Για το κοινό του, ο Zeus. Για όλους εμάς, ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Ένα παιδί από την Καλαμάτα που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και, αφήνοντας την όποια ζωή του πίσω, αποφάσισε, εν μία νυκτί, να γίνει ράπερ. Εμείς είχαμε την τιμή και την ευκαιρία να τον φιλοξενήσουμε στο mindthetrap.gr για μία αποκλειστική συνέντευξη.

Γιάννη, καλησπέρα!

Καλησπέρα, Χριστίνα μου, τι κάνεις;

Είμαι καλά. Εσύ πώς είσαι;

Μια χαρά κι εγώ.

Χαίρομαι πάρα πολύ που μου δίνεις την ευκαιρία να κάνουμε αυτήν τη συνέντευξη μαζί και καλώς μας ήρθες! Θα μπω κατευθείαν στο ψητό, νομίζω. Κάποτε, πριν γίνεις ο Zeus, ήσουν απλά ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Ποιος ήταν εκείνος και ποια ήταν τότε η ζωή του;

Αφού μπήκες τόσο βαθιά με την ερώτηση, θα σου απαντήσω και βαθιά. Δε θυμάμαι πολύ τον εαυτό μου σαν Γιάννη πριν τη μουσική, γιατί ασχολούμαι με τη μουσική από τα 13 και δεν την παράτησα ποτέ. Στο δημοτικό πάντως ήμουν ενθουσιώδης, καλός μαθητής, κοινωνικός και πολύ κεφάτος. Στο γυμνάσιο τώρα, ξαφνικά γούσταρα την εικόνα του «κακού αγοριού». Σταμάτησα να διαβάζω, έκανα κοπάνες, ψαχνόμουν, άρχισα να πίνω, να καπνίζω κι ήταν περίεργη φάση, μπορώ να πω, μέχρι να βρω τι μου ταιριάζει.

Η σχέση σου με τη μουσική πώς ήταν; Τι είδος μουσικής άκουγες; Αυτό που υπηρετείς τώρα; Ή και διάφορα άλλα είδη;

Ω, ωραία ερώτηση! Έτυχε να το συζητάω σήμερα. Δεν άκουγα πολύ ραπ, να σου πω την αλήθεια.

Περίεργο μου φαίνεται!

Ναι, είναι. Άρχισα να παίζω κιθάρα γύρω στα 11, άκουγα ροκ, κυρίως Scorpions και Nirvana. Ήταν και μόδα τότε εκείνοι. Έχω περάσει, μάλιστα, και τη φάση των Emos. Έβαφα τα νύχια μου μαύρα. Μετά έτυχε να ακούσω Eminem και δυο, τρεις άλλους ξένους ράπερ. Ελληνικό ραπ ακούω πολύ λίγο. Μέχρι και σήμερα ροκιές ακούω. Θα ξυπνήσω το πρωί και θα πιω τον καφέ μου με Rolling Stones, ας πούμε.

Και τότε, γιατί ασχολήθηκες επαγγελματικά με το συγκεκριμένο είδος;

Δεν ξέρω. Ερωτεύτηκα πάρα πολύ να γράφω στίχους και το συγκεκριμένο είδος το επιτρέπει πάρα πολύ. Είμαι ερωτευμένος ακόμη με το να γράφω στίχους. Στην αρχή έγραφα ρομαντικά ποιηματάκια και πολύ γρήγορα έγιναν hip-hop. Το τραγούδι που με έκανε να σιγουρευτώ ότι θα στραφώ στο hip-hop ήταν το “Lose Yourself” του Eminem.

Αφού, λοιπόν, είσαι ερωτευμένος με τη στιχουργική, οι στίχοι προκύπτουν πάντα εύκολα;

Πιο παλιά δεν προέκυπταν τόσο εύκολα, γιατί σκεφτόμουν την αποδοχή από τον κόσμο. Έχω ένα χρόνο που έχω σταματήσει να το σκέφτομαι αυτό. Και ναι, τώρα γράφω πιο εύκολα.

Πολλοί καλλιτέχνες υποστηρίζουν ότι για να έχουν έμπνευση πρέπει να βιώνουν κάτι δυσάρεστο. Ισχύει;

Το έχω συζητήσει με πολλούς, αλλά εμένα δε μου συμβαίνει. Μπορώ να γράψω ένα στίχο όπου σταθώ κι όπου βρεθώ. Δεν έχω πρόβλημα και δε χρειάζεται να βιώνω κάτι αρνητικό. Το θετικό σε εκφράζει ακόμα καλύτερα. Όλοι αυτοί που λένε κάτι τέτοιο είναι εθισμένοι σε αυτό. Αν μάθεις να εκφράζεις τα θετικά συναισθήματα δίνεις μεγαλύτερη ελπίδα και είναι πιο υγιές και για εσένα. Όταν εμπνέεσαι από τα αρνητικά, τότε είναι αυτοκαταστροφικό. Όσο γράφεις για ένα δράμα σου έρχεται κι άλλο ένα ή υποσυνείδητα το δημιουργείς. Τα λέω μπερδεμένα; Θα τα καταλάβει ο κόσμος;

Όχι καθόλου, θα τα καταλάβει εννοείται. Δεν ήταν παιδικό σου όνειρο να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική. Πώς προέκυψε, όμως; Μέσα σε μία νύχτα;

Όχι, δε σου έρχεται ξαφνικά. Απλά γύρω στα 15 κι αφού είχα αρχίσει να το σκέφτομαι, αποφάσισα ότι δε θέλω να είμαι μίζερος στη ζωή μου και θέλω να ασχοληθώ με αυτό που αγαπώ πραγματικά. Δεν κυνηγούσα την καριέρα, ούτε απαραίτητα την κυνηγάω τώρα, αλλά θέλω να ζω από τη μουσική, γιατί θέλω να ασχολούμαι μαζί της 24 ώρες το 24ωρο. Το φαντάζομαι μόνο και βλέπεις πως χαμογελάω!

Ναι, το βλέπω και σου εύχομαι να το πετύχεις! Γενικότερα, το φαντάστηκες και το δοκίμασες. Πέτυχε;

Ναι, ό,τι συμβαίνει τώρα, εδώ που έχω φτάσει, τα είχα φανταστεί και τα κυνήγησα. Αλλά όταν τελικά σου συμβαίνουν, φρικάρεις. Είναι σαν να μην τα ‘χεις φανταστεί ποτέ.

Νομίζω, πάντως, ότι το να αφήσεις την προηγούμενη ζωή σου, την καθημερινότητά σου ή τις σπουδές σου και να επιχειρήσεις κάτι τέτοιο είναι ρίσκο. Τα πας καλά με το ρίσκο, λοιπόν. Αν δεν πετύχαινες, όμως;

Δε θεωρώ πως έχει πετύχει ακόμα. Δεν έχω φτάσει καν εκεί που θέλω. Σίγουρα έχουν μπει τα πράγματα σε μία καλή πορεία, απλά. Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μην είχαν φτάσει εδώ τα πράγματα. Δε θα το επέτρεπα. Κάποτε έκανα πλάκα με τους γονείς μου όταν μου έκαναν την ερώτησή σου. Κι εγώ απαντούσα γελώντας, «ή όλα ή τίποτα»! Αλλά μέσα μου το πίστευα κι ας το ‘λεγα στην πλάκα.

Ήσουν σίγουρος, νομίζω.

Απλά το ήθελα πολύ!

Δυσκολίες συνάντησες; Ειδικά όταν ξεκινάς πατώντας μόνο στις δικές σου δυνάμεις δεν είναι εύκολο.

Πάρα πολλές. Θα σου πω μια ιστορία από την πρώτη μου περιοδεία. Εσύ, Χριστίνα, τη θυμάσαι κιόλας, αφού είχα περάσει κι από τη Σπάρτη για live.

Ναι, και είχε πάει εξαιρετικά.

Ισχύει. Τότε ήθελα πολύ να το κάνω, παράτησα τη δουλειά μου στην Καλαμάτα και πήγα στην Καρδίτσα σε ένα φίλο. Δεν είχα λεφτά και πήγα απλά να κάνω ένα live με τριάντα ευρώ στην τσέπη. Κι όταν συνειδητοποίησα τι κάνω κι ότι έπρεπε να κλείσω κι άλλα live, να βγάλω φράγκα, καθώς δε θα είχα λεφτά για το γυρισμό, φοβήθηκα. Αλλά ένιωσα πολύ περήφανος που το έκανα!

Την αναγνωρισιμότητα πώς την αντιμετωπίζεις;

Δεν έχει συμβεί πάρα πολλές φορές να με αναγνωρίζουν. Τώρα τελευταία μου συμβαίνει πιο συχνά. Εκεί που χάρηκα πάρα πολύ ήταν όταν μία μέρα στο ψητοπωλείο που δούλευα με αναγνώρισε ένα παλικάρι και μου είπε, μάλιστα, πως περιμένει να βγάλω καινούριο κομμάτι. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα!

Είναι πάρα πολύ, ναι!

Εννοείται πως δεν είναι σωστό να καβαλήσεις το καλάμι, αλλά δεν είναι και σωστό να ακυρώνεις την αναγνωρισιμότητα. Χρειάζεται να έχεις μία ισορροπία. Είναι κάποιο είδος επιβεβαίωσης!

Ερώτηση και απορία ταυτόχρονα! Πού ηχογραφείς;

Στο δωμάτιό μου και απλά αγόρασα ό,τι χρειαζόταν. Τα συναρμολόγησα, έμαθα πώς γίνεται από videos στο youtube και τα κατάφερα. Πολλά από αυτά τα εξαρτήματα τα έχω από μικρό παιδί. Η πρώτη φορά που δοκίμασα να ηχογραφήσω ήταν αποτυχημένη, μου έλειπαν κι άλλα. Μάζευα λεφτά και τα αγόραζα. Κι έχει γίνει η κακή μου συνήθεια να ηχογραφώ μόνος.

Κακή, γιατί;

Επειδή κλείνομαι εβδομάδες ολόκληρες μέσα στο δωμάτιό μου για να ηχογραφώ και νιώθω λίγο μόνος τότε. Νιώθω να πιέζομαι, πήζει το κεφάλι, σκέφτομαι διάφορα. Μετά βγαίνω έξω και θέλω να γυρίσω ξανά στο δωμάτιό μου με τα τσιγάρα μου, την έμπνευσή μου, τη δουλειά μου. Είναι ευχή και κατάρα μαζί!

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου και τι οραματίζεσαι;

Τα επόμενα σχέδια είναι ένα νέο album που δουλεύω, αλλά δε θα αποκαλύψω τον τίτλο. Θα τον αποκαλύψω με μυστήριο τρόπο λίγο αργότερα. Νομίζω είναι και ό,τι καλύτερο έχω φτιάξει, γιατί έχω ευχαριστηθεί κάθε τραγούδι καθώς το έφτιαχνα. Γυρίζω και ένα video clip αυτήν τη στιγμή που μιλάμε και νομίζω ότι θα είναι το καλύτερο official clip που έχω γυρίσει μέχρι τώρα. Συμμετέχει και μία ομάδα χορού της σχολής “Just Dance” εδώ στην Καλαμάτα που είναι του εξαιρετικού Δημήτρη Αναστασόπουλου, τρομερός καθηγητής και τρομερό παιδί. Με πίστεψε και του άρεσε πάρα πολύ το τραγούδι. Έφτιαξε τη χορογραφία και έγινε. Τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει, επίσης, ο Σάββας Ερμίδης και ξέρω πως θα κάνει πολύ όμορφη δουλειά. Τους ευχαριστώ και τους δύο πάρα πολύ, όπως κι όλα τα παιδιά που θα συμμετέχουν σε αυτό.

Θα χορεύεις κι εσύ;

Έχει φτιάξει κάποια βήματα και για εμένα και θα είναι πολύ δύσκολο, καθώς είναι η πρώτη φορά που θα χορέψω. Δεν τα πάω καλά με το χορό και δεν έχω χορέψει ποτέ στη ζωή μου. Δε θα χόρευα ούτε στο γάμο μου!

Για όλα υπάρχει η πρώτη φορά, νομίζω! Και πού ξέρεις, μπορεί να είναι ένα ακόμη ταλέντο σου.

Όχι, δε θέλω άλλα ταλέντα!

Και κάτι τελευταίο που θέλω πολύ να ρωτήσω, αν και νομίζω την ξέρω την απάντηση. Έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα έως τώρα, υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξεις τόσο στη διαδρομή όσο και στο αποτέλεσμα;

Όχι, στη διαδρομή δε θα ήθελα να αλλάξω απολύτως τίποτα, ούτε στη μουσική, ούτε στον τρόπο, δε θέλω να αγγίξω τίποτα. Θέλω να τα αφήσω ακριβώς όπως έγιναν όλα. Υπερέβαλα πάντα, έφαγα και τα μούτρα μου βέβαια, αλλά μ’ άρεσε αυτό και γι’ αυτό δε θα άλλαζα τίποτα. Υπάρχει, βέβαια, κάτι που θα ήθελα να αλλάξω στο παρόν. Όχι θα ήθελα, βασικά. Το αλλάζω! Θα ήθελα να φτιάξω ισορροπίες, γιατί δεν είχα. Τις είχα ισοπεδώσει με τη μουσική και τα προσωπικά μου. Έχανα τις προσωπικές μου σχέσεις, δεν είχα ισορροπίες καθόλου.

Δεν το θεωρείς επαναστατικό;

Μπορεί, δεν ξέρω. Δεν το έχω σκεφτεί τόσο βαθιά. Μπορεί να ήταν, αλλά αυτό κάποιες στιγμές με φοβίζει, γιατί όπως σου είπα νιώθω μόνος. Θέλω απλά να κρατάω ισορροπίες και να βρίσκω χρόνο για τους φίλους, για τις σχέσεις. Αλλά το καταφέρνω αυτό τον τελευταίο καιρό και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος. Είναι το παν αυτό κι όποιος διαβάζει τη συνέντευξη θα ήθελα να το κρατήσει. Όποιος έχει ισορροπίες θα καταφέρει τα πάντα.

Θέλω να κλείσουμε με μία συμβουλή σε όλα εκείνα τα παιδιά που είναι σαν κι εσένα, ξεκινάνε τώρα και αποφάσισαν απλά να πράξουν το όνειρό τους.

Δε λέω σε κανέναν να παρατήσει τα πάντα για να κάνει τα όνειρά του. Γι’ αυτό και δε θα το πω, γιατί αυτοί που είναι να το ρισκάρουν θα το κάνουν. Είναι τρομακτικό πολύ και αν είναι τόσο τολμηροί θα το κάνουν, αν το έχουν μέσα τους θα το κάνουν, είναι θέμα προσωπικότητας. Αλλά η συμβουλή που θα δώσω είναι μία: «Να μην κρίνεις ποτέ τον εαυτό σου, γιατί ό,τι κι αν έκανες είναι ανθρώπινο». Το αποδέχεσαι, το συνειδητοποιείς, αλλά μη μαστιγώνεις τον εαυτό σου. Μάθε να γελάς με αυτό, σήκω την επόμενη μέρα και συνέχισε, κάνε λάθη και μάθε από αυτά!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.