι άλλοι που δε χρειάστηκε να ψάξουν την ευτυχία, γιατί την είχαν έτοιμη και στρωμένη από τη στιγμή της σύλληψής τους. Δε λέω πως θα ‘θελα να είναι αντίστροφα μοιρασμένοι οι ρόλοι, αλλά μην κάνεις και πως δεν τους βλέπεις εκείνους τους γκαντέμηδες που τραβάνε τα μύρια όσια. Ευχαριστώ.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.