Θέατρο στην αρχαιότητα σήμαινε σύνολο θεατών, ενώ πολύ αργότερα πήρε τη σημασία του τόπου όπου λαμβάνει χώρα το θέαμα και η ίδια η παράσταση.

Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ ένα απλό ψυχαγωγικό δρώμενο ή μάλλον ήταν ψυχαγωγικό με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευρυπίδης είναι μόνο τρεις από τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγικούς ποιητές  μιας τεράστιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Αργότερα, συναντάμε ιερά τέρατα-ηθοποιούς όπως η Κατίνα Παξινού, μια από τις σπουδαιότερες τραγωδούς όλου του κόσμου, που κατακτά το Όσκαρ ΄Β  γυναικείου ρόλου το 1943 χάρη στη συγκλονιστική της ερμηνεία στην ταινία «Για ποιον χτυπά η καμπάνα (For whom the bell tolls)», βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Ernest Hemingway.  

Δημιούργησε με το άλλο «ιερό τέρας» του σανιδιού,  τον Αλέξη  Μινωτή το δικό της θίασο, ο οποίος εντάχθηκε αργότερα και σε αυτόν της Μαρίκας Κοτοπούλη. Ο ίδιος έπαιξε τα πάντα, από φάρσες ως μελοδράματα, από Αριστοφάνη έως τραγωδία. Στην Επίδαυρο, αλλά και σε μεγάλα θέατρα του εξωτερικού ανέβασε όπερα, όπως τη Μήδεια, μία από τις καλύτερες  σκηνοθεσίες στον κόσμο, με την αξέχαστη Μαρία Κάλλας. Επιτέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής και γενικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις.

Η  Έλλη Λαμπέτη,  κορυφαία ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, έχοντας δώσει εξετάσεις στη δραματική σχολή του Εθνικού όπου και απορρίφθηκε(!) -ναι, πολλοί δεν το ξέρατε-, αναγνωρίζεται αργότερα από τη Μαρίκα Κοτοπούλη, της οποίας ήταν και η αγαπημένη μαθήτρια. Στη συνέχεια θα καθιερωθεί ως ηθοποιός εξαιρετικής εσωτερικότητας, στο Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν. Με τον Δημήτρη Χορν έγραψαν μία από τις πιο αστραφτερές σελίδες στην υποκριτική τέχνη, έχοντας συνυπάρξει αγαπημένο ζευγάρι και στη ζωή και στο σανίδι. Συγκρότησαν δικό τους θίασο ανεβάζοντας έργα όπως «Ο Βροχοποιός», «Νυφικό Κρεβάτι», και άλλα. Στη μεγάλη οθόνη συμπρωταγωνίστησαν στη ταινία «Κάλπικη Λίρα», δίνοντας ανεπανάληπτες ερμηνείες. Η ζωή της γράφτηκε σε βιβλίο από τον Φρέντυ Γερμανό και έγινε best seller 13 χρόνια μετά το θάνατό της.

Μεγάλη ήταν η συμβολή του Δημήτρη Χορν στον κινηματογράφο. Εκτός από την «Κάλπικη Λίρα»,  είναι γνωστός και για τη «Μια ζωή την έχουμε» και «Το κορίτσι με τα μαύρα». Διετέλεσε γενικός διευθυντής της ΕΡΤ και ίδρυσε με την σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

Μία μεγάλη τέχνη, αυτό είναι το θέατρο. Μία τέχνη που οφείλουμε να σεβόμαστε, που δεν έχουμε το δικαίωμα να την κατεβάζουμε  στο ανάστημά μας ακόμη κι αν δεν την κατανοούμε. Η θεατρική παιδεία ανήκει στον καλλιτέχνη. Πόσα σπασμένα βιολιά υπάρχουν, πόσοι άνθρωποι που θέλουν, ζητούν διακαώς ν’ αξιοποιηθούν και θα έδιναν μία ανύψωση στον πολιτισμό αν τους παρείχαν τα μέσα; Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να βουλιάξουν. Για να γίνουν θαύματα πρέπει να πιστεύουμε σ’ αυτά.

«Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε, αλλά για να πλουτίσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο, το κοινό που μας παρακολουθεί.» Λόγια μιας από τις σπουδαιότερες μορφές του ελληνικού θεάτρου, του Καρόλου Κουν, δημιουργού τέχνης και παιδαγωγού του θεάτρου, έχοντας ως όνειρο να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση.

Το όνειρό του γίνεται πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής, το Θέατρο Τέχνης. Μέσα από το «υπόγειο των θαυμάτων», κάτω από τη σοφή, εμπνευσμένη καθοδήγηση του θα βγουν ηθοποιοί, σκηνοθέτες, συγγραφείς, μουσικοί, σκηνογράφοι. Μερικά από τα πνευματικά του τέκνα είναι οι Διαμαντόπουλος, Ζερβός, Λυμπεροπούλου, Καρακατσάνης, Γκιωνάκης, Πλωρίτης, Χατζηδάκις, Τσαρούχης, Καμπανέλλης, Αναγνωστάκη και πολλοί άλλοι αξιοσημείωτοι.

 Το ελληνικό κοινό, χάρη στον Κάρολο Κουν γνώρισε τα σύγχρονα ξένα θεατρικά ρεύματα, το «Θέατρο  του Παραλόγου» με αντιπρόσωπό του τον Ιονέσκο, τον Πίντερ, τον Ουίλλιαμς, τον Πιραντέλλο, τον Τσέχωφ, τον Σαίξπηρ.

 Η έρευνά του πάνω στην αναβίωση του αρχαίου δράματος θεωρείται από τις εγκυρότερες. Το 1980 το Θέατρο Τέχνης μπήκε στην Επίδαυρο με την μεγαλειώδη παράσταση της  τριλογίας  «Ορέστεια» του Αισχύλου. Παρότι κέρδισε την εκτίμηση και την αποδοχή στην Ευρώπη, στον τόπο του (Προύσα) εισέπραττε την περιφρόνηση και το χλευασμό.

Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείπουν αυτά δεν υπάρχει θέατρο. Και σκοπός της τέχνης δεν είναι το αντικείμενο, αλλά το νόημα που του δίνουμε εμείς.

Με το «λίγο» μου θέλω τόσο πολύ να μεταφέρω τη μαγεία που νιώθει κάποιος είτε ως θεατής είτε ως ευρισκόμενος πάνω στο σανίδι και ότι πραγματικά σημαίνει ηθοποιός και θέατρο, παραθέτοντας μερικούς στίχους του αείμνηστου Χατζηδάκι:

«Ηθοποιός σημαίνει φως. Είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ μικρός.

Ηθοποιός ότι κι αν πεις είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός πολύ βαθύς.

Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός είμαι κι εγώ, καθώς κι εσύ είσαι παιδί, που

 καρτερεί κάτι να δει. Πιες το κρασί, στάλα χρυσή απ' τη ψυχή, ως την ψυχή

Πηγές: wikipedia/ Blog Σαν Σήμερα

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.