Εάν ψάξουμε προσεκτικά κάθε όροφο και κάθε κλινική ενός νοσοκομείου, μαιευτικού ή παιδιατρικού, σε αρκετά από αυτά θα βρούμε κάποιους ιδιαίτερους χώρους μέσα στους οποίους είναι εγκατεστημένες κάποιες κοινωνικές «ωρολογιακές βόμβες». Πόσο παράδοξο να μιλάς μεταφορικά για κοινωνικές «βόμβες» όταν αυτές έχουν τη μορφή νεογέννητων μωρών! Γιατί «βόμβες»; Γιατί ανά πάσα στιγμή μπορούν να αποκαλύψουν και να αποδείξουν το χαμηλό επίπεδο στο οποίο βρισκόμαστε πολιτισμικά όσον αφορά μεμονωμένα καθένα από μας (που παρατάμε ένα μωρό για τον όποιο λόγο) αλλά και το ίδιο το κράτος πρόνοιας που έχει αφήσει το θεσμό της αναδοχής σε πρωτόγονη μορφή.

Βρέφη και παιδιά, ενώ είναι απόλυτα υγιή, βρίσκονται εγκαταλελειμμένα σε παιδιατρικές και μαιευτικές κλινικές. Φιλοξενούνται για μήνες σε χώρους ακατάλληλους για την ψυχοσωματική τους ανάπτυξη απλά εν αναμονή κάποιας ανάδοχης οικογένειας. Μητέρες ανύπαντρες, χρήστριες ουσιών, ψυχικά ασθενείς, με σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, ανήλικες, άτομα με ειδικές ανάγκες, παίρνουν εξιτήριο εγκαταλείποντας το νεογέννητο στο έλεος ενός μηχανισμού που αδυνατεί να ανταπεξέλθει στο έργο του.

Στο Νοσοκομείο Αλεξάνδρα υπάρχει ένας θάλαμος που λέγεται «θάλαμος τελειομήνων». Ουσιαστικά είναι ο θάλαμος όλων των εγκαταλελειμμένων μωρών. Πώς θα μπορούσε να ονομαστεί έτσι όμως; Υπάρχουν γυναίκες που εγκαταλείπουν μωρά που γεννιούνται με κάποια ασθένεια. Άλλες τα αφήνουν εκεί διότι δεν μπορούν να πληρώσουν τα έξοδα τοκετού. Ο ηλίθιος αυτός κρατικός μηχανισμός κρατά σαν εγγύηση ένα νεογέννητο μέχρι να εισπράξει έξοδα τα οποία αυξάνονται με την κάθε μέρα που περνά ανεξόφλητη. Σύντροφοι ανύπαντρων γυναικών, αλλοδαπών και ημεδαπών, αρνούνται να πάρουν νεογέννητα σπίτι και ανήλικες τα αφήνουν εκεί μηv έχοντας  οικονομική στήριξη από ενήλικες, γονεις ή συγγενείς.

Το 2014 φιλοξενήθηκαν σε όλα τα δημόσια μαιευτήρια 89 βρέφη. 13 βρέφη φιλοξενήθηκαν στην κοινωνική υπηρεσία του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα, τα οποία μεταφέρθηκαν στο νεογνολογικό τμήμα του μαιευτηρίου Έλενα. Το χρονικό διάστημα που ορίζει το Αλεξάνδρα για φιλοξενία εγκαταλελειμμένων είναι έξι μήνες. Το εξειδικευμένο προσωπικό είναι ελάχιστο, οι παιδιατρικές κλινικές δέχονται συνεχώς μειώσεις προσωπικού. Τα «υλικά» για την ανατροφή και τη φροντίδα τους, επίσης, είναι ελάχιστα. Μωρά έξι μηνών εξακολουθούν να κοιμούνται στις νεογνολογικές κούνιες με τον συνεχή κίνδυνο να πέσουν. Η τελική κατάληξη όλων αυτών των βρεφών και μωρών μετά το πέρας του προβλεπόμενου απο κάθε νοσοκομείο χρόνου είναι το ΠΙΚΠΑ και το ΜΗΤΕΡΑ.

Όαση ανάμεσα στο καθεστώς αυτό της εγκατάλειψης στέκει το Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», το οποίο ιδρύθηκε το 1955. Φιλοξενεί σήμερα περίπου 90 παιδιά, από βρέφη μέχρι και την ηλικία των οκτώ ετών. Σκοπός του η φροντίδα εγκαταλελειμμένων παιδιών από έμπειρους βρεφονηπιοκόμους, με τηv τακτική παρουσία ψυχολόγων και παιδιάτρων. Εξτρα έργο του ιδρύματος είναι η γραφειοκρατική διαδικασία αλλά και η εύρεση ανάδοχης οικογένειας για τα παιδιά αυτά. Σκοπός, επίσης,  του ιδρύματος είναι και η επιμέλεια/παρακολούθηση της υγειούς πορείας παιδιών που έχουν ήδη δοθεί προς υιοθεσία από ανάδοχες οικογένειες, καθώς και η συνεχής προστασία αυτών αλλά και η οικονομική ενίσχυσή τους. Πολλές άπορες έγκυες γυναίκες βρίσκουν, τέλος, καταφύγιο στο κέντρο αυτό, στο οποίο εκπαιδεύονται όσον αφορά την φροντίδα ενός μωρού και υποστηρίζονται ψυχολογικά και οικονομικά απο κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους.

Ήδη απο τη δεκαετία του 1950, από το πρώτο έτος ίδρυσης του ΜΗΤΕΡΑ, ο εθελοντισμός είχε αρχίσει να ανθίζει ως θεσμός στο εσωτερικό του. Άτομα διαφόρων ειδικοτήτων και ηλικιών εξυπηρετούν εθελοντικά στη φροντίδα των παιδιών που ήδη διαμένουν στο ίδρυμα, τόσο στα βασικά καθημερινά, όσο και στο δημιουργικό παιχνίδι, ακόμη και στη συνοδεία αυτών στο νοσοκομείο για εξετάσεις και παρακολούθηση. Ο καθένας μπορεί να γίνει εθελοντής, ανεξάρτητα από ηλικία, ειδικότητα ή οικογενειακή κατάσταση. Ένα μόνο χρειάζεται. Αγάπη προς την ευαίσθητη αυτή ηλικιακή ομάδα που δεν είναι άλλη από τα παιδιά. Τι λες; Πάμε;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.