Μία μεσοτοιχία που χωρίζει δύο οικογένειες. Στην οδό Δοξαπατρή στο Κολωνάκι. Ένα διώροφο και μία ταράτσα. Δύο «ατελείς» οικογένειες. Οικογένειες σαν τη δική μου, σαν τη δική σου. Και χιλιάδων άλλων. Οικογένειες που έχουν σφραγιστεί από την απώλεια. Με μια ευρύτερη έννοια. Την απώλεια του συντρόφου μα και την απώλεια της ξεγνοιασιάς. Δύο οικογένειες στην Ελλάδα του 2015.

Ένας πατέρας που έχει χάσει τη σύντροφο και μητέρα των δύο του παιδιών. Ιερέας, πνευματικός αλλά και ψυχαναλυτής με τις αντίστοιχες σπουδές. Ψυχοθεραπευτής και από τις δύο όψεις. Και της θρησκείας αλλά και της επιστήμης. Η κόρη του, ακτιβίστρια, επιστρέφει από το εξωτερικό στην παρούσα φάση με τοv Γιαπωνέζο φίλο της, μετά από έκκληση του πατέρα της. Ο γιος, διαταραγμένος (σύνδρομο Τουρέτ) και υπερκινητικός.

Στον άλλο όροφο δύο γυναίκες. Η μία, παιδίατρος που αναρρώνει από εγκεφαλικό τον τελευταίο χρόνο. Ζει με την κόρη της, στην οποία αποκαλύπτει το γεγονός ότι δεν είναι η βιολογική της μητέρα. Συνοδοιπόρος στη ζωή αυτών των δύο γυναικών η αδελφή της παιδιάτρου. Τηλεπερσόνα και αστρολόγος, που μέχρι πρότινος ζούσε στη σκιά της υπερπροστατευτικής (ψυχολογικά και οικονομικά) αδελφής της.

Ένα μωσαϊκό χαρακτήρων και ρόλων ξετυλίγεται γλυκόπικρα στο δίωρο που ακολουθεί. Μα και πλήθος ζητημάτων κατακλύζει το μυαλό του κάθε σκεπτόμενου θεατή. Η απώλεια της νιότης και το «πένθος» για το σώμα που χάνει την νεανική του όψη και ηλικία. Ο έρωτας σαν μια απόπειρα να κρατήσεις τη νιότη που χάνεται. Η μοναξιά και ο τρόπος διαχείρισής της. Η σχέση με κάποιον πολύ νεότερο άνθρωπο. Η σχέση θεραπευτή (οποιασδήποτε ειδικότητας) και θεραπευόμενου και τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ έρωτα κι ευγνωμοσύνης.

Και η νοερή λίστα με τα ζητήματα που ανακύπτουν προς προβληματισμό δεν έχει τέλος. Τα μυστικά και οι ενοχές από την αποκάλυψη αυτών. Το τρίτο πρόσωπο μέσα σε μια χρόνια σχέση. Το πάντρεμα θρησκείας κι επιστήμης. Ο «ομφάλιος λώρος» μεταξύ συγγενών που ποτέ δεν κόβεται ή που αναγκάζεται βιαίως να κοπεί. Το ζήτημα της υιοθεσίας και η (ανύπαρκτη) διαφορά μεταξύ ανάδοχου και βιολογικού γονέα.  Η υπόθεση μιας απόπειρας αυτοχειρίας  και το σοκ της μετά κατάστασης μέσα σε μια οικογένεια. Η αποδοχή της διαφορετικότητας και η ανιδιοτελής αγάπη ενός γονιού απέναντι στο κάθε (διαφορετικό) παιδί.

Η παράσταση/αφήγηση αυτών των τόσο πολύπλοκων ζητημάτων αρχίζει με ένα κλίμα οργής. Οργής ατόφιας, μα καταχωνιασμένης βαθιά στο εσωτερικό του κάθε ήρωα. Οργή για το χρόνο που φεύγει γρήγορα, για τον λίγο χρόνο που μας απομένει, οργή για την κοινωνική πραγματικότητα που αλλάζει τόσο ραγδαία, οργή για το θάνατο που παίρνει τους αγαπημένους μας μακρυά και αφήνει εμάς να μεγαλώνουμε μόνοι. Οργή για τον Θεό που κανονίζει τη μοίρα μας χωρίς την άδειά μας.Οργή για την οικογένειά μας που δεν είναι αυτή η οποία νομίζαμε, οργή για τα λάθη των μεγάλων όταν εμείς ήμασταν παιδιά. Οργή για όλα όσα δεν μπορέσαμε ή δεν προλάβαμε να ζήσουμε.

Κι αν με οργή κεκαλυμμένη ξεκινά αυτό το δίωρο, στην πορεία σταδιακά οι ήρωες μα κι εμείς που το ζούμε μαζί τους, σαν μια δεύτερη μεσοτοιχία να μας χωρίζει κι εμάς με εκείνους, βρίσκουμε σιγά-σιγά τις ισορροπίες μας μέσα από ό,τι χωρίζει κι ενώνει κάθε αληθινή οικογένεια. Η οργή σταδιακά εξασθενεί μέσα από μια θαυματουργική ομαδική αυτοψυχανάλυση. Μέσα από την εκτόνωση του να ξεστομίζεις δυνατά και με πάθος, για πρώτη φορά, αλήθειες. Στον εαυτό σου αλλά και σε όσους σε πλήγωσαν.

Οι ηθοποιοί απλά εκπληκτικοί. Ο Αθερίδης πράος, γαλήνιος, κατασταλαγμένος, ήρεμη δύναμη ή αλλιώς ο πνευματικός, ο ψυχοθεραπευτής ή ο πατέρας που όλοι θα θέλαμε να είχαμε στη ζωή μας. Η Ζούνη ρεαλίστρια, σαρκαστική, καυστική, ενίοτε σκληρή μα αληθινή, προκλητική και μοιραία γυναίκα. Η Λουϊζίδου μποέμικος τύπος, ανασφαλής, τρυφερή και αισθαντική. Οι Συριοπούλου και Αθερίδου δροσερές παρουσίες, ευαίσθητες και φοβισμένες για το μέλλον που έρχεται και για ό,τι δεν θα έχει γι’ αυτές. Έκπληξη των εκπλήξεων ο Λευτέρης Ελευθερίου, αεικίνητος και αυθεντικός, γνήσιο κωμικό ταλέντο, ένας Τζέρι Λιούις στα νιάτα του. Τόσο κατά τη διάρκεια των στιγμών που το σύνδρομό του τα έδινε όλα (τικ, βωμολοχία), όσο και στις υπόλοιπες του ερμηνευτικές στιγμές.

Η πένα του Αθερίδη, μας προσφέρει μία παράσταση-ωδή στη οικογένεια έτσι όπως (θα έπρεπε να) είναι. Αδύναμη και τρωτή στην δομή της, μα ενωμένη στα δύσκολα. Που χωρά κι αγκαλιάζει άνευ όρων κάθε διαφορετικό μέλος της. Με γονείς αδύναμους (ως άνθρωποι) μα με φτερούγες κάτω από τις οποίες μπορείς πάντα να κρυφτείς. Ωδή, επίσης, στη φιλία. Την εφηβική μα και την ενήλικη. Σ΄ εκείνη που δεν έχει ηλικία. Σ΄ εκείνη που είναι πάντα εκεί, στα απλά, τα καθημερινά, μα και στα δύσκολα. Εκείνη που κάνει τις μεσοτοιχίες αόρατες. Τέλος, ωδή και ύμνο στις καινούριες αρχές. Εκείνες που έρχονται μετά από πάσης φύσεως συμφιλιώσεις. Με το χρόνο, με το παρόν, με το θάνατο, με το Θεό, με το γονιό, με την αγάπη που κρύβεται έναν τοίχο παραδίπλα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.