Η αλήθεια είναι ότι προς στιγμήν σκέφτηκα να αθετήσω την υπόσχεσή μου σχετικά με ένα άρθρο αφιερωμένο στον αποχαιρετιστήριο λόγο του συντρόφου του Μηνά Χατζησάββα, κυρίου Κώστα Φαλελάκη. Όχι μόνο γιατί για πολλοστή φορά έσκασε η νεοελληνική βοθρίλα στα μούτρα, όπως κάνει ιδιαίτερα συχνά τον τελευταίο καιρό που έχουμε «δεύτερη φορά ντεμεκαριστερά». Ούτε γιατί ο Κώστας Φαλελάκης είναι πραγματικά κύριος σ' αντίθεση με κάτι πολιτικά βοθρολύματα που τήρουν κατά γράμμα την σοφή ρήση του Χάρυ Κλυνν: «στον πάτο πάνε οι άξιοι και πλέουν οι φελλοί». Σκέφτηκα να την αθετήσω γιατί τελικά απορώ τι εξυπηρετεί να γράφω τέτοια άρθρα. Προφανώς και υπάρχει ένας κόσμος εκεί έξω, ο οποίος μ' έχει τιμήσει κάνωντας τον κόπο να διαβάσει αυτές τις σκέψεις που γράφω, αλλά τελικά πέραν αυτού τι;

Ποιο το νόημα να επισημαίνουμε τα κακώς κείμενα, αφού στην πλειοψηφία τους δεν εκλαμβάνονται καν ως τέτοια; Ποιος ο λόγος να εξηγείς τι εξυπηρετεί το σύμφωνο συμβίωσης ή ότι δεν πέφτει λόγος σε κανένα να ασχολείται με τα αυστηρά προσωπικά σου, όταν ο άλλος θεωρεί αυτονόητο δικαίωμα ότι πρέπει να εκφέρει με αυτοπεποίθηση την μαλακία του και να έχει και την απαίτηση να την θεωρήσεις ως τεκμηριωμένη άποψη, επειδή εκπροσωπεί μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού; Ποιο το νόημα να καθίσεις να σχολιάσεις ότι είναι ντροπή για μια χώρα που υποτίθεται ανήκει στην Ευρώπη να αγνοεί αιτήματα ίσης συμπεριφοράς προς τους πολίτες με διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, γιατί είναι είναι αυτονόητα δικαιώματα στο εξωτερικό με το οποίο αυνανίζονται κατα συρροή, κρατώντας όπως πάντα μόνο αυτά που βολεύουν, αλλά ποτέ τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την τήρηση των δικαιωμάτων αυτών;

Στο μεταξύ δεν ήταν μόνο η απώλεια του Μηνά Χατζησάββα, αλλά και μερικά ακόμη περιστατικά άσχετα με το γεγονός αυτό καθαυτό, που δείχνουν όμως σε μεγάλο βαθμό πόσο προβληματική έχει γίνει η ελλληνική νοοτροπία και πόσσο αυτονόητο καθήκον της θεωρείται να χειρότερεύει μέρα με την μέρα. Στο Ρέθυμνο, ο καθηγητής Χαιντς Ρίχτερ, φιλέλλην ιστορικός με πληθώρα δημοσιεύσεων πάνω στην αρχαιοελληνική ιστορία και βραβευμένος με τον Φοίνικα από τoν κύριο Στεφανόπουλο, βρίσκεται στα δικαστήρια με την «άρνηση εγκλημάτων του ναζισμού σε βάρος του κρητικού λαού με εξυβριστικό περιεχόμενο». Ο λόγος; Ο έρμος ο καθηγητής υποστήριξε ότι εφαρμόστηκαν βάρβαρες πρακτικές από την πλευρά των Κρητών προς αντιμετώπιση των δυνάμεων εισβολής, πράγμα το οποίο σ' εμένα τον άσχετο, ακούγεται απόλυτα λογικό. Κι όμως στα αυτιά του του εισαγγελέα πλημμελειοδικών Ρεθύμνου ακούστηκε προσβλητικό. Το γιατί ίσως κάποιος ψυχολόγος να μπορέσει να μας δώσει κάποια απάντηση.

Σε άλλα νέα παράνοιας, στην σέντρα βγήκε και ο Τάσος Θεοδωρόπουλος, ο οποίος είδε (και βλέπει) την ζωή του να απειλείται από έλλειψη φαρμάκων για την αντιμετώπιση του AIDS, ανέδειξε το θέμα όσο πιο κυνικά γίνεται (γιατί σε θέματα ζωής ή θανάτου οι ευγένειες είναι περιττή πολυτέλεια) και φυσικά η «κυβέρνηση» που σύντομα θα πρέπει να αντικατασταθεί με τον όρο «τσούρμο ηλιθίων στην ηγεσία ενός κωλοχανείου» δήλωσε άγνοια επί του θέματος. Την ίδια στιγμή όμως το ηλιθιόμετρο τερμάτισε με αφορμή σχολιάστριας αμφιβόλου εξυπνάδας και βραδείας αντίληψης, η οποία σχολίασε με αφορμή το παραπάνω γεγονός «τώρα είναι αργά για κλάματα» προβάλλωντας προφανώς, ότι όποιος ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (για τον χ, ψ λογο, νομίζω ότι δεν υπάρχει ένας που να μην το μετάνιωσε πλέον) οφείλει να καταδικαστεί εις θάνατον. Και μάλιστα ταπεινωτικό και βασανιστικό. Άλλωστε μην είμαστε και αχάριστοι, «η δεύτερη φορά ντεμεκαριστερά» συνεχίζει ένδοξη παράδοση: έχει βέβαια λίγο χρόνο ακόμη για να παίξει την μπάλα που έπαιξαν Χρυσοχοιδης-Λομβέρδος (Αμυγδαλέζα, υπόθεση οροθετικών εκδιδομένων γυναικών), αλλά τα δείγματα γραφής είναι εξαίρετα.

Απομένει κιόλας να ορίσουμε ποιες είναι αυτές οι ευπαθείς ομάδες και να ξεκινήσουμε την περαίωση αυτών. Αφού πιέζεται ψυχολογικά ο νεοέλλην απόγονος του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, ας του προσφέρουμε την ανέξοδη διέξοδο του κανιβαλισμού. Στο κάτω κάτω κάθε δημοκρατία έχει τα αναλώσιμα της. Και άμα τελειώσουν οι «εχθροί» νέους θα βρίσκουμε και θα συνεχίζουμε. Προς τα που; Υγεία να έχουμε και το βαρέλι πάτο δεν έχει. Θα δούμε με τα μάτια μας πόσο χαμηλά θα φτάσουμε. 

Αυτά που λες Ερηνούλα μου...

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.