Το επιχείρημα το ακούσαμε πρόσφατα λίγο πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 σχετικά με το αν πρέπει να γίνει αποδεκτό ή όχι το τρίτο μνημονίου. Το βίντεο με τη δήλωσή της προβλήθηκε άπειρες φορές. Το πρόφερε η κα Λυμπεράκη του Ποταμιού σε συνέντευξή της.

Οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές. «Δεν είναι κακοί, δεν είναι ανόητοι, δεν είναι αμόρφωτοι αυτοί που είναι φτωχοί. Απλώς, κάνουν λάθος επιλογές σε κρίσιμες στιγμές». Προφανώς η συγκεκριμένη κυρία  εκλέγεται από ένα επίλεκτο σύνολο ψηφοφόρων στη Β’ Αθηνών που με τον πλούτο τους λαμβάνουν τη σωστή απόφαση.

Σε συνέντευξή της στο ΒΗΜΑgazino λίγο καιρό μετά (5/8/2015)προσπάθησε να το κάνει πιο εύπεπτο τονίζοντας ότι αναφερόταν στο παράδειγμα της Ζιμπάμπουε με τον υπερπληθωρισμό της ως δείκτη ευφυϊας των πολιτών της. Φυσικά τέτοιες πεποιθήσεις δε θα μπορούσαν να μην ξεχυθούν από κάποια άλλη επιχειρηματολογία της λίγο παρακάτω. «Οι λάθος επιλογές εξηγούν γιατί κάποιες χώρες παραµένουν φτωχές. Πέραν αυτού, οι φτωχοί έχουν και αυτοί την ευθύνη των επιλογών τους. Το να θεωρείς ότι ο φτωχός είναι αλάθητος είναι λαϊκισµός». Σαν οικονομολόγος που είναι δε θα έπρεπε, όμως, να προβάλει και κάποιο εισοδηματικό κριτήριο στο δικαίωμα της ψήφου; Γιατί μισές δουλειές;

Το καλό με τον ελληνικό λαό (πλούσιων και φτωχών μαζί) είναι ότι σε κάποιες ιδιαίτερες περιστάσεις μπορεί και να μην ξεχάσει τέτοιου είδους προσβολές. Οι φτωχοί δεν μπορούν να πάρουν σωστές αποφάσεις σε κρίσιμες στιγμές, αλλά και οι πλούσιοι δεν μπορούν να σταθούν «διπλωμάτες» και να καταπιούν τελικά την όποια ξινίλα τους. Η κα Λυμπεράκη δε συγκέντρωσε τις ψήφους που θα έπρεπε κι έτσι δεν θα είναι μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου μετά τις χτεσινές εκλογές. Ίσως προαισθανόταν τι την περίμενε από τους φτωχούς ψηφοφόρους της Β’ Αθηνών και ήτο προφητική. Ποιος ξέρει...

Η ουσία είναι ότι ακούγονται ασύστολα τέτοια επιχειρήματα. Επιχειρηματολογία  φυσικά και υπάρχει, δεν χρειάζεται καν αντίλογος για το θέμα αυτό. Αρκεί η αναφορά στην αρχαία Αθήνα και η ενθύμηση ότι στην Εκκλησία του Δήμου, στο κυρίαρχο αυτό πολιτειακό όργανο, δικαίωμα συμμετοχής είχαν όλοι οι Αθηναίοι άνω των 20 ετών. Όχι μόνο συμμετείχαν όλες οι κοινωνικές τάξεις ανεξαιρέτως, μα κυριαρχούσαν και οι κατώτερες. Αντίστοιχα ίσχυαν και στη Βουλή των 500. Εάν στους ιδρυτές της δημοκρατίας δεν υπήρχε κανένα κοινωνικό ή εισοδηματικό κριτήριο όσον αφορά τη λήψη των μέγιστων (σε πολιτική σημασία) αποφάσεων, τί να μας πει η κάθε κυρία Λυμπεράκη;

Το μόνο που απασχολεί είναι η αισθητική μας που χαλιέται από τέτοιες τοποθετήσεις. Μία παραλλαγή του παραπάνω επιχειρήματος  διαβάσαμε και πριν λίγες μέρες σε άρθρο της βρετανικής εφημερίδας Independent.

Ο αληθινός λόγος που οι πλούσιοι κάνουν πιο υγιείς αποφάσεις σε σχέση με τους φτωχούς είναι ότι ζουν καλύτερες ζωές. Το εν λόγω άρθρο εστιάζει σε αποφάσεις που αφορούν έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Το άρθρο, επίσης, παίρνει ως δεδομένο ότι οι σωστότερες αποφάσεις παίρνονται από τους πλουσίους. Απλά ασχολείται με τους λόγους. Μπορεί το άρθρο να μην αναφέρεται σε θέματα πολιτικής σημασίας, σε πολιτικές αποφάσεις, ωστόσο το ίδιο μήνυμα συναντάται Οι πλούσιοι έχουν το σωστότερο κριτήριο σε οποιαδήποτε απόφαση.

Για τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης συνεργάζονται στον εγκέφαλο ενός ανθρώπου δύο νευρικά κέντρα. Το διαβουλευτικό και το συναισθηματικό. Το συναισθηματικό είναι εκείνο που απο τη δημιουργία του ανθρώπου αποφάσιζε για τα πάντα. Για την επιβίωση και για την όποια βασική ανάγκη. Με την πάροδο του χρόνου όμως ο άνθρωπος άρχισε να αναλύει μεταβλητές και παράγοντες. Συνέπειες, κόστη, οφέλη και ζημιές. Έτσι εντοπίστηκε και μελετήθηκε και το διαβουλευτικο νευρικό κέντρο.

Η παραπάνω επιστημονική πληροφορία αρκεί από μόνη της ως απάντηση σχετικά με το ποιο είναι το σωστό κριτήριο για τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης. Όσο κι αν σπεύσουν να γελάσουν οι οικονομολόγοι και τεχνοκράτες. Ο βαθμός συναισθηματισμού επηρρεάζει και κατευθύνει τη λήψη οποιασδήποτε απόφασης. Όχι το Ε9. Αυτό δε σημαίνει ότι το συναισθηματικό κομμάτι ευθύνεται ολοκληρωτικά. Οι ιδανικές (πάντα υποκειμενικά) αποφάσεις δεν λαμβάνονται όταν υπερισχύει το ένα κέντρο ή το άλλο. Λαμβάνονται, όμως, όταν συνεπιδρούν και τα δύο κέντρα αποφάσεων. Το συναισθηματικό κέντρο ενεργοποιεί το διαβουλευτικό και αμφίδρομα. Έτσι γεννιέται μία απόφαση.

Το πώς βλέπω, αντιλαμβάνομαι και αισθάνομαι για οτιδήποτε έχω απέναντί μου είναι ο λόγος και ο τρόπος με τον οποίο παίρνω οποιαδήποτε απόφαση. Γι’ αυτό και οι επικοινωνιολόγοι και οι διαφημιστές ποντάρουν είτε στο συναισθηματικό μου επίπεδο, στην όποια ενσυναίσθηση διαθέτω, είτε στη λογική των αριθμών. Γι’ αυτό π.χ. προεκλογικά βλέπω και σποτάκια που χρησιμοποιούν παιδιά ή άλλα ευαίσθητα κοινωνικά θέματα αλλά και σποτάκια που αναφέρουν αριθμούς, ποσοστά και δείκτες ανάπτυξης. Τα μεν αγγίζουν τους μεν, τα άλλα αγγίζουν τους δε. Αυτό, όμως, δεν έχει να κάνει με κανένα εισοδηματικό κριτήριο.

Η λήψη αποφάσεων είναι θέμα γονιδίων, ψυχοσύνθεσης, νοοτροπίας, ταμπεραμέντου και προσωπικότητας. Συμπεράσματα μετά τα παραπάνω; Τρία. Πρώτον, δεν είναι τελικά οι πλούσιοι πανέξυπνοι ώστε να αποφασίζουν εκείνοι. Δεύτερον, δεν είναι τελικά οι φτωχοί χαζοί ώστε να μη συμμετέχουν στη ληψη αποφάσεων. Τρίτον, οι 11 χιλιάδες και κάτι που ψήφισαν την κα Λυμπεράκη χτες στην Β΄ Αθηνών είναι περιπτώσεις που χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.