Ο Σπυρίδωνας Γραμμένος γεννήθηκε το 1980 μια μελαγχολική μέρα- κάτι που επηρέασε μάλλον την περαιτέρω πορεία του-, πήγε σχολείο, στρατό και καθόλου πανεπιστήμιο- κάτι που, επίσης, μάλλον επηρέασε την περαιτέρω πορεία του.

Ερωτεύτηκε καμιά 40αρια γκόμενες που σίγουρα επηρέασαν την περαιτέρω πορεία του. Άμα έχει τις μαύρες του γράφει τραγουδάκια για ανεκπλήρωτους έρωτες και μπαλάντες για την αβεβαιότητα του Χάιζενμπεργκ.

Στο ενεργητικό του έχει 7 αποτυχημένες προσπάθειες για δίαιτα, 4 προσωπικούς δίσκους (αλλά πολύ προσωπικούς), έναν δημοσίας χρήσης με τίτλο «Λίγο πριν τα τιράντα» που κυκλοφόρησε τον Μάη του 2010 και δεν θα τον βρείτε πουθενά, ένα σουξέ και ένα μοτοσακό.

Λατρεύει τη σπανακόπιτα της μαμάς του! Είναι 100 κιλά, οφιούχος και ταιριάζει με τις ψηλές σκορπίνες . Τον συνόδευαν μουσικά οι ρηξικέλευθοι Meatballmakers μέχρι που τον έδιωξαν και πλέον είναι ελεύθερος, single δηλαδή.

Έτσι μας συστήνεται ο Σπύρος Γραμμένος, αλλά πάμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα γιατί εγώ δεν τον πολυπιστεύω!

Ο ιδιαίτερος ψαλιδοχέρης των Ιωαννίνων με μια κιθάρα στους ώμους περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας. Με τσαμπουκά, καυστικότητα και ταλέντο κατάφερε να γίνει ο μουσάτος πρίγκιπας του νου και της καρδιάς μας. Πίστευες ότι τα όνειρα σου θα αρχίζουν να πραγματοποιούνται μετά από αυτή την κάθοδο στην Αθήνα;

Είχα άγχος και πολύ αγωνία, αλλά είχα και ανθρώπους γύρω μου να μου δίνουν δύναμη και να γουστάρουν τα τραγούδια μου.

Έχω πολλά φιλαράκια να θυμάμαι!

Με τρεις λέξεις τι είναι για σένα η μουσική;

Μόνο τρεις λέξεις; (είπα τρεις, κάηκα ε;)

Ο χαρακτήρας σου και η πένα σου διέπονται από καυστικότητα και σάτιρα. Η ζωή πιστεύεις πρέπει να αντιμετωπίζεται με καυστικότητα και λίγο ουτοπισμό; Ή ρεαλισμό και σοβαρότητα;

Είμαι απόλυτα ρεαλιστής και αρκετά σοβαρός. Η ζωή πρέπει να αντιμετωπίζεται σα ζωή. Σαν κάτι που είναι μικρό και γλυκούλι. Με χιούμορ, σοβαρότητα, ευαισθησία, αγάπη, φροντίδα και άλλα τέτοια γλυκούλικα! 

Πριν λίγες μέρες ακούσαμε και το καινούριο σου τραγούδι «Έπεσα απ’ τα σύννεφα» σε συνεργασία με την μουσική κολεκτίβα «Αγάπη ρε +», σε στίχους και μουσική δική σου. Αρκετά επίκαιρο τραγούδι ομολογουμένως. Πες μας λίγα λόγια γι‘ αυτήν την όμορφη συνεργασία αλλά και το νόημα του τραγουδιού.

Απ’ όταν με θυμάμαι, θυμάμαι εμένα και τους γύρω μου να πέφτουμε απ’ τα σύννεφα. Άλλοι πολύ κι άλλοι λίγο… Κάποια στιγμή λοιπόν, αφού είχα πέσει αρκετές φορές, άρχισα να με κοροϊδεύω και να προσπαθώ να τις μετρήσω. Δεν γίνεται. Πέφτουμε καθημερινά! Κι αυτό έχει να κάνει με την αφέλειά μας!

Δεν θα σταματήσει  ο άνθρωπος να πέφτει απ’ τα σύννεφα, γιατί δεν θα σταματήσει ποτέ να είναι αφελής!

Η «αγάπη ρε+» είναι μια πολύ ωραία παρέα. Σε μια συνάντηση μας είπα το τραγούδι στην Νατάσα και έπεσε απ’ τα σύννεφα! Εκεί ήταν που αποφασίσαμε να το πούμε μαζί. Εγώ και η Μποφίλιου το αποφασίσαμε και αμεσοδημοκρατικά απειλήσαμε με διαγραφή τα μέλη που δεν θα τραγουδούσαν μαζί μας.

Τελικά το φάρμακο για τις αϋπνίες το βρήκες, γιατί εγώ ακόμα δεν…

Πέρα από υπνωτικά, αγχολυτικά, χαμομήλια, ζεστά γάλατα, γυμναστικές και άλλα τέτοια περίεργα, το καλύτερο φάρμακο για τις αϋπνίες είναι το να μη σκέφτεσαι. Ο Μαρτέν Παζ έχει γράψει ένα πολύ ωραίο βιβλίο, το «Πώς έγινα βλάκας». Τελικά δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα με τις αϋπνίες! Όσο θα σκέφτεσαι, θα υποφέρεις!

Rap, hip-hop, low bap συνεργασία με Tiny Jackal και φυσικά συμμετοχή στο rap challenge. Τι είναι για τον Σπύρο όμως το rap; Ο ρυθμικός στίχος του ισορροπεί και επαναστατεί μέσα στην ιστορία της μουσικής;

Η μουσική είναι μία. Ο ρυθμός είναι επανάσταση. Ο ρυθμός της καρδιάς είναι επανάσταση απέναντι στην εξουσία του θανάτου (τι είπα; με τρομάζω κάποιες στιγμές)!

Σύμφωνα με τον Βίλχελμ Ράιχ, οι ορμές αποτελούν βασικές προϋποθέσεις της ανθρώπινης επιβίωσης και ανάπτυξης. Η ηδονή είναι μέρος των πρωταρχικών ορμών και χρυσός στόχος της είναι η ευτυχία. Για σένα η μουσική και η τέχνη είναι ένα είδος ηδονής και κυρίως, οδηγούν στην ικανοποίηση της ορμής;

Πιστεύω στην ηδονή, αλλά στην ηδονή του Επίκουρου. Στην ηδονή σε βάθος χρόνου και όχι στη μια στιγμή ηδονής, αυτή την μικρή μοναδική στιγμή της ηδονής που μετά θα σε πονέσει.

Βέβαια, κάθε μικρή στιγμή μέσα στη μουσική είναι ηδονή και… με μπέρδεψες τώρα και πρέπει να σταματήσω αυτή την απάντηση.

Γιατί κόκκινες τιράντες;

Τιράντες γιατί σιχαίνομαι τα λουριά! Το κόκκινο, μου κάνει με το μαύρο! Μαύρα είναι σχεδόν όλα τα ρούχα μου!

«Πρώτη φορά Γυαλιστερά» η περιοδεία σου, η έμπνευσή σου αυτονόητη σε όλους μας. Πρώτη φορά αριστερά, όμως και δημοψήφισμα. Μια διαδικασία που έχει προκαλέσει διχογνωμία στον ελληνικό λαό. Εσύ που τάσσεσαι και ποιο είναι για σένα το καλό και το κακό;

Μακάρι να κάναμε δημοψήφισμα για κάθε τι που μας αφορά. Μακάρι να γινόμασταν μικρές ωραίες συλλογικότητες και να αποφασίζαμε εμείς για μας. Μακάρι να καταλάβαινε ο άνθρωπος πως δεν είναι πιόνι. Πως μπορεί να πράξει χωρίς να πάρει διαταγή. Μακάρι να καταλάβαινε πως μπορεί να είναι ελεύθερος και να το διεκδικούσε!

Τάσσομαι υπέρ του Όχι! Υπέρ της ελευθερίας και του αγώνα!

Βέβαια δεν έχω και τίποτα να χάσω. Δεν έχω ζωούλα, σπιτάκι, δουλίτσα και άλλα τέτοια υποκοριστικά. Όλα όσα έχω είναι ο αέρας που αναπνέω και τον μοιράζομαι με τον διπλανό μου. Ζούμε μέσα στον καπιταλισμό. Ζούμε δούλοι μέσα στη χειρότερη μορφή καπιταλισμού και εκεί που ούτε ο ίδιος δεν αντέχει τον εαυτό του και καταρρέει, αντί να του δώσουμε μια κλοτσιά να πάει στο διάολο και να προσπαθήσουμε για την ελευθερία, καθόμαστε και του δίνουμε όσο οξυγόνο μας απέμεινε.

Είδαμε πριν λίγες μέρες την συνέντευξη της προέδρου της Βουλής στο ΣΚΑΙ, μια συνέντευξη τσαγανού και δικαίωσης για ορισμένους από εμάς, αφού χρόνια μιλάμε για την τρομολαγνεία και τον προπαγανδισμό των συστημικών ΜΜΕ. Εσύ ποια πιστεύεις ότι είναι η λειτουργία της τηλεόρασης και της ειδησεογραφίας. Είναι ένα είδος προπαγάνδας ή ενημέρωσης;

Η τηλεόραση είναι το τελευταίο πράγμα που τους έχει απομείνει. Κλαίνε, ουρλιάζουνε και παρακαλάνε από το πρωί μέχρι το βράδυ στα παράθυρα. Χρησιμοποιούνε κάθε υποκριτική τεχνική για να πείσουν και αυτόν που την έχει κλειστή. Από το πρωί μέχρι το βράδυ πηγαίνουνε από κανάλι σε κανάλι μήπως και τους χάσει κανείς. Δεν έχω τηλεόραση εδώ και δέκα χρόνια. Όταν βρεθώ όμως κάπου που υπάρχει τηλεόραση, μόλις κάτσω μπροστά της νιώθω να χαζεύω… Τρομερή η δύναμη αυτής της αηδιαστικής βλακείας!

«Κουκουλοφόρος» το τραγούδι. Η χρησιμότητα της κουκούλας εκτός από τις πορείες, θα μπορούσαμε να την πλαισιώσουμε και με τους πολιτικάντηδες. Αυτοί είναι κουκουλοφόροι, φορούν ένα είδος προσωπείου;

Αυτοί που αποζητούνε την εξουσία είναι άρρωστοι. Εδώ θα χρειαστούμε κάποιον που ασχολείται με την ψυχική υγεία να μας απαντήσει. 

Ξέρουμε ότι είσαι άτομο αντιεξουσιαστικό και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Ποια είναι η γνώμη σου για τις γενικεύσεις και τις υποτιμήσεις των πορειών και ιδιαίτερα του αναρχικού χώρου που λιθοβολείται από τους περισσότερους;

Τα δεκαπέντε χρόνια που έζησα μέσα στα κομμωτήρια, προσπαθούσα να πω στο κόσμο τι σημαίνει αλληλεγγύη, τι σημαίνει ισότητα, τι σημαίνει ελευθερία, τι είναι ο καπιταλισμός, η εξουσία και τι ωραία που τους κρατάνε απ’ τα αχαμνά, κάνοντάς τους να πιστεύουν στα υλικά και την ιδιοκτησία. Και είναι πολύ αστείο να νομίζεις πως σου ανήκει ένα τίποτα και το μόνο που να σε νοιάζει, να είναι να αποκτήσεις περισσότερο τίποτα από τον διπλανό σου, και περισσότερο τίποτα για να βρούνε τα παιδιά σου. Μέχρι να πεθάνεις, ν’ αφήσεις στα παιδιά σου και τα εγγόνια σου το τίποτα και να γίνεις ένα τίποτα!

Επαναλαμβάνομαι, αλλά ο κόσμος δε μπορεί να πιστέψει πως μπορεί είναι ελεύθερος. Έτσι, πάντα θα τον τρομάζει ακόμα και σα λέξη η αναρχία!

Τι να περιμένουμε για το μνημονιακό ή μη μέλλον από τον Σπύρο;

Από μένα σαν μονάδα, το μόνο που μπορείτε να περιμένετε είναι έναν δίσκο τον Οκτώβρη, λάιβ για να βρισκόμαστε… και άντε κανένα κούρεμα!

Τελευταία ερώτηση και ας την κάνουμε… μουσάτη και τιραντάτη. Ρίξε μας ένα freestyle για όλους τους αναγνώστες αλλά και τους δανειστές μας.

Με συγχωρείτε, αλλά δεν μπορώ να ραπάρω τώρα γιατί μόλις έφαγα!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.