Η αλήθεια να λέγεται όταν μας είπαν  πως για αυτή την εβδομάδα θα έπρεπε να γράψουμε μια χριστουγεννιάτικη ιστορία, με έπιασε ένας μικρός πανικός. Συνήθως τα Χριστούγεννα μου τα περνούσα όπως ο υπόλοιπος κόσμος μαζί με φίλους και συγγενείς. Χωρίς να έχω να θυμάμαι να έχει συμβεί κάτι συνταρακτικό. Ξαφνικά θυμήθηκα, πως μια χρονιά λίγο έλειψε να περάσω τις γιορτές μακριά από τους δικούς μου, ελέω κακοκαιρίας αλλά και τρομερής γκαντεμιάς. Πώς το είπε ο Κοέλιο για το σύμπαν; Εμάς το σύμπαν, όχι μόνο δε συνωμότησε υπέρ μας, αλλά μάλλον  μας έβγαλε την ψυχή για να πετύχουμε τελικά την πολυπόθητη επιστροφή. Γιατί αυτό που ζήσαμε μέχρι να καταφέρουμε να επιστρέψουμε στην Κύπρο το λες και Οδύσσεια με κάποιο τρόπο.

Για να πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία μας διαδραματίστηκε όταν έκανα το μεταπτυχιακό μου στην Αγγλία. Για μένα ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία γιατί για πρώτη φορά που θα έκανα τόσο πολύ καιρό μακριά από τους δικούς μου. Όχι πως μου κακόπεσε η όλη φάση για να είμαι και ειλικρινής. Φοιτητής ήμουν, δε δούλευα και στα κάτεργα. Όσο πλησίαζαν οι μέρες των γιορτών για όλους μας το αίσθημα της νοσταλγίας γινόταν όλο και πιο έντονο.

Τα εισιτήρια, σαν καλά παιδάκια που είμαστε τα κλείσαμε από πολύ νωρίς μπας και γλιτώσουμε και κανένα φράγκο. Είχα λοιπόν και τη φαεινή ιδέα να κάνω έκπληξη στους δικούς μου. Αφού λοιπόν τους έπεισα με πολλή δυσκολία. Ειδικά εκείνη τη φουκαριάρα τη μάνα μου τη φλόμωσα στο ψέμα, γιατί δυσκολευόταν να πιστέψει πως ο μοναχογιός της, το καμάρι της (ναι εγώ είμαι αυτός) δε θα ερχόταν στο σπίτι για τις γιορτές. Αυτό που δεν υπολόγισα βέβαια ήταν τον παλιόκαιρο, όχι του Τερζή αλλά της Αγγλίας. Ένα χρόνο πήγα και εγώ εκεί πέρα και έκανε έναν από τους χειρότερους χειμώνες όλων των εποχών.  

Έτσι φτάνουμε τρεις μέρες πριν το προγραμματισμένο μας ταξίδι. Εκεί που καθόμουν ανέμελος σε εκείνη την τρύπα που ονόμαζα δωμάτιο με παίρνει τηλέφωνο πανικόβλητος ο ένας από τους φίλους μου και μου λέει «Μαλάκα έκλεισε το Heathrow». Αφού τον καθησύχασα και του είπα μάλλον για λίγες ώρες θα είναι και δε θα μας επηρεάσει εμάς. Βασίστηκα ξέρετε την Αγγλική κουλτούρα και τη μανία που έχουν με την οργάνωση. Έλα όμως που συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες και οι Άγγλοι αποδείχθηκαν χειρότεροι από τους δικούς μας.  

Ξημέρωσε και η επόμενη μέρα και τα νέα από το μέτωπο δεν ήταν καθόλου ενθαρρυντικά. Το αεροδρόμιο παρέμενε ακόμα κλειστό. Εμείς πήραμε τα μπογαλάκια μας και μαζευτήκαμε όλοι σε ένα σπίτι για να είμαστε έτοιμοι να μην τρέχουμε τελευταία ώρα.  Στο Heathrow γινόταν της τρελής όπως μας είπαν φίλοι που είχαν ήδη πάει εκεί, άνθρωποι περίμεναν για ώρες, διανυκτέρευαν στο αεροδρόμιο με άλλα λόγια γινόταν το έλα να δεις.  

Εκεί που περιμέναμε να φτιάξει η κατάσταση, λάβαμε άσχημα μαντάτα από την αεροπορική εταιρεία από όπου είχαμε κλείσει τα εισιτήρια. Η επόμενη διαθέσιμη πτήση ήταν μετά τα Χριστούγεννα. Αρχίσαμε λοιπόν να κλαίμε τη μοίρα μας, προσωπικά δεν είχα καμία μα καμία διάθεση να περάσω Χριστούγεννα παρέα με μεθυσμένους κρυόκωλους Εγγλέζους. Ούτε όταν ήμουν στο στρατό δεν πέρασα Χριστούγεννα μακριά από την οικογένειά μου, βλέπετε το «Χριστάκης» μου έβγαινε σε καλό σε αυτή την περίπτωση.

Πίσω στο θέμα μας, με τα πολλά  ακυρώσαμε το προηγούμενο εισιτήριο και εννοείται πως ζητήσαμε και την αποζημίωση. Βρήκαμε  3 εισιτήρια για να φύγουμε από άλλο αεροδρόμιο με ενδιάμεση στάση για περίπου πέντε ώρες στις Βρυξέλλες. Περιττό να σας πω, πως τα πληρώσαμε χρυσά.

Για να μη σας κουράζω με λεπτομέρειες, φτάνουμε στο αεροδρόμιο κάνουμε τις γνωστές διαδικασίες και φθάνει η ώρα για επιβίβαση. Με το που μπήκαμε στο αεροπλάνο εγώ ξεράθηκα και όταν άνοιξα τα μάτια μου συνειδητοποίησα πως πέρασαν δύο ώρες. Κοιτάω έξω και λέω τι στο  διάολο γίνεται εδώ κάτι μου θυμίζει το σκηνικό που βλέπω. Αντιλαμβάνομαι  πως ακόμη ήμασταν στο Μπέρμινχαμ. Πάω στους φίλους μου και τους λέω έχει γούστο να ακυρωθεί η πτήση; Τελικά, μετά από ένα μισάωρο ξεκινήσαμε επιτέλους.

Φθάνουμε στις Βρυξέλλες όπου εκεί εξελίχθηκε το μεγάλο πανηγύρι. Πάμε λοιπόν για να παραλάβουμε τις βαλίτσες αφού αλλά ζώα εμείς δεν τις στείλαμε απευθείας και να τις πάρουμε στην Κύπρο. Περιμέναμε, περιμέναμε, περνάνε δέκα λεπτά περνάνε είκοσι λεπτά, τίποτα βαλίτσες πουθενά. Ελέγχουμε αν ήμασταν στο σωστό ιμάντα και είπα να ελέγξω μήπως βγήκαν κάπου αλλού. Με το που κάνω πέντε βήματα βλέπω έντρομος  χιλιάδες βαλίτσες διαφόρων ειδών πεταμένες σε κάθε γωνιά της αίθουσας. Αμάν, την κάτσαμε. αν είναι και οι δικές μας εκεί δεν θα τις βρούμε ποτέ.

Αφήνω τους άλλους να περιμένουν και πάω για να κάνω παράπονο στην αερογραμμή. Δεν ήμουν ο μόνος . Σχεδόν πενήντα άτομα περίμεναν στη γραμμή και το περίεργο, ο μόνος έξαλλος ήμουν εγώ. Πάνω στην ώρα που ήρθε η σειρά μου και θα έβγαζα το μεσογειακό μου ταμπεραμέντο πάνω στην καημένη την υπάλληλο, μου φωνάζουν οι άλλοι πως τις βρήκανε. Μάλλον για καλή μου τύχη γιατί εκεί δεν είναι Κύπρος κι αν κάνεις φασαρία σε παίρνουν απευθείας μέσα.

Δε μας έφτανε η ταλαιπωρία με τις βαλίτσες, ενώ ψάχναμε αλαφιασμένοι την έξοδο για να πάμε στις αναχωρήσεις και με μόλις μια ώρα στη διάθεσή μας, να σου τρεις μπάτσοι μπροστά μας. Δεν τους άρεσαν οι φάτσες μας και ήθελαν να μας πάνε για εξακρίβωση στοιχείων. Με τα πολλά τους πείσαμε πως δεν ήμασταν τρομοκράτες και τη γλιτώσαμε και από εδώ.

Για να μην πολυλογώ στο τέλος τρέχοντας καταφέραμε να μη χάσουμε την πτήση γιατί είχε μισή ώρα καθυστέρηση. Φθάσαμε στην Κύπρο γύρω στα μεσάνυχτα. Μας πήρε δώδεκα ώρες σχεδόν ένα ταξίδι από την Αγγλία στην Κύπρο λες και θα πηγαίναμε στην άλλη άκρη του κόσμου. Η έκπληξη πήγε στράφι γιατί όταν πήγα στο σπίτι όλοι κοιμόντουσαν. Τους ξύπνησε η μεγαλύτερη μου αδελφή, που ήταν μέρος του σχεδίου και δε θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξη που είχαν ζωγραφισμένη στα πρόσωπά τους. Η μάνα μου ακόμα μου το κρατάει μανιάτικο, ο δε πατέρας έκανε σαν μικρό παιδί. Είπε: «εγώ δε σηκώνομαι από το κρεβάτι μου, να μάθει άλλη φορά να μας το λέει και όχι να μας έχει φλομώσει στο ψέμα τόσες μέρες.»  Όπως επίσης την ατάκα που μου είπε ο ένας από τους φίλους μου «Μόνο εσύ και ένα ηφαίστειο από την Ισλανδία κλείσατε το Heathrow χρονιάρες μέρες». Μην ξανακούσω για white Christmas και λοιπές μαλακίες, για ρωτάτε και εμάς παναθέμά τα για χιόνια!       

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.