Όσο το σκέφτομαι, τόσο εκεί καταλήγω. Ο κόσμος των ενηλίκων είναι φτιαγμένος για δυο. 

Για δύο «ιδιαίτερους δύο». Για δύο που όταν είναι μαζί η ζωή είναι ευκολότερη. Κυρίως καλύτερη.

Και δε θα μιλήσω μόνο για τη συναισθηματική σφαίρα. Που, φυσικά, δεν είναι απλά μια σφαίρα. Ολόκληρη υδρόγειος είναι.

Δε θα μιλήσω για τον όγκο εκείνο των συναισθημάτων που είναι μοναδικά και αξίζει να τα ζεις και να τα μοιράζεσαι. Δε θα μιλήσω για την αγάπη που ήταν έρωτας, για έτερα ήμισυ που κατάφεραν να συναντηθούν. Για τη σημασία της παρουσίας του ήλιου στην ανατολή δε θα μιλήσω. Είναι δεδομένη.

Αυτό για το οποίο θα μιλήσω είναι τα δεκάδες μικροπράγματα της καθημερινότητας με τα οποία θυμάσαι και νιώθεις ξανά και ξανά ότι ο κόσμος αυτός φτιάχτηκε για ζευγάρια. Δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε ερωτικά ζευγάρια. Δεν μιλάω για τη μαγεία του έρωτα. Αυτός ο ιδιαίτερος άλλος για τον οποίο μιλάω ιδανικά θα ήταν ο/η αγαπημένος/η σου. Όμως σε πολλές περιπτώσεις αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι ο γονιός με τον οποίο ξέμεινες, ο συγκάτοικος με τον οποίο μοιράζεσαι στιγμές και έξοδα, ο γείτονας του διπλανού διαμερίσματος ή ένας ξένος που απλά οι δρόμοι σας συναντήθηκαν και ζείτε μαζί.

Είναι απλά «ο άνθρωπός σου».

Είναι μέρες τώρα που η λάμπα στο σαλόνι έχει καεί. Όλο λες να πάρεις εκείνη τη σκάλα να την βγάλεις, να δεις τι θα αγοράσεις. Βιδωτή ή κουμπωτή; Μα ό,τι ενδόμυχα σου φαίνεται ξένο το αμελείς. Είσαι γυναίκα και για ό,τι αφορά το σπίτι είσαι προγραμματισμένη γενετικά να ασχολείσαι με προμήθειες που αφορούν πρώτες ύλες (κρεμμύδια, λάδι κλπ.). Δεν είσαι γενετικά έτοιμη να ξέρεις για λάμπες Ε27 με χοντρό σπείρωμα. Ούτε για κατσαβίδια με δείκτη Γερμανίας για ρέγουλα. Και δεν είναι η ρημάδα η λάμπα, που τελικά θα βρεις τρόπο να την αλλάξεις. Ούτε οι πρίζες που θα αγγαρέψεις το διαχειριστή να τις βιδώσει. Ούτε μπορεί  κανείς να εγγυηθεί ότι ο άνθρωπός σου θα ξέρει από τεχνική κάλυψη και service παντός είδους.

Είναι η αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος σε όλα αυτά τα καθημερινά που σε αιφνιδιάζουν.

Συζητώντας με ανθρώπους καθημερινά, φίλους και μη, αναμειγνύοντας βέβαια και προσωπική εμπειρία, έχω καταλήξει πως η πραγματική αγάπη, αυτή που γεμίζει κάθε μας κύτταρο και που κατόπιν αναβλύζει από καθένα από τα κύτταρα αυτά, δεν είναι εκείνο το τρελό καρδιοχτύπι ή το κρεβάτι της ζωής μας.

Αγάπη πραγματική είναι όλα εκείνα τα μικρά που δε θα δεις σε ποιήματα και σε πεζά μεγάλης λογοτεχνικής αξίας.

Αγάπη είναι όλα εκείνα που συμβαίνουν όταν τελειώνουν τα παραμύθια με τη μαγική φράση «Και ζήσαν αυτοί καλά...».

Όλα όσα πουθενά δε θα βρούμε γραμμένα. Δεν υπάρχει πιο εύστοχος ορισμός της αγάπης απ’ αυτό το επιτευχθέν «και ζήσαν αυτοί καλά».

Αγάπη είναι να γυρίσεις και να βρεις τη λάμπα αλλαγμένη και την πρίζα βιδωμένη.

Αγάπη είναι να τρέξει κάποιος άλλος να σου βρει αντιβίωση μέσα στη νύχτα. Ή να είστε δύο οι σιωπηλοί το πρωί μέχρι να δράσει η καφεϊνη.

Αγάπη είναι να ακούς με παρέα τη βρύση του μπάνιου να στάζει γιατί και οι δύο είστε άσχετοι με λαστιχάκια. Μα και αμελείς στο να φωνάξετε υδραυλικό.

Αγάπη είναι να σπάσει επιτέλους η σιωπή και να υπάρξει ξαφνικά απάντηση στο μέχρι πρότινος ρητορικό ερώτημα «Τί μαγειρεύουν σήμερα;».

Αγάπη είναι να μοιράζονται δύο το άγχος των λογαριασμών, το να αποφασίζει και κάποιος άλλος τί θα μείνει απλήρωτο.

Αγάπη είναι το χέρι που θα σου βάλει κρέμα στην πλάτη, εκεί που δεν φτάνει το δικό σου χέρι.

Δεν είναι που το συναντάς όπου και να γυρίσεις το βλέμμα. Σε κατασκευές κι εφευρέσεις, σε υπολογισμούς και υποδιαιρέσεις. Στην ύπαρξη διπλών κρεβατιών και υπέρδιπλων παπλωμάτων. Στις γραμμές - ενδείξεις της καφετιέρας του γαλλικού που παραπέμπουν σε 2 φλιτζάνια, σε 4, σε 6. Σε «οικογενειακές» συσκευασίες στα ράφια όλων των σουπερ μάρκετ. Δεν είναι που στο είχαν περιγράψει μεγαλύτεροι.

Είναι που διένυσες αρκετό χρόνο ως ενήλικας που διαπίστωσες πλέον ότι η μοναξιά μπορεί να είναι ιδιαίτερα ελκυστική και πνευματικά δημιουργική, μα αυτός ο κόσμος είναι φτιαγμένος για δυο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.