Στην πορεια της ζωής μου ομολογώ έχω παραξενευτεί από πολλά. Όμως τίποτα δεν τα καταφέρνει τόσο συχνά όσο ο άνθρωπος.

Καθώς περνάνε τα χρόνια αρχίζω να θεωρώ ότι είναι χωρισμένος ανάμεσα σε δυο καταστάσεις. Διχασμένος κυριολεκτικά.

Πρώτα απ όλα έχει την επίγνωση της κατάστασης στην οποία βρίσκεται. Στα πάνω του στα κάτω του, στα καλύτερα και στα χειρότερα, στα όνειρα και στην σκληρή πραγματικότητά του.
Ενώ όμως είναι προικισμένος με τέτοια αυτoεπίγνωση, υπάρχουν στιγμές που χώνει το κεφάλι του σε μια τρύπα και προτιμάει να σαπίσει απ’το να βγει έξω και να παλέψει γι’αυτά που θέλει.

Πάει και θάβεται μερικά μέτρα κάτω απ την γη για να μην αντικρίσει την ομορφιά, μήπως έρθει η στιγμή κάποτε και την χάσει.

Κάτι τέτοιες σκέψεις πρέπει να έκανε και ο Froyd ακούγοντας την μελαγχολία απ το στόμα του Rilke, καθώς οι δυο τους προχωρούσαν στην εξοχή.

Ο δεύτερος αντί να χαρεί τα δέντρα τα φυτά τον ήλιο, ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Έλεγε πως όλη αυτή η ομορφιά της φύσης ήταν καταδικασμένη να χαθεί με τον ερχομό του χειμώνα που παρεμπιπτόντως, οι δυο άντρες αγνοούσαν ότι θα έφερνε και έναν μεγάλο πόλεμο.
Αρκετά ειρωνικό αν σκεφτείς την φύση να μπαίνει σε κατάσταση εντροπίας με τον ερχομό του πρώτου ψυχρού ανέμου, έτσι και το ανθρώπινο πνεύμα ξεχνάει τις αξίες, τα ιδανικά και όλα τα κατορθώματά του όταν πέφτει η πρώτη σφαίρα.

Και να σας πω την αλήθεια όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ αναρωτιέμαι τι έχει πραγματικά ουσία όταν όλα όσα γνωρίζω και αγαπάω, μια μέρα θα χαθούν.

Τα πάντα χάνουν το νόημά τους όταν το ανθρώπινο μυαλό αναγνωρίσει την παροδικότητα σαν μοναδική αλήθεια σε ένα δημιούργημα αγνώστου προελεύσεως και αιτίας.

Αναρωτιέμαι αν κάτι τέτοιο συμβαίνει και στις ανθρώπινες επαφές. Και δεν αργώ να θυμηθώ καταστάσεις που έζησα από πρώτο χέρι.
Κάθε φορά που ερωτεύεσαι νιώθεις μια μικρή στεναχώρια. Πάρε ένα λεπτό να θυμηθείς και θα με καταλάβεις.

Μες την καύλα της ψυχής υπάρχει η θλίψη. Όλα τα όμορφα μας ανεβάζουν και ταυτόχρονα μας θλίβουν λίγο. 
Και ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί μαζί τους ελπίζουμε. Ελπίζουμε ότι αυτό το κάτι που μας γεμίζει, που μας δένει, είναι τόσο δυνατό που θα υπερβεί τα πάντα και θα κρατήσει για όλη την αιωνιότητα. Μια πόρτα που θα μας πάει στο παντοτινό.

Κι όμως μέσα μας ξέρουμε πως δεν θα διαρκέσει. Είναι προσωρινό.
Και εκεί είναι η τραγωδία στην όλη σκέψη. Γι αυτό και νιώθω μελαγχολία κάθε φορά που σκέφτομαι αυτά που αγαπάω.

Μια νοσταλγία για κάτι που ακόμα δεν έχω χάσει. Γιατί νιώθω την παροδικότητά του.

Οπότε τι πρέπει να κάνεις; Πως αντιδράς μπροστά σε ένα τέλος που το μόνο σίγουρο είναι πως θα έρθει;
Απλώνεις τα χέρια και σφίγγεις περισσότερο; Ποθείς πιο δυνατά.
Ή απομακρύνεσαι και προσποιείσαι πως δεν σε νοιάζει πως ο χρόνος θα πάρει από δίπλα σου όλα όσα σε νοιάζουν και σε κρατάνε δυνατό.
Και δεν ξέρω αν μπορώ να το αποδεχτώ.

Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να μην κραυγάζει σαν τον ετοιμοθάνατο που βλέπει για τελευταία φορά το φως. Όπως το μωρό που βγαίνει απ’την μάνα του.

Και εκείνος ο πόνος που νιώθω όταν έρχομαι αντιμέτωπος με την έννοια της προσωρινότητας ίσως να μπορεί να συγκριθεί μόνο με το βίαιο άνοιγμα των πνευμόνων όταν μας έβγαλαν από εκείνο το ζεστό καταφύγιο.

Γι’αυτό και τελικά προκαλούμε τον ίδιο τον χρόνο μέσω της Τέχνης που διαλέγουμε. Του τρίβουμε στην μάπα τραγούδια και ζωγραφιές καθώς το άλλο μας χέρι δείχνει το σύμπαν συμβολίζοντας έτσι το άπειρο.

Κρατάμε τα χέρια του αγαπημένου πάνω μας λίγο παραπάνω, λίγο πιο δυνατά και ψιθυρίζουμε από μέσα μας ένα «όχι, δεν πρόκειται σε αφήσω να φύγεις».

Γι’αυτό και βλέπεις τους ποιητές και τους σκηνοθέτες να ακολουθούν την μελαγχολία τους. Τα πανέμορφα που νιώθουν και τους γεμίζουν με την γλυκιά θλίψη. Μια στεναχώρια πως όλα μια μέρα θα χαθούν. Και όσο νιώθουν αυτή την αναπόφευκτη καταστροφή τόσο μετουσιώνεται η δημιουργία τους, σε ελπίδα.

Και φωνάζουν «δεν θα φύγω ήσυχα μια τέτοια όμορφη νύχτα. Δεν θα αποδεχθώ το τέλος που μου επέβαλαν. Θα το φτάσω μέχρι το τέρμα γεμίζοντας την Στιγμή, με όση μαγεία έχω.»

Για πάντα. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω.


 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.