Μεγάλος ντόρος γίνεται τις τελευταίες μέρες, προπαγανδιστικός φυσικά, για τις ουρές των συνταξιούχων έξω από τις τράπεζες, στην αναμονή για ποσοστό από τη σύνταξή τους. Μοιάζει με αρχαίο θέατρο ο τρόπος παρουσίασης τέτοιων ρεπορτάζ και μέλη τραγωδίας οι πρωταγωνιστές.

Αν σταθείς στις ουρές αυτές κι ακούσεις συζητήσεις, όμως, θα εκπλαγείς από μεγάλη μερίδα εξ αυτών. Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό δεν αισθάνεται όλη αυτή την, προβαλλόμενη ως κατάντια, κατάσταση. Αισθάνεται ότι στηρίζει μία κυβέρνηση που του έδωσε για πρώτη φορά ένα βήμα. Έναν λόγο στην απόφαση. Ένα άλλο ποσοστό, είναι μουδιασμένο και δεν ξέρει τι να σκεφτεί.

Υπάρχει ένα ακόμη ποσοστό, όμως, που αναλογίζεται ότι η ταλαιπωρία αυτή που υφίσταται είναι το ελάχιστο που μπορεί να υποστεί, εφόσον εκείνο ψήφισε ασύστολα το δίπολο που κυβέρνησε τα τελευταία σαράντα χρόνια. Εκείνο που του ροκάνισε τη συνταξούλα και την έφτασε εκεί που την έφτασε. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη ευσυνείδητοι. Μετανιωμένοι. Αηδιασμένοι. Άνθρωποι που μονολογούν στην ουρά «καλά να πάθω»!

Φυσικά και υπάρχουν κι εκείνοι που βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων, εκείνοι που και τα ΜΜΕ επιλεκτικά και μεμονωμένα προβάλλουν. Εκείνοι που διαμαρτύρονται για την όποια ταλαιπωρία της αναμονής. Σεβόμαστε την τρίτη ηλικία. Ορισμένοι, μάλιστα, την «υπηρετούμε» και ως επάγγελμα με περισσή αγάπη. Την φροντίζουμε σε νοσοκομεία και γηροκομεία. Σε όσους όμως διαμαρτύρονται υπέρ του δέοντος, σε κείνους θα πρέπει να πούμε εμείς κάτι. Οι νεότεροι. Όχι το σκληρό «ας πρόσεχες», μα το ήπιο «αφού φταις, γιατί διαμαρτύρεσαι;»

Περισσότερο από οτιδήποτε προβάλλουν τα ΜΜΕ ως κατάντια, τους περισσότερους μας θλίβει μία άλλη, κατ’ εμέ μεγαλύτερη αλλά και πραγματική κατάντια, μεγαλύτερη από οποιαδήποτε ταλαιπωρία οικονομικής διάστασης. Δεν είναι ότι η οικονομική εξαθλίωση αντέχεται εύκολα, τουλάχιστον μπορούμε να την βιώνουμε (η πλειοψηφία) με αξιοπρέπεια. Αυτό που μας θλίβει είναι το φαινόμενο των «ανθρώπων του τσίρκο». Κάτι σαν αυτό που βλέπουμε σε παλιές αμερικάνικες ταινίες. Άνθρωποι-«τερατογεννέσεις» των παλιών αμερικάνικων τσίρκων που διέσχιζαν τις διάφορες πολιτείες με τα καραβάνια των θιάσων τους. Γεννημένοι με σωματικές δυσπλασίες. Αιχμάλωτοι αυτοβούλως κάποιοι. Απόλυτα εξαρτώμενοι από τα αφεντικά τους. Σκλάβοι των εκάστοτε showmen.

Τους βλέπεις στα δελτία ειδήσεων. Κοστουμαρισμένοι άνδρες με μπριγιόλ στα μαλλιά, ύφος νομπελίστα και solarium χαμόγελα. Μπάρμπι των δελτίων, μικρές μα και μεγαλοκοπέλες (κατηγορία «έχω περάσει τα σαράντα»). Μακιγιαρισμένες με διπλές και τριπλές στρώσεις, ίσα που να κρυφτεί καλά το παιδί που κάποτε ήταν, μήπως και τύχει να τις φτύσει αν φανεί στον καθρέφτη μόνιτορ – κάμερα 5 απέναντι. Με δυσπλασίες εσωτερικές, ηθικής φύσεως, αυτές που σε κάνουν να ξεπουλιέσαι στον εκάστοτε εργοδότη που σε προσλαμβάνει να κάνεις τον παπαγάλο (χορδωτό πτηνό της τάξης των ψιττακόμορφων).

Μικρή γλυκιά μου Μπάρμπι των ειδήσεων των 8, εσύ που κόπτεσαι και αναφέρεις ως «κατάντια» την ουρά έξω από την τράπεζα, καταρχάς ηρέμησε γιατί θα σου χαλάσει το πανάκριβο μακιγιάζ. Κατά δεύτερον, πού είσαι τόσα χρόνια όταν σε κάποιες άλλες ουρές, εκείνες των ταμείων ανεργίας, κάποιοι άλλοι άνθρωποι μετρούν το ανάστημα της προσωπικής τους ξεφτίλας, ανάμεσα στο μέτρημα ενσήμων και στο μέτρημα καθημερινών υποχρεώσεων; Τουλάχιστον έξω από τις τράπεζες έχεις κάτι να λαμβάνεις. Στις ουρές του ΟΑΕΔ τι έχεις να περιμένεις;

Πού είναι το τηλεοπτικό σου συνεργείο μικρή μελαχρινή αγαπημένη (αλλά ξεπουλημενη) όταν εμείς συνωστιζόμαστε κάθε χρόνο, χρόνια τώρα, σε αυτές τις ουρές, όχι εν αναμονή είσπραξης κάποιου επιδόματος (την έκοψαν την δυνατότητα αυτή βάζοντας απίθανους όρους για είσπραξη επιδόματος) αλλά για την παραλαβή της καρτούλας ανεργίας, ενός μικρού κίτρινου κωλόχαρτου που αφού δεν μας δίνει ένα ελάχιστο επίδομα, ίσως μας δώσει μια πολύ μικρή έκπτωση στην κινητή τηλεφωνία στην καλύτερη ή ένα 10% έκπτωση στο σούπερ μάρκετ;

Πού ήσουν, κοπελιά, όταν σχηματίζονταν αυτές οι ουρές; Πολύ πιο πριν από την παρούσα κυβέρνηση. Προφανώς περιφερόσουν για audition επιλέγοντας ποια από τις δικές σου δυσπλασίες θα πουλήσεις στον εκάστοτε showman. Κάπου ανάμεσα στους κλόουν και τα λιοντάρια. Διαλέγοντας ταγιέρ. Για την ατραξιόν των 8. Άραγε όταν γυρνάς στο σπίτι, δε συναντάς ανθρώπους να σε κοιτούν με απορία που ακόμη δεν παραιτήθηκες; Ή απλά όλοι μαζί μετράτε τις εισπράξεις αδειάζοντας τις τσέπες σου;

Δε μας πείθεις, λοιπόν, όταν μας μιλάς ταραγμένη για την «κατάντια» δήθεν των ηλικιωμένων. Δε μας πείθεις ότι τους συμπονάς, ότι αγανακτείς. Ότι λυπάσαι. Περισσότερο εμάς κάνεις να σε λυπούμαστε, κορίτσι του τσίρκου. Το παλούκι στο οποίο είναι δεμένη η αλυσίδα σου είναι χωμένο βαθιά στη γη. Και η αλυσίδα σου είναι βαριά. Τη διαλέγεις καθημερινά στο βεστιάριο του καναλιού που δουλεύεις, διαλέγοντας ταγιέρ και γόβες.

Τουλάχιστον εμείς με τα Converse διαλέξαμε τη δυνατότητα να αποχωρούμε όταν ο εκάστοτε εργοδότης μας κάνει ηθικά να ασφυκτιούμε. Το μόνο που σου αναγνωρίζουμε, είναι ότι αν θελήσουμε ποτέ θέαμα, με ένα κλικ είσαι πάντα εκεί. Στις 8. Χωρίς εισιτήριο. Πού λεφτά για ατραξιόν τη σήμερον ημέρα!

Σημείωση: Η παρομοίωση των σημερινών «ανθρώπων του τσίρκου» με τα τότε δύσμορφα (εξωτερικά και μόνο) πλάσματα ίσως είναι άστοχη, διότι εκείνα τα πλάσματα ήταν πραγματικά δυστυχισμένα, πονούσαν και δεν είχαν άλλο τρόπο να επιβιώσουν. Ωστόσο ήταν απλά ένας τρόπος για να σχηματιστεί μία εικόνα για το πώς είναι οι εσωτερικές δυσπλασίες, που είναι κατ επιλογήν προϊόντα διατιθέμενα για εύκολο κέρδος.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.