Καθώς οι άνθρωποι ψάχνουν σε μόνιμη βάση το Θεό σε διάφορα μέρη, ξεχνάνε μια σημαντική φιγούρα που σίγουρα κατέχει θέση στα τεκταινόμενα.

Καλώς ή κακώς, αυτή η έννοια υπάρχει, όσο και να κλείνουμε τα μάτια μπροστά στα γεγονότα που αποδεικνύουν την ίδια της την ύπαρξη.

Πριν χρόνια λοιπόν, ο Κωνσταντίνος, περιμένοντας σε ένα απόμερο σταυροδρόμι τον είδε να περνάει.

Πιστός στο ραντεβού που θέλουνε οι μύθοι να εκπληρώνει μια ευχή σου και να σε επιστρέφει στην χώρα των ανθρώπων, μονο αν απαντήσεις σε μια του ερώτηση.

Και έτσι έγινε.

Καθώς τον είδε να έρχεται, ο Κωνσταντίνος του συστήθηκε και ζήτησε την ευχή που δικαιούταν. 

Η ερημιά τριγύρω τους μετατράπηκε σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο και κείνοι βρέθηκαν καθισμένοι σε δυο πολυθρόνες αντικριστά.

Το ψύχος αρνιόταν να υποχωρήσει κοροιδεύοντας τη φωτιά απ’ το τζάκι που αντανακλούσε στα μάτια του. Δυο κόκκινες λάμψεις έσπαγαν ελάχιστα τη μόνιμη σκιά που κάλυπτε τα χαρακτηριστικά του.

Προφανώς είχε διάθεση για κουβέντα.

Μην έχοντας χρόνο για χάσιμο, σε μια διάσταση τοσο αφιλόξενη, μίλησε πρώτος ο Κωνσταντινος.

«Θέλω να μάθω ποιος είσαι.»

«Καλά θα κάνεις να μου απευθύνεσαι με μεγαλύτερο σεβασμό. Αν θέλεις να συνεχίσουμε αυτή την κουβέντα θα πρέπει να με αποκαλείς Μεγαλειότατο από δω και στο εξής.»

«Αν ήμουν υποτακτικός σου ίσως και να είχες αυτό το δικαίωμα. Είμαι πολύ καλύτερος απ’ όλους αυτούς που ελέγχεις.»

«Τι σε κάνει να είσαι τοσο σίγουρος; Είχα πολύ πιο έξυπνους και ικανούς οπαδούς από σένα. Κι εσύ νομίζεις πως είσαι κάτι το ιδιαίτερο, αφελέστατέ μου φίλε.»

Το εριστικό γέλιο του Διαβόλου είχε σαν αποτέλεσμα ο Κωνσταντίνος να πεταχτεί μπροστά φωνάζοντας.

«Όσο ικανοί και αν ήταν δε μπόρεσαν να καταλάβουν όμως ότι τους έλεγχες. Να τη χαίρονται τέτοια ευφυΐα αν θες τη γνώμη μου.» Καθώς ακουμπούσε την πλάτη της πολυθρόνας ένιωθε να ξαλαφρώνει και μια ένδειξη ενοχής πνίγηκε μόνη της.

«Όλοι λέτε πως σκέφτεστε για τον εαυτό σας. Κοίτα σε τι κόσμο ζείτε όμως. Τα σχολεία σας μαθαίνουν να υιοθετείτε απόψεις που συμφέρουν κυβερνήσεις. Οι θρησκείες σας ζητάνε να πιστέψετε χωρίς να ερευνήσετε. Και το καλύτερο απ’ όλα είναι πως το δέχεστε. Πες μου λοιπόν, κατά πόσο διαφορετικός είσαι από κείνους που με υπηρετούν;»

«Δεν έχω καμιά διάθεση και ούτε ήρθα εδώ να μιλήσω για το πόσο ανεγκέφαλα πράττουμε σαν είδος. Σου έκανα μια ερώτηση και περιμένω απάντηση για να φύγω.»

Η απάντηση του Κωνσταντίνου φάνηκε να ικανοποιεί το Διάβολο.

«Υπάρχει λόγος που βιάζεσαι; Έχω ένα πολύ ωραίο ουίσκι κάπου εδώ. Ήταν δώρο. Δοκίμασε να μου πεις τη γνώμη σου κι εσύ.»

Χωρίς να καταλαβαίνει πώς ήξερε την αγάπη του για το ουίσκι, τα ανθρωπινα μάτια του έπεσαν στο τραπεζάκι δίπλα. Ένα μπουκάλι με κεφάλι τράγου σμιλευμένο επάνω, μάρκας Dalmore του προηγούμενου αιώνα, αρκετά γνωστό στους λάτρεις έκανε το σαγόνι του να ανοίξει για μερικά δευτερόλεπτα καθώς ο Διάβολος έριχνε μερικές γουλιές σε δυο ποτήρια.

Θα πρεπε να ήταν ηλίθιος το λιγότερο για να αρνηθεί τη δοκιμή. Η γεύση, σχεδόν απερίγραπτη. Ένιωσε το ξύλο απ’ το βαρέλι στον ουρανίσκο και το κατέβασμα του άφησε μια γλυκιά έξαψη. Ήταν όντως ότι καλύτερο είχε δοκιμάσει.

«Αυτή είναι η γεύση της ιστορίας φίλε μου. Δε νομίζω να υπάρχει καλύτερη περιγραφή.»

Είχε δίκιο. Όσο και αν έψαχνε μέσα του δεν υπήρχε κάποια που να πλησιάζει τοσο κοντά.

«Δύσκολο να βάλεις ταμπέλα σε τέτοια αισθήματα, έτσι δεν είναι; Όπως ο πόθος. Ειλικρινά, θα μπορούσες να εξηγήσεις τι είναι σε κάποιον που δεν τον ένιωσε πότε;»

Εικόνες από γνωστές ή άγνωστες γυναίκες περνούσαν μπροστά απ’ τα μάτια του Κωνσταντίνου και μάταια προσπαθούσε να βάλει το φίλτρο των λέξεων. Ο,τι και να διάλεγε ήταν απλά λίγο.

Ο Διάβολος κατάλαβε τη δυσκολία του να εκφραστεί και τον πρόλαβε.

«Και αυτό δύσκολο να φανταστώ; Μη σε αγχώνει, είσαι απλά άνθρωπος και αν προσθέσουμε το γεγονός πως δεν ανήκεις στους οπαδούς μου τα πράγματα δεν είναι και τοσο εύκολα τελικά. Σε καταλαβαίνω, αλήθεια.»

Ο Κωνσταντίνος άνοιξε τα απορημένα μάτια του και ρώτησε.

«Θες να μου πεις πως οι ιστορίες για τις συμφωνίες που έχουν κάνει άνθρωποι μαζί σου είναι αληθινές;»

«Ακριβώς...»

Τέλος πρώτου μέρους.

Φωτογραφία: https://nancyfarmer.files.wordpress.com

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.