Ο ηθοποιός Παναγιώτης Μπουγιούρης, που εδώ και αρκετά χρόνια καταφέρνει με μαεστρία να ισορροπεί σε διαφορετικά είδη και απαιτητικούς ρόλους, μιλάει στο mindthetrap λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα της παράστασης «Ο λάκκος της αμαρτίας», στην οποία θα κληθεί μεταξύ άλλων να ισορροπήσει και σε… δωδεκάποντα τακούνια.

Από την αρχή της καριέρας σου σε βλέπουμε σε διαφορετικά πράγματα που άλλοι συνάδελφοί σου ίσως να μην τολμούσαν να συνδυάσουν. Εσύ ποιο από όλα θεωρείς ότι σε εκφράζει περισσότερο;

Νομίζω ακριβώς αυτό! Το να συμβαίνουν πράγματα στην καριέρα μου απρόσμενα και ίσως ακόμη και αντιφατικά είναι κάτι που με ανανεώνει παρά πολύ καλλιτεχνικά και με ενθουσιάζει!

Με ποιους σκηνοθέτες που δεν έχεις ακόμα συνεργαστεί θα ήθελες να δουλέψεις μαζί στο μέλλον;

Με τον Σωτήρη Χατζάκη, την Κατερίνα Ευαγγελάτου και τον Τσέζαρις Γκραουζίνις, μεταξύ άλλων φυσικά!

Ποια είναι η πρόκληση του ρόλου σου στην παράσταση «Ο λάκκος της αμαρτίας» που συμμετέχεις στο θέατρο Χώρα;

Tα δωδεκάποντα! Υποδύομαι μια τραβεστί, ακροβατώντας σε ένα υπέροχο σκηνικό του Γιώργου Γαβαλά, φτιαγμένο εξ’ ολοκλήρου από παλέτες, με μακιγιάζ περούκα και μίνι φούστα! Διάλεξε ποιο θες! 

Ποιοι πέφτουν στον λάκκο της αμαρτίας, σύμφωνα με το έργο του Γ.Μανιώτη;

Όλοι μας, την έχουμε «πατήσει», και έχουμε πέσει στο «λάκκο» του συστήματος!

Πες μου την αγαπημένη σου ατάκα από το έργο.

«...από τη στιγμή που μας κυβερνάει η λέξη χρόνος, η λέξη αμαρτία είναι περιττή!»

Τι είναι για σένα αμαρτία;

Ο χαμός ενός νέου παιδιού! Είτε νεκρού, είτε ζωντανού!

Ποιο έργο πιστεύεις πως ταιριάζει στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα;

«Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» του Λουίτζι Πιραντέλλο

Γιατί θεωρείς πως ανεβαίνουν στην Αθήνα κάθε χρόνο τόσες πολλές θεατρικές παραστάσεις; Πιστεύεις πως το κοινό ωφελείται από αυτήν την ποικιλομορφία ή απλώς μπερδεύεται;

Το κοινό είναι έτσι κι αλλιώς μπερδεμένο! Από την άλλη είναι κάτι τόσο δημοκρατικό και δημιουργικό, μόνο χαρούμενο θα μπορούσε να σε κάνει! Άσε που το θέατρο δεν μολύνει και το περιβάλλον!

Ποιο ρόλο θα ήθελες οπωσδήποτε να παίξεις κάποια στιγμή;

Το όνειρο κάθε ηθοποιού είναι να παίξει τον ρόλο που θέλει και όπως θα ήθελε! Θέλω να πω είναι δώρο άδωρο να παίξεις έναν μεγάλο ρόλο, αλλά να διαφωνείς με την οπτική του σκηνοθέτη, άρα πιο πολύ με ενδιαφέρει αυτό… να με εμπνέει ο σκηνοθέτης!

Ποια είναι η σχέση σου με τα social media; Θεωρείς ότι η ορθή χρήση τους μπορεί να προωθήσει τη δουλειά ενός καλλιτέχνη;

Τα χρησιμοποιώ καθημερινά, όχι τόσο όμως για αυτοπροβολή, όσο για επικοινωνία!

Ποια ήταν η μεγαλύτερη παγίδα της ζωής σου; Έπεσες μέσα; Και αν όχι πως την απέφυγες…

Συνήθως αυτό το καταλαβαίνεις όταν είναι πια αργά! Ευτυχώς έχω μια αισθητική ανοσία απέναντι σε κάποια πράγματα που δελεάζουν πολύ κόσμο! Επίσης έχω μια έμφυτη τάση, η οποία αγγίζει τα όρια της αυτοκαταστροφής, να κάνω το ακριβώς αντίθετο από αυτό που κάνουν ή θα έκαναν στη θέση μου οι περισσότεροι, μάλλον αυτή είναι η παγίδα μου!

«Ο λάκκος της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη ανεβαίνει σε λίγο καιρό από το Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία του Πέτρου Φιλιππίδη στο θέατρο Χώρα. Τα σκηνικά έχει επιμεληθεί ο Γιώργος Γαβαλάς και τα κοστούμια ο Γιάννης Μετζικώφ. Τη μουσική έχει συνθέσει ο Δημήτρης Παπαδημητρίου.

Στην παράσταση παίζουν: Μάνος Βακούσης, Γιάννης Βογιατζής, Ανδρέας Βούλγαρης, Γιώργος Γιαννακάκος, Όλγα Γκάτσιου, Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης, Γιάννης Δεγαΐτης, Βασίλης Ευταξόπουλος, Γεωργία Καλλέργη, Φαίδων Καστρής, Παναγιώτης Μπουγιούρης, Μαρίνα Μυρτάλη, Χρήστος Νίνης, Θέμης Πάνου, Αλεξάνδρα Παντελάκη, Κρις Ραντάνοφ, Βασίλης Ρίσβας, Λευτέρης Σκανδάλης, Χρήστος Σπανός, Νίκος Τουρνάκης, Σόλων Τσούνης. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.