Ξέρεις πώς γίνεται συνήθως. Έχεις εσύ ένα φίλο, που έχει ένα γνωστό, που ίσως να ‘χει έναν άλλο φίλο ή έναν ξάδερφο ή ό,τι να ‘ναι και πάει λέγοντας. Και κάπως έτσι περίεργα και μπερδεμένα γνωρίζονται άνθρωποι και γεννιούνται ιδέες. Κι όπως μου τα ‘φερε η ζωή και μ’ έστειλε πριν καμιά τεσσάρα χρόνια στη Σπάρτη να σπουδάσω, μου ‘στειλε και τοv Μήτσο –ω, Δία!-, ο οποίος είχε ένα φίλο που τον ‘λέγαν Γιάννη. Έναν περίεργο τύπο, ναυτικό στο επάγγελμα, με αμέτρητες θεωρίες, που παράτησε τα καράβια, λέει, για να γίνει ράπερ με όνομα «Zeus». Κι ένα βράδυ με ξαστεριά βρέθηκα από το πουθενά να πίνω βότκα μέσα σ’ ένα καρπούζι φιλοσοφώντας μαζί του και να τραγουδάω σε κάποιο live του, κάνοντάς με να πιστέψω πως τ’ αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό όταν το θελήσεις πραγματικά. Ώσπου έφθασα τώρα να γράφω για εκείνον και το νέο, δυναμικότατο κομμάτι του, «Ελεύθεροι», και την καινούρια του σειρά, «Φιλοσοφίες και Πάρτυ».

Αστεία πράγματα κι όμως έγιναν ακριβώς όπως τα περιγράφω. Από το πουθενά, σ’ ένα μπαλκόνι. Κι ίσως έτσι, πριν πολλά-πολλά χρόνια, όταν άρχισαν τα μυαλά των ανθρώπων να φτιάχνουν θεωρίες, έννοιες κι αξίες και να στροφάρουν σαν γρανάζια, να δημιουργήθηκε από το πουθενά η «ελευθερία».

Η Ελευθερία. Αλλά, τι σημαίνει ελευθερία για τον καθένα μας; Είναι αμερόληπτη ή υποκειμενική έννοια στη ζωή και την προσωπικότητά μας; Βασικά, δε γίνεται να μην έχεις απορήσει έστω και μισό δευτερόλεπτο τι εστί ελευθερία, να μην έχεις αναρωτηθεί για τη γνησιότητα του «ελεύθερος» που βροντοφωνάζεις πως είσαι. Εκείνου του «ελεύθερος» που φωνάζεις δυνατότερα κι ευστοχότερα όταν δε σ’ ακούει κανείς, στην ασφάλειά σου, όταν δε φοβάσαι ότι θα σ’ ακούσουν.

Και πόσο μάλλον σε μια χαβούζικη, φυλακισμένη κοινωνία που κάποιος, κάποτε φώναξε πως είναι ελεύθερη κι από τότε η θεωρία του μετατράπηκε σε απαράμιλλο, απτό δεδομένο. Είναι ελευθέρια αυτό που πουλιέται εκεί έξω; Μοιάζει με τα ναρκωτικά κι όλοι τη φοβούνται σαν να ‘ναι βαραθρώδης; Γιατί σκιάζονται όλοι όταν αποφασίζεις να είσαι ελεύθερος; Γιατί το να αδράξεις την ελευθερία, να τη χαλιναγωγήσεις, να την κατακτήσεις είναι τόσο επισφαλές; Για να είσαι ελεύθερος δε γεννήθηκες, ρε φίλε; Για να κάνεις αυτό που θες χωρίς ηλίθιους κανόνες;

Να, θέλω να πω πως δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος (κι ούτε εύκολο είναι!), αλλά κάποιος σου εγκαθίδρυσε τη νοοτροπία της ελευθερίας ανάμεσα στα εγκεφαλικά σου κύτταρα κι εσύ στασιαστής δειλός –όπως συνήθως είσαι- το αποδέχτηκες χωρίς αντιρρήσεις. Θέλω να πω πως δεν είσαι πραγματικά ελεύθερος αν δεν είσαι αληθινός οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας. Δηλαδή, αυτό που νιώθεις πως θέλεις να κάνεις, να το κάνεις.

Βέβαια, η ελευθερία η δική μου δε μοιάζει με των υπολοίπων, ούτε του Γιαννάκη θυμίζει του Μήτσου. Διαφορετικά όνειρα χτίζουν αλλοτινές ελευθερίες. Ο καθένας, τα δικά του. Αλλά όταν η επιθυμία ενσαρκώνεται σε κατόρθωμα κι όταν η λαχτάρα ταυτολογείται με την πράξη, τότε αυτό αρχίζει να μυρίζει ελευθερία. Κι αυτό είναι κοινό για όλους. Και για ‘μένα, και για το Μήτσο, και για το Γιάννη!

Η πίεση απέχει παρασάγγας απ’ την ελευθερία. Όταν γεννιέται η μία, πεθαίνει η άλλη. Διαβάζοντας έμαθα πως οι κρίσεις πανικού, οι ψυχοθεραπείες, οι γενικευμένες αγχώδεις διαταραχές, οι καταθλίψεις αυξήθηκαν τα τελευταία χρόνια. Αυξήθηκαν, γιατί σ’ έκαναν να πιστέψεις πως η διεκδίκηση της ελευθερίας είναι επίπονη, ενώ ο πόνος της πίεσης είναι πιο προσιτός και θεμιτός.

Δεν τολμάει να μιλήσει κανένας, όμως, για τον πόνο της απώλειας του εαυτού σου, του εγώ σου, του ήρωα που ουρλιάζει να βγει απ’ την ψυχή σου κι εσύ αρνείσαι πεισματικά σαν πεντάχρονο να τον ακούσεις. Λες και νομίζεις πως θα τον φιμώνεις για πάντα. Το ανύπαρκτο σούσουρο που κάνει όταν τον πιέζεις να μείνει στη φυλακή του, γίνεται κρότος εκκωφαντικός κι ολέθριος όταν βρει χαραμάδα και σου ξεφύγει. Γιατί θα σου ξεφύγει!

Γεννήθηκες με χαλινάρια και γαλουχήθηκες ανάμεσα σε ηθικοκοινωνικά κατεστημένα και βλαμμένα «πρέπει», που σου απέδειξαν από την πρώτη στιγμή πως ήσουν υπόδουλος σ’ έναν φαινομενικό καθωσπρεπισμό που όφειλες με το ζόρι να υπακούσεις πιστά. Άρα, δε γεννιέσαι ελεύθερος. Αυτό είναι που προσπαθώ τόση ώρα να σου δώσω να καταλάβεις. Η ελευθερία είναι κεκτημένο. Φιλόδοξο, προσωπικό, αναγκαίο!

Αν με ρωτούσες πριν δύο μέρες τι σημαίνει ελευθερία, τότε σίγουρα θα απαντούσα πως το να μην έχεις κάτι να χάσεις σε κάνει ελεύθερο. Σήμερα, μετά από δυο ολόκληρες ημέρες, τελικά, κάνοντας κωλοτούμπα, θα σου πω πως αποδεσμεύεσαι από τα γκέμια και προσαρτάς την ελευθερία σου μόνο όταν έχεις τα κότσια να χάσεις κάτι για να κερδίσεις κάτι άλλο, αυτό που λιμπίζεται η ψυχή σου περισσότερο. Αυτό που νιώθεις πως πρέπει να κάνεις, πως θέλεις να κάνεις, αυτό είναι, ως επί το πλείστον, εκείνο που θέλεις να κάνεις!

Ελεύθερος είσαι όταν γεμίζεις θράσος και βρίσκεις θάρρος ν’ αρπάζεις τις λάθος επιλογές από τα μαλλιά, να τους βγάζεις τα μάτια, να τις σπας σε χίλια συν ένα κομμάτια και θριαμβευτικά να τις αλλάζεις. Να τις αλλάζεις, αλλά μόνο για εσένα. Επειδή το να μην μπορείς ν’ απολαύσεις τη στιγμή, το να σβήνεις μέσα σε φλόγες που δεν καίνε, το να μετράς κάθε επόμενη ανάσα επιβίωσης για να σιγουρεύεις την ύπαρξή σου σε οδηγούν κατευθείαν στο θάνατο. Τον ηθικό, το συναισθηματικό, τον ιδιοτελή, τον αποτεφρωτικό, το σύντομο.

Κανείς από εμάς δεν πίστεψε σε ουτοπίες, ούτε είμαστε αναίτιοι ονειροπόλοι. Ποτέ δεν είναι τόσο εύκολο και τόσο απλό να κάνεις αυτό που επιθυμείς, κι ας θες να το κάνεις, κι ας ξέρεις πως πρέπει να το κάνεις για εσένα. Μα κάθε φορά που κάνεις ένα βήμα, κάθε γαμημένη φορά, προσεγγίζεις τον πραγματικό σου εαυτό και κάπως έτσι, χωρίς ιδιαίτερα νοήματα ή σκοπούς, η αυτογνωσία έρχεται ακάλεστη κι αμακιγιάριστη.

Φθάνοντας άναρχα στον επίλογο, ξέρω πως ίσως να είναι κι αυτό που ενέπνευσε, ίσως να εμπνεύσει, ίσως και να μην υπάρχει πουθενά σε καμία λέξη από αυτές οίστρος. Είναι, μάλλον, αυτό που νιώθεις κι απλά αρχίζεις να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις.

Αλλά σημασία έχει να γράφεις ιστορία στη ζωή. Ή, όχι.
Σημασία έχει να γράφεις ζωή στην ιστορία.
Χωρίς, τις περισσότερες φορές, να βγάζει νόημα τίποτα.
Έτσι, χωρίς σενάριο…

Spoiler Alert: Οι πληροφορίες λένε ότι σε 15 μέρες το «Ελεύθεροι» θα ‘χει και video clip. Αμήν και προσεχώς, Δία!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.