Ας διαλέξουμε ένα θλιβερό φαινόμενο και ας παρατηρήσουμε την εξέλιξή του τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα πάντα με το νέο οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς στο οποίο ζούμε. Ας μιλήσουμε για αυτοκτονίες. Αν και πάντα τα στατιστικά στοιχεία θα είναι πολύ λιγότερα από την οποιαδήποτε κοινωνική πραγματικότητα, ωστόσο παραμένουν ένας μέσος δείκτης της αλλαγής/διαφοράς με τα προηγούμενα χρόνια. Την άνοιξη του 2012 οι αυτοκτονίες που συνδέονταν με την έναρξη των σκληρών μέτρων του 2011 έφτασαν να ξεπερνούν το 29,7% σε αύξηση σε σχέση με τα τελευταία μη υφεσιακά χρόνια. Συγκεκριμένα ο αριθμός των αυτοκτονιών αυτούς τους συγκεκριμένους μήνες του 2012 ήταν ο υψηλότερος των τελευταίων τριάντα χρόνων στην Ελλάδα.

Για κάθε μία από τις αυτοκτονίες αυτές που συνδέθηκαν με την γενικότερη κρίση των τελευταίων χρόνων, η ανεργία ήταν ο πρώτος λόγος. Η πρώτη, στην κατάταξη, αφορμή για ένα τέτοιο μοιραίο βήμα. Η ανεργία και η ανικανότητα αποπληρωμής δόσεων στεγαστικών δανείων. Η ανθρώπινη απελπισία ουσιαστικά. Απ’ όπου κι αν προήλθε. Το 2013 η αύξηση των αυτοκτονιών, σε σχέση με το 2010, άγγιξε το 41,4%. Λαμβάνοντας, πάντα,υπόψη την όποια υποκαταγραφή θανάτων που δείχνει πάντα το ποσοστό αυτό μικρότερο. Για καμία από τις αυτοκτονίες αυτές δεν χτύπησε πένθιμα καμία καμπάνα από καμία εκκλησιαστική αρχή.

Ας μιλήσουμε για αμβλώσεις. Τουλάχιστον 80.000 αμβλώσεις πραγματοποιούνται ετησίως τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα και πάλι ο πρώτος και κύριος λόγος είναι η οικονομική κρίση. Ογδόντα χιλιάδες ανθρώπινες ζωές ετησίως. Όχι υποψίες ή πιθανότητες ανθρώπινων υπάρξεων, ούτε «σποράκια» όπως διατείνονται οι «προοδευτικότεροι» (μα εντελώς αστοιχείωτοι) της νεολαίας για να κοιμούνται ανενόχλητοι συνειδησιακά τα βράδια. Η ανθρώπινη ζωή υφίσταται από τη στιγμή της σύλληψης. Το έμβρυο εμψυχούται από τη συγκεκριμένη αυτή στιγμή και δεν υπάρχει κανένας που να το γνωρίζει αυτό καλύτερα από την ορθόδοξη εκκλησία, όμως καμία πένθιμη καμπάνα δεν χτύπησε ούτε γι’ αυτό.

Να αναφερθώ στα παιδιά που πνίγηκαν το 2015 ως ατυχείς «αποσκευές» απελπισμένων ενήλικων που ήθελαν απλά να αναπνεύσουν ελευθερία; Ή έστω αξιοπρέπεια. Να αναφερθώ σε εκείνη την ταλαίπωρη μάζα των ψυχικά ασθενών που βιώνουν ανελέητο ρατσισμό από τους «μη ασθενείς» και που η οικονομική κρίση ισοπέδωσε εξίσου με τους υπόλοιπους; Χτύπησε για καμία από τις παραπάνω κατάντιες καμία πένθιμη καμπάνα;

Η χριστιανική παιδεία που λάβαμε (ευτυχώς) ορισμένοι δεν αφορούσε ποτέ την ρατσιστική συμπεριφορά απέναντι σε οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα. Αφορούσε μία τεράστια αγκαλιά για όλους. Για κάθε μορφή πνευματικής «παραβατικότητας». Χωρίς καμία ιδιαίτερη μνεία. Στην τελική, γιατί η ορθόξοξη παράδοση, το δόγμα φυσικά και όχι ο κλήρος (που κακώς συνδέονται/ταυτίζονται επιπόλαια από πολλούς) να μπορεί να δέχεται με αγάπη στους κόλπους της το δολοφόνο, τον κλέφτη, το μοιχό, το βιαστή και όχι τον ομοφυλόφιλο; Και εάν η σωτηρία οποιασδήποτε ψυχής (πάντα μιλώντας με τη γλώσσα των πνευματικών) είναι μία καθαρά προσωπική υπόθεση για την οποία ούτε καν ο κλήρος μπορεί να λάβει θέση, εφόσον ποτέ δε θα ξέρει κανείς την έκβαση μιας τέτοιας υπόθεσης, ποιος μπορεί να έχει κριτικό λόγο πάνω στη ζωή οποιουδήποτε;

Η χριστιανική παιδεία που λάβαμε (ευτυχώς) κάποιοι είναι εκείνη που σήμερα μας κάνει να ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε ευθαρσώς σε παρέες ότι νιώθουμε να μας τιμά ιδιαίτερα η συγκυρία να γεννηθούμε χριστιανοί ορθόδοξοι. Κι ότι σεβόμαστε το ράσο. Όχι όμως αυτό που βλέπουμε σήμερα. Εκείνο που ποτέ δεν προβλήθηκε σε μέσα, εκείνο που ποτέ δεν έκανε δηλώσεις, αφοριστικές και μη, περί κατάντιας του ανθρώπινου γένους. Εκείνο που καμπάνες χτυπούσε μόνο για τελετουργικά.

Ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε ότι αγαπούμε το ράσο, εκείνο που δεν έχει χέρια τροφαντά από τη γαστριμαργία και γεμάτα χρυσά. Εκείνο που έχει χέρια ροζιασμένα από την προσωπική εργασία (που κανεις μας δεν υποψιάζεται) και από τις πραγματικές αγκαλιές, χέρια που δεν έχουν νιφτεί προσφέροντας απλά ένα συσίτιο για να κοιμηθούν καλύτερα μετά από κάθε δικό τους γεύμα. Εκείνο που τα χέρια τα έχει για αποδοχή και όχι για κριτική. 

Δεν υπάρχει κλίμακα... αμαρτωλότητας για κανέναν μας. Γιατί αυτό αφορά όλους μας. Η διαπόμπευση ενός ομοφυλόφιλου μας αφορά όλους άμεσα. Άσχετα με τις όποιες πεποιθήσεις έχουμε για την ομοφυλοφιλία, για το εάν εμείς θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε έτσι. Μας αφορά όλους εφόσον κατά μία έννοια είμαστε όλοι από κάτι. Ή όλα. Κατ’ουσίαν, είμαστε όλοι κλέφτες, όλοι δολοφόνοι, όλοι πόρνοι, όλοι βιαστές, όλοι μοιχοί, όλοι ομοφυλόφιλοι, όλοι όλα. Ίδιοι είμαστε κατ’ ουσίαν. Τι εννοώ;

Δεν έχει σημασία (πνευματική) η ταμπέλα οποιουδήποτε. Είμαστε όλοι ουσιαστικά ανελεύθεροι πνευματικά, βασανιζόμαστε από πάθη που εμποδίζουν την ψυχή μας να ανέβει κάποιες κλίμακες ψηλότερα. Είμαστε όλοι ίδιοι, πώς εγώ να κρίνω το με ποιον κοιμάσαι; Πώς εσύ με κρίνεις ανάλογα με το με ποιον κοιμάμαι; Σε θεωρώ, λοιπόν, υποκριτή εσένα που φοράς ράσο και χτυπάς ανά μισάωρο την καμπάνα πένθιμα για το όποιο χαρτί υπογράφτηκε, γιατί ξέρω ότι ουσιαστικά την χτυπάς και για μένα, τον αδελφό μου, τη μάνα μου, το φίλο μου, το παιδί μου. Για όλους εμάς. Για σένα, όμως, ποιος θα την χτυπήσει;

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.