Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδιζε τις εκλογές του Ιανουαρίου πολλοί μίλησαν για μια νέα σελίδα στην Ελληνική ιστορία. Η αριστερά είχε επιτέλους την ευκαιρία να αποδείξει ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει όσα κήρυττε όλα αυτά τα χρόνια. Αναπτύχθηκαν τεράστιες προσδοκίες μέσα στην Ελληνική κοινωνία που είχε μπουχτίσει από τα μνημόνια, και την σαπίλα του δικομματισμού. Πίστεψε ό, τι θα έβλεπε κάτι το διαφορετικό από τους προηγούμενους.

Οι πρώτες διακηρύξεις του νέου πρωθυπουργού έδειχναν τουλάχιστον ότι αυτοί θα πάλευαν για μια καλύτερη συμφωνία με τους Ευρωπαίους. Αν μη τι άλλο, οι Έλληνες πίστεψαν ό, τι θα βρουν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.

Τα πρώτα δείγματα άσκησης πολιτικής δεν ήταν και τα πιο θετικά. Και αν η συγκυβέρνηση με τους Ανεξάρτητους Έλληνες ήταν αναγκαίο κακό, δεν μπορείς να πεις το ίδιο και την επιλογή Πάκη για πρόεδρο της Δημοκρατίας.  Επιλογή που έγινε με κριτήριο την πολιτική σκοπιμότητα και όχι για την αξία του ανδρός.

Άσχημη εντύπωση επίσης προκάλεσε η μη αποποίηση του δικαιώματος του βουλευτικού αυτοκινήτου από σχεδόν όλους τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Όταν έγινε η σχετική παρατήρηση από τον Αλέξη Τσίπρα οι περισσότεροι αντέδρασαν σαν παιδάκια που δεν τους άφηνε η μάνα τους να φάνε σοκολάτα.

Εκεί όμως που χάθηκε το παιχνίδι ήταν στο θέμα του μνημονίου. Η πολύμηνη σκληρή διαπραγμάτευση κατέληξε σε ένα φιάσκο. Καταρχάς η ελληνική αριστερά αν και ετοιμαζόταν να κυβερνήσει από το 2012, φάνηκε ότι ήταν εντελώς απροετοίμαστη.

Δεν ήταν το γεγονός της πολύμηνης διαπραγμάτευσης που συνεχιζόταν χωρίς ουσιαστική πρόοδο με ευθύνη όλων των πλευρών. Αλλά αυτό που ενόχλησε ήταν πρώτα ο τρόπος της διαχείρισης του δημοψηφίσματος. Πρώτα το εντελώς ασαφές ερώτημα που τέθηκε, το οποίο μπορούσε να ερμηνεύσει ο καθένας όπως ήθελε. Στην συνέχεια το γράψιμο του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, έδειξε ότι δε σεβαστήκαν τη λαϊκή εντολή και έχασαν την αξιοπιστία τους τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος (βλ. Podemos).

Εκτός από τους αδιάλλακτους Ευρωπαίους, ξέχασαν ή πιο σωστά δεν υπολόγισαν το ντόπιο κατεστημένο που εκφραζόταν από τα  Μ.Μ.Ε., που ποτέ δεν είδε με καλό μάτι την αναρρίχηση της αριστεράς στην εξουσία. Και εδώ φαίνεται το πόσο απροετοίμαστοι ήταν για να κυβερνήσουν.  Το κατεστημένο που ακόμη παραμένει ισχυρό και το οποίο ευνοείται και ευνοήθηκε από την εφαρμογή των μνημονίων. Δεν μπορεί να αφέθηκε ο υπουργός οικονομικών και επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, να μετατραπεί από ένα σοβαρό επιστήμονα σε μια cult φιγούρα της πολιτικής (πάντοτε και με ευθύνη του ιδίου) από τα Μ.Μ.Ε.  

Επιπρόσθετα, σε όλη την διάρκεια της διαπραγμάτευσης δεν υπήρχε μια κοινή γλώσσα εκ μέρους των κυβερνόντων. Εκεί φάνηκε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ενιαίο κόμμα και όλοι είχαν διαφορετική πολιτική ατζέντα. Κάπου εδώ εμφανίστηκε η παιδική ασθένεια της αριστεράς (που δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο) η διάσπαση. Καθώς έχεις από τη μια τον Λαφαζάνη που την είδε Άρης Βελουχιώτης και έχεις από την άλλη την Κωνσταντοπούλου να σου κουνά το δάκτυλο στα μούτρα σαν αυστηρή καθηγήτρια.  Μια ενωμένη αριστερά μπορεί να είχε μεγαλύτερες πιθανότητες να δημιουργήσει μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία όπως τουλάχιστον διατυμπανίζουν όλοι.

Εδώ πρέπει να γίνει και μια κουβέντα και για το Κ.Κ.Ε. το οποίο για ακόμα μια φόρα κράτησε τις αποστάσεις του. Καλή είναι ρε παιδιά η κριτική και η ανάλυση αλλά κάποια φάση της ζωής σας πρέπει να  αναλάβετε και τις ευθύνες σας. Δεν μπορείς να περιμένεις αιωνίως να ωριμάσουν οι συνθήκες γιατί ο κόσμος δεν αλλάζει μόνο με προσευχές. 

Όμως ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση και εμένα προσωπικά, ήταν ο τρόπος που χειριστικέ η κυβέρνηση το θέμα των προσφύγων που κατέφευγαν στα νησιά του Αιγαίου. Θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ευαισθησία από μια αριστερή κυβέρνηση και όχι να στοιβάζει ανθρώπους σε γήπεδα και αντί για τρόφιμα να στέλνει αεροπλάνα γεμάτα αστυνομικούς λες και είχαν να αντιμετωπίσουν χούλιγκαν.

Το να το παίζεις αριστερός είναι πολύ πιο εύκολο από το να είσαι και να εφαρμόζεις αριστερή πολιτική. Τα επικοινωνιακά κολπάκια των πρώτων μηνών με τις λιμουζίνες, το casual look χωρίς τις γραβάτες και τους πολιτικούς όρκους πλέον δεν πουλάνε.  Αυτή τη χρυσή ευκαιρία που πήρε η αριστερά, την τίναξε στον αέρα μετά από μόλις οκτώ μήνες ο Αλέξης Τσίπρας και η παρέα του.

Ίσως να μιλάμε και για μια από τις μεγαλύτερες μπλόφες στην ιστορία της χώρας. Γιατί αν όλα τα πιο πάνω έγιναν από αριστερή κυβέρνηση φανταστείτε τι πρέπει να περιμένουμε από τους υπόλοιπους.  Μήπως τελικά έχουμε μπροστά μας την μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ; Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και αυτοί αρχικά δήλωναν αριστεροί και όλοι ξέρουμε τι ήταν στη πραγματικότητα.  

Η ιστορία δε σου δίνει συνήθως δεύτερες ευκαιρίες για να διορθώσεις τα λάθη σου και η αριστερά μπορεί να μην έχει ξανά την δυνατότητα να κυβερνήσει. Η εξουσία είναι σαν ναρκωτικό και όταν την κατακτήσεις μπορείς να πουλήσεις τα πάντα για να την διατηρήσεις, ιδεολογία, ιδανικά ακόμα και τους φίλους σου.

Υ.Γ. Όταν τελείωσε η συγγραφή του πιο πάνω άρθρου έσκασε και η είδηση για υπό προϋποθέσεις μετεκλογική συνεργασία με ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Φωτογραφία: JoDi Graphics

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.