Για κάθετι υπάρχει ο ιδανικός χρόνος. Ο χρόνος εκείνος κατά τον οποίο υπάρχει η μέγιστη δυνατή απόλαυση, το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα από μία πράξη. Η στιγμή που όλα πάνε καλά.

Οι γλωσσομαθείς το λένε good timing. Ο σωστός χρονισμός. Για ένα φωτογράφο σωστός χρονισμός μεταξύ αυτού και του θέματός του σημαίνει την τέλεια λήψη.  

Σε ένα καρδιογράφημα ο σωστός χρονισμός ενός φυσήματος, των θορύβων που ακούει ο γιατρός με τ’ ακουστικά του, έχει μέγιστη σημασία και δείχνει τη σωστή ή λανθασμένη λειτουργία των καρδιακών τόνων. Στην αναπαραγωγική διαδικασία ο σωστός χρονισμός γεννά την ίδια τη ζωή.

Στην αντίπερα όχθη υπάρχει ο λάθος  χρόνος. Το χρονικό εκείνο σημείο κατά το οποίο όχι μόνο δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για να συμβεί το επιθυμητό, αλλά και η όλη στιγμή καταστρέφεται. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη διάψευση/κατάρρευση μύθου στα λογοτεχνικά χρονικά, από το πλέον κλισέ που λέει, ότι όταν επιθυμείς κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. Εκτός κι αν η εν λόγω θεωρία αναφέρεται σε κάποιο άλλο σύμπαν, ενδεχομένως ακατοίκητο. Ο κύριος που το έγραψε θα έπρεπε να μηνυθεί πολλάκις, όπως, επίσης, θα έπρεπε και να αποζημιώσει  ηθικά και υλικά όλους εμάς που με αυτό σημαία φάγαμε τα μούτρα μας με τόση επιδεξιότητα επειδή απλά επιθυμήσαμε πολύ.

Νομίζεις απλά ότι είσαι ο Mr Bean της ζωής σου. Ο αυτοσαμποτέρ των προσωπικών σου στιγμών. Εν μέρει το έχεις αποδεχτεί. Σπουδαίο κατόρθωμα η αυτογνωσία.

Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι σχεδόν σε όλες τις στιγμές εκείνες που μόνος σου «κατέστρεψες», παρόν ήταν ο, μέχρι τότε εγκυκλοπαιδικά γνωστός, κος Murphy.

Ο Murphy είναι η προσωποποίση της θεωρίας ότι οι στιγμές κατά τις οποίες δε θέλεις τίποτα να πάει στραβά, είναι οι στιγμές συνήθως που θα πάνε όλα στραβά. Και το μοναδικό πράγμα που δεν θέλεις να συμβεί είναι αυτό ακριβώς που θα συμβεί.

Τελικά πάντα θα είσαστε τρεις κάθε φορά που η πολυαναμενόμενη στιγμή γίνεται ένα προσωπικό φιάσκο. Η μοναξιά στις αμήχανες αυτές στιγμές  μετριάζεται.

Υπάρχουν σημαντικές στιγμές και πρώτες φορές που θες να τις κρατήσεις στο μυαλό σου ως καλές αναμνήσεις. Και επιτέλους υπάρχουν στιγμές που θέλεις απλά να πάνε όλα καλά! Να αφήσεις την Bean πλευρά σου σπίτι και να τις χαρείς μόνος. Είτε γιατί τις περίμενες καιρό, είτε απλά γιατί έτσι. Μπορεί να είναι απρόσωπες, όχι συναισθηματικά ενδεδυμένες.

Συνεντεύξεις για δουλειά, προφορικές εξετάσεις, επαγγελματικά κρίσιμες στιγμές, μία σημαντική κοινωνική εκδήλωση. Και υπάρχουν και άλλες στιγμές, πιο προσωπικές, που επίσης θέλεις τόσο, μα τόσο να πάνε καλά. Αλλά δεν πάνε.

Δεν έχεις κάποιο συμφέρον κατα νού, δεν βλέπεις υπολογιστικά τον άλλον. Μπορεί άλλωστε και να μην τον ξαναδείς. Αλλά ήθελες καιρό να τον γνωρίσεις από κοντά. Μήνες. Και τώρα είναι απέναντί σου. Με τα κεράκια στο τραπεζάκι του σαλονιού να τρεμοπαίζουν με την αμηχανία σου και απαλή μουσική να συνοδεύει το κόκκινο κρασί που σε κερνά.

Δεν είναι τ’ ότι ο άλλος είναι από κοντά πολύ πιο ελκυστικός απ’ όσο περίμενες. Επίσης δεν είναι που έχουν περάσει δύο ώρες και ακόμη δεν ξέρεις αν θα καταφέρεις ποτέ να τον μυρίσεις  ή αν θα γευτείς το στόμα του. Μα είναι που αυτές τις δύο ώρες που πίνετε μαζί νιώθεις μια ζεστασιά στο χώρο και τη φιλοξενία του και νιώθεις ότι είσαι κάπου καλά. Κι αυτό είναι τόσο σημαντικό για όσους  δεν «χωράνε» παντού. 

Τη στιγμή ακριβώς που εκείνος σβήνει το μεγάλο κερί και νιώθεις ότι οι μισές σου απορίες θα λυθούν μονομιάς, ανοίγεις το στόμα σου κι εκτοξεύεις μία ρουκέτα ενάμιση λίτρου, που εκείνη τη στιγμή φαντάζει σε όγκο ως ολόκληρη η περσινή σοδειά του Χατζημιχάλη. Πάνω σου φυσικά, γιατί τελευταία στιγμή λειτουργεί το ένστικτο του πυροσβέστη. Να σώσεις ό,τι μπορείς.

Σε τελική ανάλυση δεν είναι ο Bean, ούτε ο Murphy ούτε κανένας άλλος τελικά απ’ όσους επικαλείσαι χιουμοριστικά για να «ξορκίσεις» κάθε παρόμοιο φιάσκο. Είσαι απλά εσύ.

Οι γκάφες σου, τα λάθη σου, οι αμνησίες σου, η αμηχανία και το τρακ σου, αυτή η συχνή αθέλητη αυτοϋπονόμευση είναι απλά ένα κομμάτι από αυτό που διάλεξες να είσαι απέναντι στους άλλους. Ο πραγματικός εαυτός σου. Ναι, είναι και όλοι οι άλλοι που τα κάνουν όλα τόσο σωστά με την τόσο καλή προετοιμασία τους. Ας είναι.

Είμαστε κι εμείς όμως πολλοί. Οι όχι δήθεν. Που αν τσαλακωθούμε κι εκτεθούμε, δεν κρυβόμαστε ντροπιασμένοι, αλλά γελάμε με τους κολλητούς κι ανεβάζουμε άρθρα σε site για να αυτοσαρκαστούμε. Κι αν είναι να υπάρξει έστω ένας λόγος ώστε ο Μ. να αργήσει να ξεχάσει εκείνη τη βραδυά, αυτός ας είναι το χιουμοριστικό sms της επόμενης μέρας. «Συμπάθα με, άλλα όνειρα είχα για το dna μου...»


Σημ.: Η παρούσα στήλη αφορά κρίσεις, σκέψεις, απόψεις ενός ερασιτέχνη αυτοσαμποτέρ για θέματα εξίσου γνήσια.

Καλή μας αρχή!


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.