Είναι τρομακτικό το πόσο εύκολα μπορεί μια κινηματογραφική παραγωγή να αντικατοπτρίσει (πόσο μάλλον να αποδομήσει) ένα κοινωνικό σύστημα, το οποίο φέρει τα χαρακτηριστικά ενός ακραίου και άκρατου κρατικού καπιταλισμού με άφθονη δόση απολυταρχισμού και μοναρχίας.

Με αφορμή τον ίδιο τον τίτλο, θα έλεγε κάποιος πως η πρόκληση στα μάτια του θεατή σχηματίζεται ήδη εξ αρχής. Hunger Games. Ελληνιστί, Αγώνες Πείνας. Η αποτελεσματικότητα του πανάρχαιου και καλοδοκιμασμένου πολιτικά «άρτον και θεάματα» βρίσκει άμεση εφαρμογή και στην κινηματογραφική κοινωνία της Panem.

Τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει πως η ψυχαγωγία των πολιτών χρησιμοποιείται σαν μέσο χειραγώγησης, αποσπώντας τους από άλλα σημαντικότερα ζητήματα.

Τι σας θυμίζει βρε;

Ας πάρουμε τα πράγματα εντελώς απ΄ την αρχή. Μιλώντας για Panem, αναφερόμαστε σε μια φανταστική κοινωνία, κατασκευασμένη με ισχυρούς κινηματογραφικούς όρους, όχι όμως και πολύ μακριά από τη δική μας.

Εδώ παρατηρούμε την εξής συνθήκη: μία κεντρική πρωτεύουσα, η Capitol, όπου όλα απορρέουν και καταλήγουν σε αυτήν, καθώς και οι δώδεκα περιφέρειες, οι οποίες λογοδοτούν και εξαρτώνται άρρηκτα με μια σχέση υποτέλειας απέναντι στην Capitol και το μονάρχη Snow.

Σε αυτήν εδώ την κοινωνία, οι πολίτες των περιφερειών θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας και παιδιά ενός κατώτερου θεού, εργαζόμενοι σκληρά και κατά βάση χειρωνακτικά, προσφέροντας όλα τα έσοδα του μόχθου τους στην σκληροπυρηνική Capitol.

Σαν να μην έφτανε αυτό, κάθε χρόνο η Capitol απαιτεί από καθεμιά από τις δώδεκα περιφέρειες τη θυσία ενός αγοριού και ενός κοριτσιού στα πλαίσια της διοργάνωσης του reality show κυριολεκτικής επιβίωσης των Hunger Games. Εδώ ισχύει με ακρίβεια το: «ο θάνατος σου, η ζωή μου».

Το show αυτό προβάλλεται σε όλες τις περιφέρειες, μονοπωλώντας το ενδιαφέρον.

Και κάπου εδώ είναι, που ωσάν από μηχανής θεοί, οι πρωταγωνιστές αναλαμβάνουν να δράσουν και να ανατρέψουν όλη αυτή την κοινωνικά παθολογική κατάσταση, πείθοντας ταυτόχρονα τους πολίτες της Panem πως το τηλεπαιχνίδι είναι αρρωστημένο.

Οι περιφέρειες επαναστατούν με σύμβολο την «Κοτσυφόκισσα» Katniss Everdeen, συσπειρώνονται στην νεοανεγερθείσα 13η περιφέρεια και καταφέρονται εναντίον του μονάρχη Snow και της κρατικοδίαιτης Capitol.

Περισσότερα στοιχεία δε δίνω, προκαλώντας να κάνετε την αρχή μόνοι σας. Έχουμε ένα σενάριο που φυσάει και σκίζει και χτίζει πολύ γερά μια ψυχολογική κατάσταση την οποία και κλιμακώνει, τουλάχιστον εντυπωσιακά στα μάτια των τηλεθεατών. Τα γραφικά, τα σκηνικά και οι χώροι που εκτυλίσσονται τα γεγονότα είναι μοναδικοί, όσο για το cast, τις ερμηνείες (και τις χαρακτηριστικές ατάκες) πέρα από εμπορικά χολυγουντιανές είναι αρκετά δυνατές και προσεγμένες.

Κλείνοντας, πρέπει να σημειωθεί ότι τα Hunger Games είναι ένας ύμνος στο δίπτυχο «φόβου κι ελπίδας», στοιχείο που συναντάμε καθημερινά, από τη γέννηση ως το θάνατο.

Ιδιαίτερα, τονίζονται με αξιέπαινο τρόπο η αυτοθυσία για χάρη των μελών της οικογένειας και οι ακλόνητοι δεσμοί ανάμεσα στις αδελφικές σχέσεις.

Όντας ένα πολυεπίπεδο σενάριο, τα μηνύματα που προβάλλονται και εντυπώνονται είναι περισσότερα και εξίσου ισχυρά με τα προαναφερθέντα. Τέτοια είναι: η νεανική αγάπη και η δύναμη της φιλίας, η ανιδιοτελής προσφορά, η σχέση και η βαθύτερη σύνδεση του ανθρώπου με τη φύση, η φιλοζωία, η ταξική πάλη (αλλά και η πάλη των ανάμεικτων συναισθημάτων), η υποκρισία της άρχουσας τάξης, το ήθος και η ηθική, η επιβαλλόμενη υποταγή στο σύστημα και οι συνέπειες που φέρει η αντίθεση και η ανυπακοή στο κέντρο, η ελευθερία του ανθρώπου, η ευημερία όλων των πολιτών και όχι μόνο του σκληρού πυρήνα και των καπιταλιστικών του κέντρων, η ανάγκη του marketing (ναι, ακόμα και σε περίοδο πολέμου). Kάπου εδώ δένει και η συνεχής προπαγάνδα των ΜΜΕ, αλλά και το Δόγμα του Σοκ.

Άλλες υποσκάπτουσες έννοιες που διακρίνονται είναι: «η δύναμη της εικόνας», η ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή των «συμβόλων» και των «συμβολιζομένων», των «σημαίνων» και των «σημαινόμενων», το αιώνιο παιχνίδι ανάμεσα στο «είναι» και στο «φαίνεθαι».

Το 4ο κινηματογραφικό μέρος θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Νοεμβρίου 2015 στους ελληνικούς κινηματογράφους, υπό τον τίτλο: The Hunger Games: Επανάσταση - Μέρος II.

Και κάτι τελευταίο: It's the things we love most that destroy us.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.