Υποχώρηση. Αν ψάξεις στο λεξικό θα βρεις την έννοια ερμηνευμένη κάπως έτσι. Μετακίνηση της άποψης σου για κάτι μετά από έντονη πίεση. Αλλαγή της στάσης σου (αυτής που κρατάς ή αυτής που θα ήθελες στο εξής να κρατήσεις) μετά από αναθεώρηση καταστάσεων. Θα βρεις και άλλες λέξεις συνώνυμες λέξεις, το νόημα των οποίων βγαίνει από την ανάλογη χρήση της έννοιας υποχώρηση.Οπισθοχώρηση, συνθηκολόγηση, ρίξιμο, εξασθένηση, κάμψη, ύφεση.  Η λέξη έχει αρνητική έννοια, αρνητική μυρωδιά, αρνητική προδιάθεση σε όποιο πλαίσιο κι αν τη χρησιμοποιήσεις.

Προσπάθησε τώρα να θυμηθείς στη ζωή σου περιόδους κατά τις οποίες η έννοια υποχώρηση έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο. Η γεύση που έρχεται στο στόμα είναι κάπως πικρή και η πίεση στο στήθος είναι αισθητή. Πολλές φορές η έννοια υποχώρηση συνδέθηκε στη ζωή μας με έναν άνθρωπο ο οποίος είχε κάποια μορφή εξουσίας πάνω μας και η υποχώρηση μας έκρυβε κάποιο αίσθημα υποτέλειας. Είναι αυτό το υπό που αν κολλήσουμε σαν πρώτο συνθετικό σε μια λέξη, αυτόματα κάνει τη λέξη να υποδηλώνει μειονεξία.

Ενδιαφέρουσα είναι και μία άποψη που θα συναντήσει κάποιος ψάχνοντας το διαδίκτυο για απόψεις σχετικά με την υποχώρηση σαν τακτική (συχνή ή σπάνια) στη ζωή. Σύμφωνα με αυτήν η υποχώρηση είναι η μία όψη ενός νομίσματος που ως δεύτερη όψη έχει την χειραγώγηση. Δύο όψεις, δύο πόλοι ή αλλιώς τραμπάλα, σύμφωνα με την οποία όταν ψηλά βρίσκεται το ένα, αντίστοιχα χαμηλά βρίσκεται το άλλο.

Έτσι, άνθρωποι που υποχώρησαν σε αρκετές φάσεις της ζωής τους υποτίθεται ότι βρέθηκαν μελλοντικά σε κατάσταση να χειραγωγούν οι ίδιοι άλλους ανθρώπους, σαν ένα άλλο σύστημα κατανομής δικαιοσύνης. Σαν εκείνον τον τροχό που υποτίθεται κάποια στιγμή θα γυρίσει αλλά δεν ξέρεις το πώς και το πότε. Ουσιαστικά η παραπάνω άποψη δεν είναι παρά μια ανώριμη και ανόητη δικαιολογία όλως εκείνων που ψάχνουν άλλοθι για χειραγωγήσεις και διαχειριστικές διαπροσωπικές σχέσεις εκμετάλλευσης. Είναι σαν να ακούς «μου φέρθηκαν άσχημα, επομένως θα φερθώ κι εγώ επίσης άσχημα».

Η αντίληψη κάποιων τρόπων και στάσεων ζωής αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου και την εναλλαγή ρόλων. Είναι ο χρόνος κυρίως που κάνει εκείνες τις βαριές και δυσάρεστες έννοιες να φαίνονται αλλιώς. Να ακούγονται αλλιώς. Στα 20 η έννοια υποχώρηση φαντάζει θηλιά στο λαιμό. Αισθάνεσαι δυνατός και αναρχικό αίμα κυλάει μέσα σου. Θα τα αλλάξεις τα πράγματα γιατί (νιώθεις ότι) μπορείς και υποχωρήσεις ή συμβιβασμοί είναι κάτι που θα βάλεις στη μπάντα. Ό,τι κι αν αφορούν. Είτε τη δουλειά, είτε τα αισθηματικά. Εσύ συμβιβασμούς δεν θα κάνεις. Αυτά τα πράγματα δεν είναι για σένα.

Περνάνε τα χρόνια κι έχεις φτάσει γύρω στα 40. Αν κοιτάξεις το πλήρες (μέχρι τώρα) βιογραφικό σου θα βρεις ένα σωρό υποχωρήσεις κι έναν αντίστοιχο σωρό από συμβιβασμούς. Κι αν εξαιρέσεις εκείνους που έκανες λόγω οικονομικής κρίσης, ουσιαστικά πληρώνοντας τα χρέη κακής διαχείρισης κλεφτών και λωποδυτών, θα δεις ότι για εκείνους που ενίοτε έκανες στα προσωπικά σου και σε κάποιες δουλειές, ε δεν έπαθες και τίποτα!

Οι υποχωρήσεις και οι συμβιβασμοί για ό,τι θεωρούμε ότι αξίζει δεν είναι χαρακτηριστικό ενός υποτελικού κι εξαρτημένου χαρακτήρα. Κι αν ο άνθρωπος απέναντί μας (εργοδότης ή σύντροφος) για τον οποίο κάνουμε την υποχώρηση ίσως και να μην αξίζει και τόσο την ανωτερότητα της εν λόγω υποχώρησης, εκείνο για το οποίο αξίζει μια τέτοια χειρονομία είναι η εκάστοτε συνθήκη. Είτε η ψυχική σου ηρεμία, είτε η εργασία που θες να κρατήσεις, είτε η άσκηση στην αξιοπρέπεια που θέλεις να κάνεις, είτε και όλα μαζί. Τις φορές εκείνες που δεν υποχώρησες όταν ήσουν νεότερος (ενώ έπρεπε), εκείνο το οποίο είχε κερδίσει δεν ήταν πάντα το ασυμβίβαστό σου πνεύμα. Ήταν εκείνος ο ογκόλιθος που σε είχε τυφλώσει και λέγεται εγωισμός. Τότε όμως ήταν καμουφλαρισμένος πίσω από στολή κάποιας ιδεολογίας.

Ρίξε μια ματιά τριγύρω και δες τους ανθρώπους  που έχεις χρόνια δίπλα σου. Αναλογίσου πού θα βρίσκονταν εκείνοι και πού θα βρισκόσουν κι εσύ εάν κάποιες λίγες φορές που ήθελες να τους κάψεις το αμάξι ή το σπίτι το είχες κάνει. Ή απλά, εάν είχες πει εκείνα τα σκληρά λόγια που ήθελες τόσο να πεις. Αναλογίσου και πόσες εμπειρίες δε θα είχες μαζέψει εάν στον κάθε στρυφνό και βοοειδώς αγενή εργοδότη είχες τελικά πετάξει στα μούτρα του το ποτήρι εκείνο του νερού που σε φώναζε με τ’ όνομά σου.

Σκέψου, στην τελική πόσο διαφορετικός θα ήσουν εάν δεν είχες περάσει όλα όσα πέρασες κάθε που έκλεισες το στόμα ή τα μάτια σε κάτι που θεώρησες ότι αξίζει. Ίσως να ήσουν καλύτερος, ίσως να ήσουν χειρότερος. Μα δε θα ήσουν εσύ.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.