Οι εθισμοί θέλουν ιδιαίτερο χειρισμό. Ότι ακριβώς κάνουμε στα μωρά. Κανάκεμα, νταχτάρισμα. Και πολλά άλλα που αφορούν ενήλικες. Ελιγμό, διπλωματία, ταπεινό φρόνημα, δουλοπρέπεια ενίοτε. Τα παραπάνω, βέβαια, αφορούν μόνο ορισμένους ανθρώπους. Τους αυτο-χριζόμενους «αδύναμους». Υπάρχουν και οι αγέρωχοι άλλοι, όσοι ξέρουν να επιβάλλονται στον εαυτό τους, όσοι τηρούν τα όρια που οι ίδιοι θέτουν στους ίδιους, εκείνοι που με αόρατο μαχαίρι έκοψαν κάθε σύνδεσμο με την όποια εξάρτηση μονομιάς. Τί εννοώ; Δες εμάς! Καμία σχέση!

Όλοι οι αδύναμοι άνθρωποι αγαπάμε τους εθισμούς μας. Δεν τους αφήνουμε απλά κι αδιάφορα να βολοδέρνουν στη ζωή μας ως κακές συνήθειες. Τους αγαπάμε.  Ή νομίζουμε ότι τους αγαπάμε. Απλά τους δώσαμε το δικαίωμα να έχουν λόγο στη ζωή μας. Τους περιφέρουμε από δω κι από κει σα συγγενή α’ βαθμού. Εάν φύγουν θα «φαρμακωθούμε» ως άλλη παραλλαγή της Χέλμη που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Γιατί τη Χέλμη την έχουμε όλοι στα γονίδια, απλά κάποιοι την «καλλιέργησαν» ως τρόπο ζωής και κάποιοι την αποποιήθηκαν.

Πρίν από είκοσι μέρες, περίοδο διακοπών, ο καλός, χρόνων αγαπημένος, φίλος που με φιλοξένησε με παρότρυνε να δοκιμάσω το δεύτερο ηλεκτρονικό τσιγάρο που διέθετε σπίτι του. Σαν κάτι παράλληλο με το «κανονικό» ή απλά σαν εμπειρία. Να δω πώς είναι. Η σχέση μου με το κάπνισμα είναι μία σχέση πάθους. Κρατάει παραπάνω από εικοσαετία, εάν ήταν παιδί μου θα είχε μόλις τελειώσει στρατό και σπουδές μαζί. Και εάν ήταν εραστής θα ήταν σίγουρα ο Ντόρης. Η αιώνια μορφή του παρασιτικού γλυμουτσιάρη γκόμενου που νομίζεις ότι θα έχεις πάντα στη ζωή σου. Που νομίζεις ότι παίρνεις από εκείνον ενώ ουσιαστικά μόνο χασούρα έχεις.

Οι εθισμοί απαιτούν όντως όλα όσα αναφέραμε στην αρχή. Κανάκεμα και νταχτάρισμα. Για τα συγκεκριμένα δύο αρκεί η σκέψη ότι σε ένα σαρκίο που επιτρέψαμε να ζει χρόνια ολόκληρα εξαρτημένο σε μία (ή σε άλλη μία) ουσία, δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να φερθούμε σκληρά. Δεν μπορείς να του στερήσεις μονομιάς αυτό με το οποίο τον «τροφοδοτείς» χρόνια. Εάν μπορείς να του προσφέρεις ένα υποκατάστατο για ένα μεταβατικό διάστημα, έναν εναλλακτικό τρόπο, μία φαρμακευτική αγωγή, ένα οποιοδήποτε κάτι, αυτό θα ήταν προτιμότερο.

Φυσικά αναφέρομαι στις συνηθισμένες καθημερινές εξαρτήσεις  όπως νικοτίνη, καφεϊνη κ.ά. , τις οποίες φυσικά δεν υποτιμώ σε σοβαρότητα κι επικινδυνότητα.  Απλά για άλλες εξαρτήσεις χρειάζεται εξειδίκευση και ιδιαίτερη γνώση για να αναφερθείς. Η ψυχολογία, ωστόσο, όλων των εθισμένων είναι παρόμοια.

Οι εθισμοί απαιτούν κυρίως ταπεινό φρόνημα. Η αποχή ένα διάστημα ή ένα εναλλακτικό μεταβατικό στάδιο δεν είναι λόγος για βαρύγδουπες δηλώσεις τύπου «έκοψα το τάδε ή το δείνα».  Σε μία σουρεαλιστική διάσταση, τα πάθη είναι πλάσματα με αισθητήρια όργανα. Σε παρακολουθούν, σε ακούν, σε βλέπουν. Οποιαδήποτε έπαρση απέναντί τους, οποιαδήποτε υπερηφάνεια τύπου «σε νίκησα» τα ενεργοποιεί ώστε να επιτεθούν ξανά ως έμμονη ιδέα. Τα πάθη κατά την πνευματική ζωή δεν πεθαίνουν, απλά κοιμούνται. Μόνο με ταπεινό φρόνημα, παράλληλα με τον όποιο αγώνα, μπορεί κανείς να τα χαλιναγωγήσει. Απλά να μην τα ξυπνήσει.

Έχουν περάσει είκοσι μέρες από τα τελευταία δύο τσιγάρα. Πουθενά δεν το λέω υπερήφανα, έχω πολύ δρόμο ακόμα και δεν ξέρω αν θα φτάσω κιόλας. Δηλώνω καπνίστρια. Πρεζάκια ήμασταν, πρεζάκια παραμένουμε. Με ενοχλεί η τάση των «οσαδεφτανειηαλεπού» να κοροϊδεύουν το ηλεκτρονικό τσιγάρο, να λένε ότι είναι το ίδιο κλπ. Κάν’ το τότε κι εσύ, μάνα μου! Θα σιχτηρίσεις δια παντός την πίσσα που σου μαυρίζει τον πνεύμονα, θα έχεις επιτέλους γεύση, θα ανεβαίνεις δυο ορόφους με τα πόδια χωρίς να κρατάς τη σπλήνα στο χέρι και δε θα βρωμάς σαν τασάκι.

Οι έρευνες για το ηλεκτρονικό τσιγάρο δεν έχουν ίσως ολοκληρωθεί. Εκείνο, όμως, στο οποίο συμφωνεί η παγκόσμια ιατρική κοινότητα είναι ότι είναι λιγότερο βλαβερό. Και ίσως είναι ευκολότερο αργότερα να κόψεις ένα μεταλλικό στυλό με το οποίο ατμίζεις, παρά τη χρόνια χρόνια λατρεμένη ιεροτελεστία του στρίβειν τσιγάρο από έναν μυρωδάτο μερακλίδικο καπνό. Ο τρόπος που θα χειριστεί κάποιος τις εξαρτήσεις του είναι μία απόλυτα προσωπική του υπόθεση. Λόγος δεν πέφτει σε κανέναν. Τα στάδια που θα παρεμβληθούν μεχρι την οποιαδήποτε απεξάρτηση θα καθοριστούν από τον ίδιο κι επίσης δεν αφορούν κανέναν.

Τρία πράγματα πριν το τέλος. Η πίσω μεταλική όψη ενός συγκεκριμένου τύπου ηλεκτρονικού τσιγάρου λειτουργεί και ως μίνι γκλομπ. Οπότε μη μας ενοχλείτε, μη μας κοροιδεύετε, αφήστε μας στον αγώνα μας.

Μερικές φορές για να πας ένα βήμα παραπέρα δε χρειάζεται απόφαση. Χρειάζεται κάτι άλλο. Εξίσου σημαντικό, εξίσου αποτελεσματικό. Το να μην το έχεις πάρει απόφαση.

Κάθε λογής Ντόρης είναι θέμα μυαλού. Ένα κλικ. Δε θέλει timing  από την άποψη της μοιρολατρίας, προγραμματισμό και σχέδια. Δε θέλει απόφαση όπως προείπαμε, απλά ξυπνάς ένα πρωί και του φωνάζεις. Φύγε Ντόρη, φύγε, γιατί αν μείνεις θα φαρμακωθώ...

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.