Δεν περνάει μέρα που να μην ακούσουμε ή να διαβάσουμε για κάποιο σοβαρό τροχαίο ατύχημα. Πόσο κρίμα είναι να χάνονται τόσες ανθρώπινες ζωές στην άσφαλτο, για μια βλακεία ή μια απερισκεψία. Όσες εκστρατείες και να κάνουν, όσα και να μας πουν, συνεχίζουμε να κάνουμε του κεφαλιού μας στους δρόμους.

Οδηγική συνείδηση μηδέν. Έχουν γεμίσει οι δρόμοι με wannabe ιππότες της ασφάλτου που νομίζουν πως η οδήγηση είναι παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, όμως, που τις περισσότερες φορές έχει κακό τέλος.

Ξέρω τι σκέφτεσαι. Πως οι πιο πάνω γραμμές δεν απευθύνονται σε σένα. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως είναι η πρώτη σου σκέψη.  Όλοι μας, άλλωστε, το ίδιο σκεφτόμαστε. Πώς να το κάνουμε; Μάλλον το έχουμε ως λαός το κουσούρι πάντα να πιστεύουμε ότι κάποια πράγματα αφορούν όλους τους άλλους εκτός από εμάς. Πού θέλω να καταλήξω; Πως πάνω απ’ όλα φταίει η νοοτροπία μας όταν πιάνουμε τιμόνι και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, έτσι για να μη νομίζετε πως απλά σας κουνάω το δάκτυλο.

Μπαίνεις  στο αμάξι; Τράβα τη ρημάδα τη ζώνη, δε θα πάθεις κάτι. Καβαλάς το μηχανάκι; Φόρα το κράνος σου και πού ξέρεις; Μπορεί να σου σώσει τη ζωή. Έχεις παιδί στο αυτοκίνητο; Αγόρασε το ειδικό κάθισμα ή τουλάχιστον φόρα του τη ζώνη ασφαλείας και μην αφήνεις το μπόμπιρα να πηγαινοέρχεται. Απλά πράγματα είναι, που να πάρει η ευχή, δε χρειάζεται να ξέρεις πυρηνική φυσική για να τα κάνεις. Απλά πράγματα που μπορεί να γλιτώσουν ζωές.

Πώς αποκτάται, όμως, η σωστή οδηγική συμπεριφορά; Τα πάντα ξεκινούν απ’ το σπίτι. Εάν το παιδί βλέπει τον πατέρα ή την μάνα του να συμπεριφέρεται σαν κάφρος στο δρόμο, λογικό είναι πως αυτό θα νομίζει πως είναι και το σωστό. Τα παιδιά ό,τι βλέπουν το αντιγράφουν, είτε είναι καλό είτε είναι κακό.  

Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουν, όμως, ορισμένοι γονείς είναι πως αφήνουν τα παιδιά τους να οδηγούν μηχανάκι ή αυτοκίνητο σε ηλικίες που δεν έχουν καν ωριμάσει. Λάθος έγραψα; Έγκλημα εννοούσα.

Είναι δυνατόν να έχει ένας δεκαπεντάχρονος την ωριμότητα να οδηγεί αυτοκίνητο ή ακόμα και μηχανάκι; Άσε που σ’ αυτές τις ηλικίες υπάρχει κι αυτό που το λένε άγνοια κινδύνου. Δηλαδή, ο έφηβος δεν πιστεύει πως μπορεί να έχει κάποιο ατύχημα, δεν είναι, δηλαδή, σε θέση να αντιληφθεί πως αυτό που χρειάζεται για να γίνει το κακό είναι απλά μια κακιά στιγμή ή μια απροσεξία

Θυμάμαι την κουβέντα που μου είπε ο πατέρας μου σ’ έναν από τους ομηρικούς καυγάδες γι’ αυτό το θέμα. «Καλύτερα να έχω ένα γιο παραπονεμένο, παρά ένα γιο σκοτωμένο». Ακούγεται υπερβολικό; Ίσως, αλλά όχι και τόσο μακρινό από την πραγματικότητα.

Η αγνοία κινδύνου δεν αφορά μόνο τους έφηβους, αλλά συνεχίζεται μέχρι τουλάχιστον τα εικοσιπέντε, μη σας πω και στα τριάντα. Άλλωστε, είναι σ’ αυτές τις ηλικίες που έχουμε και τα περισσότερα θανατηφόρα δυστυχήματα. Η απειρία, η ανωριμότητα και η επιπολαιότητα πιθανόν να είναι και οι κύριοι λόγοι. Γιατί διαφορετικά θα αντιδράσει ένας έμπειρος οδηγός σε ενδεχόμενο κίνδυνο και διαφορετικά ένα παιδί δεκαοχτώ ή είκοσι χρονών που μόλις έχει πάρει το δίπλωμα οδήγησης.

Μεγάλη, όμως, είναι και η ευθύνη της πολιτείας με τους δρόμους καρμανιόλες και το άθλιο οδικό δίκτυο. Και να ήταν μόνο αυτό; Όπως σημαντικό ρόλο παίζει και η οικογένεια στο να μάθει ένα παιδί τη σωστή συμπεριφορά στο δρόμο, τον ίδιο ρόλο έπρεπε να παίζει και η παιδεία. Αλλά τί λέω; Εδώ δεν κάνουν αλλά και άλλα, αυτό θα κάνουν; Όφειλαν, όμως, να προετοιμάζουν σωστά τα παιδιά γιατί τη μισή τους ζωή θα την περάσουν στους δρόμους.

Η μόνη έγνοια του κράτους είναι να αυξάνονται οι έλεγχοι από την τροχαία και φυσικά όσο περισσότερα εξώδικα κοπούν τόσο μεγαλύτερα έσοδα για το κράτος. Λες και τόσα χρόνια μ’ αυτόν τον τρόπο σώθηκαν ανθρώπινες ζωές! Πάρτε, επιτέλους, ουσιαστικά μέτρα, κύριοι, μπας και γλιτώσουμε κανέναν άνθρωπο. 

Αλλά μιας και λέγαμε για τη νοοτροπία μας, υπάρχουν και ορισμένοι που είναι κινητές βόμβες. Μιλάω γι’ αυτούς που μπαίνουν στο αυτοκίνητο και νομίζουν πως είναι μόνοι τους στο δρόμο. Ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας ισχύει μόνο για τους υπόλοιπους. Εάν εσύ θέλεις να ρισκάρεις την ζωή σου, πρόβλημα σου. Δεν είναι κρίμα να πληρώσει κάποιος άλλος με τη ζωή του τη δική σου ηλιθιότητα, επειδή εσύ θες ντε και καλά να το παίξεις fast and the furious;

Ηλιθιότητα είναι και ο συνδυασμός αλκοόλ και οδήγησης. Σχεδόν όλοι μας το κάναμε και οι περισσότεροι απλά σταθήκαμε τυχεροί. Θέλεις, ρε φίλε, να πιεις; Μην οδηγήσεις τότε. Πάρε ένα ταξί να πας στο σπίτι, τηλεφώνα σ’ ένα φίλο να ‘ρθει να σε μαζέψει ή κάνε οτιδήποτε άλλο. Μην πάρεις, όμως, το αμάξι και οδηγήσεις ακόμα και αν νομίζεις πως νιώθεις καλά. Γιατί σίγουρα δεν είσαι κι όταν το καταλάβεις ίσως να είναι αργά.

Την επόμενη φορά που θα μπεις στο αμάξι, λοιπόν, να έχεις υπόψη σου όλα αυτά και ακόμη περισσότερα. Αν δεν σε νοιάζει για σένα, απλά σκέψου πως κάποιοι πίσω στο σπίτι σε περιμένουν να γυρίσεις. Δε χρειάζεται να τους μαυροφορέσεις.  

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.