Εργάζομαι ως αποκλειστική νοσοκόμα τα τελευταία χρόνια, παράλληλα με άλλες δουλειές και περιστασιακά επαγγέλματα.

Οι τίτλοι νοσοκόμα ή νοσηλεύτρια δεν έχουν τόση σημασία. Καμία μάλλον. Φροντίζω ανθρώπους.

Το γραφείο με το οποίο συνεργάζομαι με στέλνει σε νοσοκομεία ή σπίτια. Είναι, κατά κάποιο τρόπο, ο μεσίτης, ο διαμεσολαβητής μεταξύ εμού και του εκάστοτε ασθενούς. Η αναλογία είναι, κατά μέσο όρο,  4 προς 1. Τέσσερεις γυναίκες, ένας άνδρας. Μοιάζει να είμαστε πολύ περισσότερες στον πλανήτη. Ή μοιάζει να αρρωσταίνουμε περισσότερο εμείς οι γυναίκες. Στατιστικά δεν έχω πρόχειρα. Ας ασχοληθούμε, λοιπόν, με τις γυναίκες ασθενείς.

Γυναίκες 50-85 ετών. Διαφόρων χαρακτήρων, διαφορετικών κοσμοθεωριών και νοοτροπιών. Άλλες πρόσχαρες, παρά την ασθένειά τους. Πάντα χαμογελαστές και γλυκομίλητες. Άλλες άκρως σοβαρές και αμήχανες. Δεν είναι και λίγο ένας μέχρι χτες άγνωστος άνθρωπος, να σε κάνει μπάνιο. Ή να ξενυχτάει δίπλα σου.

Εκείνο, όμως, που για όλες τους, σε όποια κατηγορία χαρακτήρα κι ανήκουν, είναι μεγάλο πλήγμα είναι το να βρίσκεσαι ξαφνικά, από τη ζεστασιά του σπιτιού σου σε ένα νοσοκομείο, ανάμεσα σε δεκάδες άλλους αρρώστους και ξένα πρόσωπα τριγύρω.

Οι γυναίκες είμαστε περίεργα όντα. Πολυσύνθετα. Γι’ αυτό σε γελοιογραφίες και σκίτσα, οι άντρες έχουν ένα κουμπάκι και οι γυναίκες είναι ολόκληρο μηχανοστάσιο. Υπάρχουν 3-4 τύποι ανδρών και δεκάδες τύποι γυναικών. Κι όλο αυτό το πολυσύνθετο θα το διακρίνει κανείς σε κάθε πτυχή και φάση της ζωής μιας γυναίκας. Η ασθένεια είναι από τα μεγαλύτερα ενδεικτικά του τρόπου με τον οποίο πορεύεται κανείς στη ζωή αλλά και απέναντι στους ανθρώπους.

Οι γυναίκες στα κρεβάτια του πόνου, είναι οι ίδιες γυναίκες που συναντά κανείς παντού. Θετικές και αγωνίστριες. Μπουμπουλίνες της ζωής. Άλλες είναι φοβισμένες και στρυφνές. Παράξενες και μυστήριες. Γύρω από τα κρεβάτια τους μαζεύονται άνθρωποι με βλέματα τρομαγμένα. Ανασφαλή. Ενήλικες με βλέματα φοβισμένων παιδιών. Ανεξάρτητα από το πόσο διαφορετικές είναι αυτές οι γυναίκες μεταξύ τους, έχουν ένα κοινό. Ένα κοινό που τις ενώνει σαν υπερδύναμη. Είναι μάνες κάποιων.

Η μητρότητα έχει το εξής παράδοξο. Σου εξασφαλίζει ασυλία στις καρδιές των αγαπημένων σου παιδιών ό,τι κι αν είσαι. Όποια και να είσαι. Όσα λάθη κι αν έχεις κάνει. Απλά επειδή τεκνοποίησες. Αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία στο λάθος, αξίζει να σημειωθεί, όμως, γιατί όντως συμβαίνει και είναι εκπληκτικό. Δεν υπάρχει πιο αμερόληπτη αγάπη από την αμφίδρομη αγάπη μάνας-παιδιού, όσα στραβα κι αν έκανε η μία ή η άλλη πλευρά.

Το μεγαλείο της μητρότητας το συναντάς παντού. Στα πιο απλά μέρη. Στις παιδικές χαρές και στα σούπερ μάρκετ. Μα και στα πιο σύνθετα. Στις φυλακές. Στα ιδρύματα. Έξω από σχολεία κι έξω από δωμάτια νοσοκομείων. Περισσότερο εκπλήσσεσαι, όμως, όταν αντιστρέφονται οι ρόλοι και οι μανάδες κάποιων δεν είναι έξω απο τα δωμάτια νοσοκομείων, μα πάνω στα κρεβάτια, μέσα σ’ αυτά.

Οι πιο δυνατοί άντρες και οι πιο δυναμικές γυναίκες, από μία άλλη οπτική, γίνονται κι αυτοί ίδιοι με τους άλλους, τους κοινούς θνητούς. Είναι παιδιά της γυναίκας απέναντι. Κι εκεί είναι όλοι ίσοι. Ίδιοι ως προς τη θλίψη τους, ίδιοι ως προς την ελπίδα τους και φυσικά ίδιοι ως προς το φόβο του θανάτου.

Σαν παρατηρήτρια όλων αυτών των σκηνικών, σαν σκηνοθέτης που κοιτάει πλάνα για να διαλέξει κάθε φορά το καλύτερο, το πιο συγκινητικό, αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι πως η αγάπη αυτή απέναντι στον ογκόλιθο που λέγεται μάνα εξομοιώνει κάθε διαφορετικότητα. Και συγκινεί και τον πιο αμέτοχο guest star σε αυτό το πλάνο.

Η κάθε μία γυναίκα εκεί, όποια και να είναι, είναι η μάνα. Η αιώνια μάνα.

Και το φοβισμένο πλάσμα απέναντι είσαι εσύ, εγώ, ο καθένας. Και δεν υπάρχει ψυχή σε αυτό το πλάνο, είτε πρωταγωνιστής, είτε guest, που να μην μονολογεί ψιθυριστά το πιο ομορφο χιλιοειπωμένο κλισε. Μάνα είναι μόνο μία.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.