Φεμινισμός αποκαλείται εκείνο το κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που στόχο είχε την ισότητα των δύο φύλων. Οι κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων μειώνονται με τη διεύρυνση των γυναικείων δικαιωμάτων. Η αφετηρία του, ως ιδέα, βρίσκεται στην Γαλλική Επανάσταση του 1789.

Η γενικότερη μυρωδιά επανάστασης δίνει πρόσφορο έδαφος σε γυναίκες με πρωτοποριακή σκέψη να διεκδικήσουν δικαιώματα στην εργασία, στην εκπαίδευση και την ψήφο. Το φεμινιστικό ιδεώδες ως κίνημα αποκατάστασης δικαιοσύνης αγγίζει και άνδρες συγγραφείς και έργα με τέτοια μηνύματα αρχίζουν πλέον να ταλανίζουν το παγκόσμιο αναγνωστικό κοινό.

O αντίκτυπος είναι άμεσος. Γυναίκες αναθαρρεύουν και βρίσκονται στους δρόμους να διαμαρτύρονται και να ζητούν κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Το κράτος σταδιακά αρχίζει να αναθεωρεί. Ο εικοστός αιώνας  χαρακτηρίζεται από την εμφάνιση πολιτικών (και άλλων) δικαιωμάτων στη γυναίκα.

Στις χώρες που η θέση της γυναίκας ορίζεται από νοοτροπία αιώνων περί της ανυπαρξίας της στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή, ο φεμινισμός δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος. Η γυναίκα της οποίας η θέση νοείται μόνο σε σχέση με την ανατροφή παιδιών και τα οικοκυρικά, δε μπορεί έτσι απλά να έχει συμμετοχή και δικαιώματα στην εκπαίδευση ή την πολιτική.

Το κίνημα του φεμινισμού βρήκε σταδιακά πλήρη αποδοχή σε κάποιους ανδρικούς κύκλους. Ανακύπτουν διάφορα ερωτήματα. Αισθήματα δικαιοσύνης ξαφνικά άγγιξαν τις μέχρι πρότινος άκαμπτες ανδρικές καρδιές; Αέρηδες κοινωνικής δικαιοσύνης φύσηξαν ξαφνικά και συμπαρέσυραν αιώνων παγιωμένες ανδρικές νοοτροπίες;

Γιατί δεν υπήρξε άνδρας ανάμεσα στους πρωτεργάτες του κινήματος; Γιατί την ιδέα ενός τέτοιου εγχειρήματος δεν την συνέλαβε ανδρικό μυαλό, εφόσον η ανδρική διανόηση παρείχε εκατοντάδες χρόνια πρινόλα αυτά τα unisex χαρακτηριστικά που λέγονται «ανοιχτός ορίζοντας», «δικαιοσύνη», «ισότητα»;

Γιατί ένα τέτοιο κίνημα, πριν ληφθεί σοβαρά υπόψην, έγινε, σε σφοδρά μεγάλο επίπεδο, αντικείμενο σεξιστικής σάτιρας από όσους μετέπειτα το υποστήριξαν ή απλά το αποδέχτηκαν; Δεν ακούγεται λίγο υποκριτικό όλο αυτό; Δεν ακούγεται συμφεροντολογικό;

Εάν μπορούσαμε να εικονοποιήσουμε το συγκεκριμένο κίνημα, θα βάζαμε άνδρες και γυναίκες απέναντι σε ένα άδικο κοινωνικό σύστημα. Γιατί παντού, στα μυαλά και των δύο φύλων ο φεμινισμός πήρε την εικόνα γυναικών απέναντι σε άνδρες;

Όταν σε ιστορική αναδρομή αναφερόμαστε στην σταδιακή υπαναχώρηση του κράτους στην ανδρική, ανα τους αιώνες, πρωτοκαθεδρία στην εκπαίδευση και την πολιτική δεν εννοούμε τίποτα άλλο από το εξής. Ένα μάτσο άνδρες ξαφνικά συμφώνησαν στην ιδέα ότι η γυναίκα μπορεί να αρχίσει να λαμβάνει εκπαίδευση. Ή μπορεί να ψηφίσει. Οι άνδρες ξαφνικά έγιναν πιο δίκαιοι; Πιο ανοιχτόμυαλοι; Πιο καλοί;

Γιατί όλο αυτό φαίνεται σαν κίνηση τύπου «πάρε τώρα αυτό για να μην μου ζαλίζεις το κεφάλι και κάτσε στη γωνιά σου»; Γιατί όλο αυτό φαίνεται σαν αποπροσανατολιστική ανδρική χειρονομία σε μια βαρβάτη ανισότητα που δε σταμάτησε ποτέ να υπάρχει, σαν γονίδιο, στον πυρήνα κάθε ανδρικής ύπαρξης;

Ερωτημάτων και προβληματισμών συνέχεια. Η πορεία μιας κοινωνίας από αγροτική σε βιομηχανική, σε συνδυασμό με μια οικονομία που έχει μεταλλαχτεί σε ένα καπιταλιστικό τερατούργημα, αναπόφευκτο δεν ήταν να εμπλουτίσει τη ζωή και των δύο φύλων με νέους ρόλους; Μήπως δεν ήταν ο φεμινισμός που ευόδωσε αλλά η ίδια η ιστορική αναγκαιότητα; Μήπως οι άντρες ενέδωσαν στην αποκατάσταση της ισότητας των γυναικών σε κάποιους τομείς απλά και μόνο επειδή κουράστηκαν και είπαν να μοιραστούν ρόλους; Μήπως το όλο ιδεολογικό θέμα δεν τους άγγιξε καθόλου, απλά είπαν να πάρουν κάποια ρεπό;

Κι εμείς οι γυναίκες; Εμείς που βγήκαμε σε δρόμους και διαμαρτυρηθήκαμε για μία «ισότητα» που νομίζαμε ποτέ δε θα λάβουμε, μήπως εμείς δεν είμαστε πάλι εκείνες που όταν τεκνοποιήσουμε γουστάρουμε να μείνουμε σπίτι κάποια χρόνια ώστε να απολαύσουμε το δώρο της μητρότητας; Μήπως στην καθημερινή μας ιστορία δεν είμαστε εμείς που επιθυμούμε να πλύνουμε τα πιάτα κι ο άλλος να βγάλει τα σκουπίδια; Χωρίς κανένα απολύτως αίσθημα αδικίας, χωρίς γεύση ανισότητας.

Μήπως έτσι δεν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας; Η κατανομή ρόλων δε σημαίνει απαραίτητα αδικία και ανισότητα. Σημαίνει ότι ο καθένας αξιοποιεί όπως εκείνος αισθάνεται καλύτερα το δυναμικό του. Οι υγιείς σχέσεις τουλάχιστον αυτό ορίζουν. Ο καθένας διαλέγει το ρόλο και τις αρμοδιότητες που επιθυμεί κι έτσι πορεύεται. Εάν επιθυμώ να μην λάβω εκπαίδευση, γιατί να νιώθω αδικημένη;

Μήπως έτσι όπως έγινε η πολιτική σήμερα, ένα θεατρικό συμφερόντων χωρίς ίχνος ήθους και συστολής, αναπόφευκτο δεν ήταν να αποκτήσουν οι γυναίκες ψήφο και πολιτικό ρόλο; Σε λίγο και τα ανήλικα θα έχουν δικαίωμα ψήφου (είναι πολλά τα λεφτά Άρη!) και κανένα ιδεολογικό, επαναστατικό και φιλοσοφικό κίνημα δε θα έχει επιφέρει μία τέτοια αλλαγή.

Ως επίλογος το εξής. Κάθε γυναίκα που σέβεται τον εαυτό και το ρόλο της στην «πολιτισμένη» κοινωνία στην οποία ζει, όταν ακούει περί φεμινισμού και κατακτημένης ισότητας (πώς κατακτήσαμε κάτι που υποτίθεται ανέκαθεν είχαμε;) οφείλει να τρέχει. Να ξερνάει με την υποκρισία του όλου θέματος.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη πλάνη στην ιστορία της γυναικείας ύπαρξης, αλλά και μεγαλύτερο αποπροσανατολιστικό φαινόμενο, από την γέννηση του φεμινιστικού κινήματος.

Ουσιαστικό λιθαράκι στην υπόθεση ισότητας των δύο φύλων θα είχε τεθεί μόνο σε βάση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με απλά λόγια, δεν αισθάνομαι ίση με το άλλο φύλο επειδή ακριβώς μπορώ να ψηφίζω. Θα ψήφιζα κάποια στιγμή έτσι κι αλλιώς. Δεν καταπατούνται τα δικαιώματά μου όταν πλένω πιάτα και μαγειρεύω μόνο εγώ για τους ανθρώπους που αγαπώ (σύντροφοι ή παιδιά). Ούτε χρωστώ στις σουφραζέτες το γεγονός ότι σπούδασα.

Ίση με το άλλο φύλο θα αισθανθώ εάν μπορέσω να μεγαλώσω την κόρη μου χωρίς να πρέπει να της κόψω την κλειτορίδα.

Ίση θα αισθανθώ όταν θα μπορέσω να διαλέξω εγώ τον άνδρα που θα παντρευτώ.

Όταν δε θα είμαι υποχρεωμένη να παντρευτώ από τα 15.

Όταν δε θα μου επιβάλλουν σωματικές κακοποιήσεις ή ακρωτηριάσεις.

Όταν δε θα μου σιδερώνουν το στήθος.

Όταν δε θα μου παραμορφώνουν τα πόδια γιατί αυτό είναι σεξουαλικό φετίχ.

Δεν ξέρω τι πραγματικά με αηδιάζει περισσότερο. Η έμφυλη βία ή η αποπροσανατολιστική πλάνη του φεμινισμού. Μάλλον το δεύτερο. Περαστικά μας!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.