Ο ανθρώπινος πόνος πουλάει και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από εμάς όσοι ασχολούνται με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Δεν ξέρω αν αυτό είναι στην ψυχοσύνθεση μας ως λαός, αλλά μας αρέσει να παρακολουθούμε ιστορίες άλλων ανθρώπων που υποφέρουν. Ίσως να είναι η παρηγοριά του υπάρχουν και χειρότερα, μπορεί όμως να είναι και ο μαζοχισμός που επικρατεί μέσα στην κοινωνία μας.  Πάνω σε αυτό είναι που στηρίζονται και τα Μ.Μ.Ε. και έχουν μετατρέψει τα δελτία ειδήσεων και γενικά την ενημέρωση σε ένα απίστευτο μοιρολόι από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Δεν είναι όμως σημερινό αυτό το φαινόμενο, πάντοτε οι άσχημες ειδήσεις ήταν αυτές που είχαν περισσότερο ενδιαφέρον. Παλαιότερα, προτού εισβάλουν στα σαλόνια μας οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί, μπορούσες να διαβάσεις στις εφημερίδες  περιγραφές φόνων και άλλων εγκλημάτων ακόμα και φωτογραφίες που σε έκαναν να ανατριχιάσεις. Μαζί με τα γνωστά κλισέ όπως η  χαροκαμένη μάνα συνέθεταν σκηνικά που μόνο που τα διάβαζες ήθελες να αρχίσεις να παίρνεις αγχολυτικά.

Τα πράγματα άλλαξαν κάπως στη σύγχρονη εποχή, κυρίως με την εισαγωγή  των κανόνων περί δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Γιατί σκεφτείτε τη θέση των συγγενών ενός νεκρού να βλέπουν τον νεκρό σώμα του ανθρώπου τους πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες. Έτσι τουλάχιστον δεν βλέπουμε τις εικόνες που βλέπαμε στο παρελθόν. Αυτό που δεν έχει αλλάξει είναι η επένδυση στο μοιρολόι.

Έχουμε δει ρεπορτάζ που εμφανίζεται ο άλλος σαν την Μάρθα Βούρτση (με όλο το σεβασμό)  να παρουσιάζει ρεπορτάζ  για κάποιο άσχημο γεγονός, με μια μουσική υπόκρουση από πίσω που σου προκαλεί ρίγος. Στην ουσία, αντί για ρεπορτάζ βλέπουμε μια κακοπαιγμένη σκηνή από δραματική ταινία, από αυτές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να κλάψεις. Ενώ θα μπορούσε απλά να περιοριστεί απλά σε μια λιτή περιγραφή των γεγονότων.

Η αισχρή νεκροκαπηλεία που εμφανίζεται μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες με ρεπόρτερ να ακολουθούν παντού τους συγγενείς ή φίλους των νεκρών (κυρίως διάσημων) απλά και μόνο για μια δήλωση είναι εξοργιστική. Πολλές φορές όμως οι συγγενείς εξαγριώνονται με αποτέλεσμα να κυνηγάνε αυτούς τους δήθεν δημοσιογράφους και με το δίκιο τους. Γιατί στην ουσία μιλάμε για παραβίαση της ιδιωτικής τους ζωής και κάποιοι για να ανεβάσουν την τηλεθέαση δεν τους αφήνουν ούτε να πενθήσουν με την ησυχία τους.

Εκτός από την ατέρμονη κλάψα, τα Μ.Μ.Ε. επιδίδονται και  σε μια συνεχή παραγωγή φόβου. Στις πλείστες περιπτώσεις κατασκευάζουν κάλπικους εχθρούς και επενδύουν στα φοβικά μας σύνδρομα. Μια τακτική που χρησιμοποιείται κυρίως σαν μέσο αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα.

Πολλές φορές η προσοχή της κοινής γνώμης μετατοπιζόταν σε άλλα ζητήματα μετά από ασήμαντες αφορμές. Όπως ήταν παλαιότερα οι συνεχής προειδοποιήσεις από διάφορους ειδήμονες για το ξέσπασμα ενός ελληνοτουρκικού πολέμου ακόμη και μετά από ένα ασήμαντο περιστατικό.

Ομοίως η παρουσίαση των μεταναστών ως απειλή για την κοινωνική συνοχή. Αυτό  είχε ως αποτέλεσμα ορισμένοι να θεωρούν τους μετανάστες σαν την αιτία για το μεγάλο ποσοστό ανεργίας. Λες και αυτοί ρήμαξαν τα κυβερνητικά ταμεία ή ψήφιζαν αυτούς που τα ρήμαξαν.

Ίσως το πιο πρόσφατο παράδειγμα ήταν η στάση απέναντι στα μνημόνια. Οι συνεχόμενες κραυγές για ενδεχόμενο  Grexit αν δε γίνονταν δεκτοί οι όροι των δανειστών. Η μαζική υστερία που κατέλαβε τους εκπροσώπους των Μ.Μ.Ε. μετά την απόφαση για διεξαγωγή του δημοψηφίσματος οδήγησε σε μια ακατάσχετη καταστροφολογία. Σε τέτοιο βαθμό που νόμιζες ότι ερχόταν το τέλος του κόσμου.

Δεν μας έφτανε που βρισκόμαστε σχεδόν όλοι μας σε νευρική κρίση με τα όσα συμβαίνουν. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά και από τα Μ.Μ.Ε. με μια πληθώρα άσχημων γεγονότων.

To απίστευτο της όλης ιστορίας, είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας θεωρεί πως έτσι πρέπει να παρουσιάζονται τα γεγονότα από τα Μ.Μ.Ε.,γιατί είμαστε όντως μια κοινωνία γεμάτη φοβικά σύνδρομα, ανασφάλειες και ένα μαζοχισμό που δεν γνωρίζω από πού προέρχεται.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τη βρίσκουν με το να βλέπουν από τις οθόνες τους τον πόνο κάποιου άλλου. Ίσως γιατί με αυτό τον τρόπο αποβάλλουν τη μιζέρια από τις δικές τους ζωές. Μετά σου λένε οι ψυχολόγοι ότι ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας πάσχει από κατάθλιψη.

Σίγουρα ο κόσμος στο οποίο ζούμε δεν είναι πλασμένος για αγγέλους. Άσχημα πράγματα συμβαίνουν διαρκώς και σε εμάς αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Χρειάζεται να έχουμε και λίγη αισιοδοξία αλλά και ελπίδα ό, τι θα τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα.

Να μην ξεχνάμε ότι μαζί με όλα τα δεινά από το κουτί της Πανδώρας, βγήκε και η ελπίδα. Για αυτό  κλείσε το σύγχρονο κουτί της Πανδώρας που ονομάζεται τηλεόραση, σταμάτα να είσαι τροφοδότης του τέρατος της μιζέριας και του φόβου και θα δεις τον κόσμο με διαφορετικό μάτι. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.