Είναι τελικά η πολιτική η τέχνη της υποκρισίας; Οι σύγχρονοι πολιτικοί πλέον είναι περιτριγυρισμένοι από στρατιές επικοινωνιολόγων, που στην ουσία διαμορφώνουν την εικόνα που βγαίνει προς τα έξω ανάλογα με το κοινό στο οποίο απευθύνονται.

Άρα αυτό που παρακολουθούμε καθημερινά  στην τηλεόραση δεν είναι τίποτα άλλο από μια κατασκευασμένο μόρφωμα, το οποίο απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα.

Η δημόσια εικόνα ενός πολιτικού είναι, πλέον, πιο σημαντική από την άσκηση πολιτικής. Μετά το σπάσιμο του μονοπωλίου της κρατικής τηλεόρασης και την δημιουργία των ιδιωτικών καναλιών, δημιουργήθηκε η κατηγορία του πολιτικού celebrity.  Έτσι οι πολιτικοί άρχισαν να παίζουν διάφορους ρόλους και επειδή ζούμε σε μια κοινωνία που είσαι ό,τι δηλώσεις, αυτό έγινε πιστευτό από αρκετούς ανθρώπους.         

Ακόμη ένα απότοκο της υπέρ-προβολής των πολιτικών από τα Μ.Μ.Ε. ήταν η είσοδος στην πολιτική ανθρώπων εντελώς άσχετων με το αντικείμενο. Tα ψηφοδέλτια των κομμάτων γέμισαν με διάσημους ανθρώπους από διάφορους χώρους όπως τον αθλητισμό, τον καλλιτεχνικό χώρο και την τηλεόραση. Η επιλογή αυτών των ανθρώπων γινόταν για καθαρά ψηφοθηρικούς λόγους και όχι για τις ικανότητες που διάθεταν. Υπάρχουν φυσικά και οι εξαιρέσεις αλλά είναι ελάχιστοι.

Οι προσωπικές συνεντεύξεις ως επί το πλείστον κομμένες και ραμμένες στα μέτρα του εκάστοτε καλεσμένου και σε περίπτωση που έπεφτε ερώτηση εκτός προγράμματος η αντίδραση του καλεσμένου ήταν σαν ηθοποιού που ξέχασε την ατάκα του. Οι προεκλογικές ομιλίες γραμμένες από τους επικοινωνιολόγους σαν θεατρικοί  μονόλογοι χάιδευαν τα αυτιά των πολιτών. Η δημαγωγία έδινε και έπαιρνε.

Αν εφαρμόζονταν όσα μας έχουν τάξει τα τελευταία χρόνια, η χώρα δε θα χρειαζόταν να περάσει από  τρία μνημόνια. 

Αόριστες προτάσεις χωρίς ουσία και υποσχέσεις που κανείς δεν ανέλυσε πως θα εφαρμοστούν.  Τηλεοπτικά σποτάκια που παρουσίαζαν τον υποψήφιο βουλευτή ως τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Η δε εκλογική αποτυχία χρεωνόταν πολλές φορές στην επικοινωνιακή πολιτική και όχι στην ουσία που είναι οι πολιτικές θέσεις.

Η αντιπαράθεση πολιτικών θέσεων -που έπρεπε να είναι και η κύρια μορφή  αντιπαράθεσης- έδωσε τη θέση της στη μάχη της ατάκας. Οι συνεδρίες της βουλής μετατρέπονταν σε muppet show, με βουλευτές να σηκώνονται από τις θέσεις τους, να μην σέβονται τον εκάστοτε ομιλητή, ενώ παρουσιάστηκαν φαινόμενα με απειλές για άσκηση σωματικής βίας. Σε πολλές περιπτώσεις οι αντιπαραθέσεις στην βουλή έπαιρναν αυτή την μορφή μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί πόλωση ανάμεσα στους ψηφοφόρους των κομμάτων.

Ξαφνικά, εκεί που η βουλή έμοιαζε με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί, η ελληνική κοινωνία ξυπνούσε την επομένη μέρα και άκουγε για οικουμενικές κυβερνήσεις (κυβέρνηση Ξενοφών Ζολώτα το 1989) ή κυβερνήσεις συνεργασίας (κυβέρνηση Παπαδήμου  το 2011).   

Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν η κακοδιαχείριση, τα σκάνδαλα, οι μίζες από τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας και έτσι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας γύρισε  την πλάτη τους προς το υπάρχων πολιτικό σύστημα. Η συμμετοχή των πολιτών στις εκλογικές αναμετρήσεις μειώνεται συνεχώς.

Είναι, όμως, και οι πολίτες άμοιροι των ευθυνών τους; Σίγουρα έχουμε και οι πολίτες τις ευθύνες μας, όχι φυσικά στην λογική του «μαζί  τα φάγαμε» αλλά στην «αυτούς ψηφίζαμε». Γιατί σίγουρα δεν έπεσαν από τον ουρανό στα έδρανα της βουλής. Κάποιοι τους ψηφίζαμε για να είναι εκεί.

Η κύρια ευθύνη μας αφορά το πολιτικό κριτήριο με το οποίο ψηφίζαμε τόσα χρόνια. Το πολιτικό κριτήριο θα έπρεπε να  ήταν οι θέσεις των εκάστοτε υποψηφίων και ο δημόσιος τους βίος. Αντ’ αυτού στέλναμε στα έδρανα τις βουλής τους πιο διάσημους, αυτούς που έκαναν τα περισσότερα ρουσφέτια, συντηρώντας με τις ψήφους μας το πελατειακό σύστημα που δημιουργήθηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ούτε φυσικά η αποχή από τις εκλογές είναι μέτρο αντίδρασης. Άλλωστε πόσες φορές είδατε να ασχολείται ο οποιοσδήποτε απ’ αυτούς με την αποχή; Σχεδόν ποτέ.

Η αλήθεια είναι, όμως, ότι πλέον οι πολιτικοί δυσκολεύονται να πείσουν την κοινωνία, όπως έκαναν στο παρελθόν. Ίσως γιατί το μορφωτικό επίπεδο του μέσου πολίτη έχει ανέβει και πλέον αναλύει περισσότερο τα τεκταινόμενα που διαδραματίζονται στην χώρα. Οι εναλλακτικές μορφές ενημέρωσης που υπάρχουν πλέον στο διαδίκτυο παρέχουν μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων και όχι αυτήν την που κάποιοι ήθελαν να παρουσιάσουν.  Όμως η πραγματικότητα είναι ότι χρειάστηκαν τρία μνημόνια για να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τους πολιτικούς.

Ο κόσμος έχει πλέον κουραστεί με τα ψέματα και την υποκρισία εκ μέρους του πολιτικού συστήματος. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές χρειάζονται ηγέτες που να που επιτέλους την αλήθεια στο λαό.  Τα αρνητικά αποτελέσματα όλων αυτών των χρόνων έχουν φορτωθεί στις πλάτες του ελληνικού λαού. Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται σε ποιο κοσμικό γεγονός έχει παρευρεθεί ο τάδε βουλευτής, ούτε ποιος έχει πει την πιο ωραία ατάκα στον αντίπαλο του στην τηλεόραση ή στην βουλή.

Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πότε σηκώνει το ρημάδι το χέρι του να ψηφίσει στη βουλή και το κυριότερο τι ψηφίζει ο εκάστοτε βουλευτής.    

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.