Aν το Mind The Trap είχε φυλλάδιο με «Όρους και Προϋποθέσεις», η μοναδική φράση που θα βρισκόταν εκεί, θα ήταν η εξής: «Γράψτε ό,τι σας ιντριγκάρει!». Κι αυτό είναι που πρωτίστως μας ιντριγκάρει. Υπάρχει μια αστείρευτη παλέτα από θέματα. Είναι, βέβαια, φορές που έρχεται η αμήχανη στιγμή που δεν μπορείς να καταλήξεις για το θέμα σου. Υπάρχει εκεί έξω τόσος προβληματισμός στον οποίο θέλεις να δηλώσεις το παρόν, έστω γράφοντας. Μα υπάρχει και τόση ομορφιά την οποία μπορείς να αποτυπώσεις στο χαρτί. Εάν θέλαμε απλά μια λεζάντα και όχι ένα άρθρο τότε θα σταματούσαμε εδώ με το πρώτο ηθικό δίδαγμα της ημέρας. Η έμπνευση είναι δύσκολο πράγμα!

Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων, που η δύσκολη αυτή περίοδος της χώρας τους βρήκε χωρίς μόνιμη εργασία. Οι εργατικοί ανεπάγγελτοι οι οποίοι ουσιαστικά ασχολούνται με διάφορα υποκατάστατα επαγγελμάτων, έτσι ώστε να μην υπάρχει κενό ανεργίας. Είναι οι «Μόνο σπίτια δεν βάφω», όπως τους αποκαλώ χιουμοριστικά και αυτοσαρκαστικά, μιας και είμαι μία από αυτούς. Δύσκολοι καιροί, θα πεις, μα πάντα υπάρχουν και χειρότερα.

Τις Κυριακές εκτελώ χρέη baby-sitter σε ηλικιακή γκάμα 5-85 ετών,  όπως και χθες, 3 του Μάη. Τα σούπερ μάρκετ ανοιχτά, έτσι βγήκα να πάρω γιαούρτια για το υπέργηρο μωρό. Στο ένα χέρι κρατούσα πορτοφόλι και κλειδιά, στο άλλο σακουλίτσα με σκουπίδια και κινητό.

Η διάσπαση προσοχής με ταλαιπωρεί καθημερινά με διάφορους τρόπους και με αυτή τη σχετικά επίπονη διαδικασία έχω κατά κάποιο τρόπο συμβιβαστεί. Όσοι γνωρίζουν από ΔΕΠΥ  θα κατανοήσουν.

Ωστόσο, με τους κάδους σκουπιδιών υπάρχει μία σχέση πάθους που δύσκολα «αφομειώνεται» ως ρουτίνα. Έχει τύχει να πετάξω την τσάντα μου σε κάδο και να πάρω τα σκουπίδια βόλτα με το ταξί σε άλλη γειτονιά. Κι ενώ άρχισα να ξεχωρίζω χέρια, σήμερα το κινητό βρέθηκε σε αυτό που δεν έπρεπε και έκανε βουτιά στον γνωστό τεράστιο γκρι κάδο. Όπως προστάζει και ο αγαπημένος μας κύριος Μέρφι, δεν έπεσε στην πλευρά που ήταν γεμάτη  με σακούλες, αλλά σε αυτή με τα κλαδιά, έτσι ώστε να βρει το κινητό άνετα χώρο ανάμεσά τους για να φτάσει στον πάτο του κάδου.

Οι έχοντες διάσπαση προσοχής είναι άνθρωποι που και οι ίδιοι καθημερινά εκπλήσσονται. Απλά πράγματα τους φαίνονται βουνό, σε πολύ σοβαρά όμως ζητήματα -εκεί που νιώθεις το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο να πλησιάζει μουδιάζοντας αρχικά το δεξί σου χέρι- μπορούν να επιδείξουν μεγάλη ψυχραιμία.

Δεν είναι μόνο η αξία ενός κινητου, είναι ο χρόνος που δεν έχεις για ν’ ασχοληθείς με το συμβάν αλλά τα δεκάδες τηλέφωνα από τα πολλά επαγγελματικά μέτωπα που έχεις ανοίξει. Κι όσο και να θες απεγνωσμένα να μπεις ολόκληρος σε ένα κάδο σκουπιδιών ύψους 1,50 μέτρου, πρέπει να πατήσεις κάπου για να κάνεις τη βουτιά. Φαντάσου ν αμην έχει και  τίποτα πάνω στο οποίο να μπορείς να πατήσεις. Δύο πράγματα σκέφτηκα με την προαναφερθείσα ψυχραιμία. Το ένα ήταν εκείνο που γίνεται το δεύτερο ηθικό δίδαγμα της ημέρας. Ποτέ μην κοιτάς απαξιωτικά κάποιον που ψάχνει κάδους σκουπιδιών. Δεν ξέρεις τί τον οδήγησε εκεί.

Το δεύτερο που σκέφτηκα ήταν και το μόνο μέρος που ένιωσα ότι θα έβρισκα αδιαμφισβήτητα και άμεσα καλή θέληση για βοήθεια αλλά και δύο χέρια ακόμη. Υπάρχει στην γειτονιά αυτή ένα μικρό μίνι μάρκετ, ιδιοκτήτης του οποίου είναι ένας Πακιστανός, που, κάθε φορά που περνάω από το μαγαζί με ρωτάει αν θέλω να πιω μια μπίρα μαζί με αυτόν και τους γείτονες που του κάνουν παρέα. Το πρώτο και μοναδικό πρόσωπο που σκέφτηκα την ώρα του μουδιάσματος ήταν το δικό του. 

«Μου συνέβη κάτι» ήταν αυτό που του είπα αμέσως μόλις μπήκα στο μαγαζί του, σα να ήταν παλιός καλός φίλος. Αμέσως το πρόσωπό του συνέφιασε και πριν πει κάτι του είπα τη δεύτερη πρόταση για ένα κινητό που βρισκόταν στον πάτο ενός κάδου. Με τη δεύτερη τελεία μίλησε σ’ ένα φίλο που στεκόταν όρθιος δίπλα του. «Πάμε» μου είπε εκείνος. Στο δρόμο για το στενό που βρισκόταν ο κάδος, εκείνος χαμογελούσε. «Μην ανησυχείς», μου είπε.

Ακολούθησαν ακροβατικά και αλχημείες με τον κάδο, όμως σε λίγα λεπτά το είχα στο χέρι. Επίσης ακολούθησαν αστεία περιστατικά κυνηγητού. Με είδε ν’ ανοίγω το πορτοφόλι να βγάλω να τον κεράσω μια μπύρα κι άρχισε να τρέχει φωνάζοντας «δε θέλω». Εκεί τον κυνηγούσα εγώ. Όταν σταμάτησε και είδε το πεντάευρο άρχισε να με κυνηγάει εκείνος για να το επιστρέψει.

Όσο πιο σκληρός γίνεται ο κόσμος, τόσο πιο σθεναρά θα αντιστέκεται η παιδική πλευρά κάθε ψυχής που επιμένει να διακρίνει και να «φωτογραφίζει» στη μνήμη της τα ζευγάρια εκείνα μάτια που διατηρούν την αρχέγονη καλοσύνη εκείνων που τα φέρουν. Αυτό είναι το τρίτο ηθικό δίδαγμα της ημέρας.

Μέσα στο πιο άγριο πλήθος πάντα θα μπορεί κανείς να διακρίνει το που θα στραφεί για βοήθεια. Είναι το παραπάνω ένστικτο που διαθέτουν τα παιδιά αλλά και κάποιες πτυχές του χαρακτήρα μας που παραμένουν οι ίδιες από τη δική μας αντίστοιχη περίοδο. Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του νομίσματος, εκείνη που ορίζει ότι και στην άλλη άκρη του κόσμου να πας, όση σκληρότητα, περιφρόνηση και περιθώριο να υποστείς, πάντα θα μπορείς να διατηρήσεις την καλοσύνη σου απέναντι στους ανθρώπους ανέγγιχτη. Ασήμαντη η ιστορία μου, δεν καιγόταν το σπίτι μου. Ωστόσο εάν ποτέ αυτό συνέβαινε, ξέρω πού θα στρεφόμουν. Τελικά τη μεγαλύτερη καλοσύνη μπορείς να τη συναντήσεις στα πιο «λίγα» τετραγωνικά.  

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.