Έτος 2017 και φοβάμαι. Φοβάμαι γιατί πάμε προς το χειρότερο και η κοινωνία δε βοηθάει ιδιαίτερα. Ο κόσμος σαλεύει. Ο κόσμος δε σκέφτεται γιατί νομίζει πως τα ξέρει όλα.

Οι άνθρωποι είναι χαζοί γιατί ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του έξυπνο. Ο καθένας μας θα έλεγε ότι δεν ανήκει στο σύνολο. Ποια είναι όμως η αλήθεια;

Το πρόβλημα ξεκινά κυρίως εκεί που η μουντή καθημερινότητα απλώνει τα πέπλα μιζέριας που αγκαλιάζουν ζεστά τον κάθε άνθρωπο. Σπίτι - γραφείο - *εισάγετε εξάρτηση* - σπίτι. Κανείς δε δέχεται νέα ερεθίσματα. Η έλλειψη ερεθισμάτων έχει ως αποτέλεσμα να μη δίνεται η ευκαιρία να προσεγγίζουμε ένα νέο τρόπο σκέψης ή να έχουμε την δυνατότητα να δημιουργήσουμε καινούριες ιδέες. Αν όλα περιστρέφονται γύρω από μια ανάγκη για πρόοδο, πώς θα επιτευχθεί αν κάθε μέρα είναι ίδια;

Αυτοί που ξεφεύγουν απ’ την καθημερινότητα, η μειοψηφία, βρίσκεται σε δύσκολη θέση. Λογοκρίνονται, υποφέρουν, τα παρατάνε. Χάνουν σε ένα παιχνίδι που νικάει αυτός που θα φωνάξει περισσότερο, που θα φανεί πως έχει την μεγαλύτερη σιγουριά, μιας και φτάσαμε στο σημείο που δεν έχει σημασία τι λες αλλά με ποιον τρόπο το λες.

Οι άνθρωποι φοβούνται το καινούριο γιατί δεν ξέρουν τι θα τους επιφέρει και κατακρίνουν το απρόβλεπτο γιατί αισθάνονται ηλίθιοι. Γι’ αυτό προσκολλώνται στο γνωστό, στο κατανοητό, στο απλό. Κι ας μη δουλεύει, έτσι έμαθαν, έτσι συνήθισαν. Τι να αλλάξει τώρα; 

Η ανάγκη να νιώθει κανείς πως βρίσκεται σε μια ομάδα υπερτερεί της ικανότητας μιας πολύπλευρης προσέγγισης. Με απλά και λάθος λόγια, οι πολλοί έχουν δίκιο γιατί είναι πολλοί. «Ας σκεφτούν οι άλλοι για εμένα», σκέφτηκαν όλοι και ακολούθησε ο ένας τον άλλον μέχρι την άκρη του γκρεμού.

Θα μπορούσαμε να ελπίζουμε πως με την ανάπτυξη της τεχνολογίας θα εκμεταλλευόμασταν την κάθε ευκαιρία για διεύρυνση των πνευματικών οριζόντων μέσω της χρήσης του Ίντερνετ, το οποίο έχει την δυνατότητα να μας δώσει τόσες απαντήσεις σε τόσο λίγο χρόνο και σε οποιαδήποτε ερώτηση. Κι όμως, η πλειοψηφία θα ψάξει για αστεία βίντεο με γατάκια και ίσως πετύχει και κανένα σκυλάκι, αν σταθεί τυχερή.

Ζούμε και έχουμε τόσες δυνατότητες, τόσες προοπτικές και ευκαιρίες, μα προτιμούμε να βλέπουμε κουτσομπολίστικα, διαφημίσεις και να χορταίνουμε παραπληροφόρηση που ενδυναμώνει τα στερεότυπα, τον ρατσισμό και τα γέματα αέρα κεφάλια. Το είδαμε, μάλιστα, με τον τρόπο που ψήφισαν οι Αμερικάνοι. Η μειοψηφία που κατάλαβε τι συνέβη, μάζεψε τα μπογαλάκια της και έφυγε λίγο πριν την καταστροφή.

Είναι λύση αυτή; Αντί να αλλάξουμε πλανήτη δε θα ήταν καλύτερα να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι; Οι αλλαγές φοβίζουν τους πάντες. Είναι ριψοκίνδυνες, όμως στο τέλος αξίζει.

Για μια καλύτερη ζωή, ας ανοίξουμε τα αυτιά μας αντί το στόμα μας, ας δούμε τα λάθη μας αντί τα λάθη των άλλων, ας μπούμε στη θέση του άλλου, ας εκμεταλλευτούμε τις ευκαιρίες που μας δίνονται κι ας δούμε τα πράγματα με άλλο μάτι. Εμείς είμαστε η κοινωνία και δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι. Ένας προς ένας.

Είναι τόσο δύσκολο να μην είμαστε ηλίθιοι; 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.