Πρόσφατα στον τοίχο μου (όχι αυτόν που βαράω την κεφάλα μου, σ' αυτόν του fb) κοινοποίησα ανακοίνωση σχετικά με κάποιον κύριο Κωνσταντίνο Δασκαλάκη.

«Και ποιος είναι αυτός ο κύριος», θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας. Αυτός ο κύριος στα 27 του έγινε αναπληρωτής καθηγητής στο ΜΙΤ. Κεσκεσέ ΜΙΤ; Τεχνολογικό Ινστιούτο της Μασαχουσέτης, από τα πιο βαρβάτα κέντρα τεχνολογικής έρευνας και πετάμε και μια τζούρα πανεπιστήμιο για να δέσει το γλυκό. Τι το αξιοσημείωτο έκανε, το λοιπό, αυτός ο κύριος; Πολύ απλά έλυσε ένα γρίφο του μακαρίτη, πλέον, Τζον Νας, στον οποίο έτρωγε πόρτα κόσμος και κοσμάκης για καμια 60αριά χρόνια.

Τώρα, τι ακριβώς έλυσε δεν φαντάζομαι να περιμένετε να σας το εξηγήσει κάποιος, του οποίου η τελευταία επιτυχία στα μαθηματικά συνέβη στην 5η δημοτικού.

Αράζω, λοιπόν, στην καρέκλα μου, πετάω ένα «Γεια σου Κώτσο, μερακλή» και το συνοδεύω με αντίστοιχη σόκιν κατάληξη και μετά κάθομαι και σκέφτομαι και μελαγχολώ.

Γιατί, φίλε, ο Κώτσος άμα ήταν εδώ θα έμενε μια ζωή Κώτσος και δεν θα γινόταν Δασκαλάκης.

Θα γινότανε Κωστάκης άντε Κωστής, αλλά μέχρι εκεί. Να στο πω, δηλαδή, σε πιο απλά ελληνικά, άμα έμενε Ελλάδα δεν θα έκανε τίποτα απ' όσα ονειρευότανε.

Γιατί, αδέρφια, να τα λέμε να τα γράφουμε, εδώ στην Ευρωπαϊκή Επαρχία της Ουγκάντας, δε χωράνε όνειρα.

Κι όσοι καθόμαστε εδω πέρα είτε δεν μπορούμε να φύγουμε, είτε χάσαμε την ευκαιρία να φύγουμε όταν μπορούσαμε.

Μην ακούτε αυτά τα αισιόδοξα περί δευτέρων ευκαιριών. Μια έχεις, φίλε κι άμα την χάσεις, απλά η υπόλοιπη ζωή σου αναλώνεται στο πως θα μειώσεις τις ζημιές από τη λανθασμένη εκτίμηση σου.

Άλλοι το πάμε καλύτερα, άλλοι χειρότερα., αλλά ξανά μπάλα, αδερφέ, σε κενή εστία δεν ξαναπετυχαίνεις. Μια ατάκα του... θεόθεου Γιάννη Ιωάννου μού έχει μείνει αξέχαστη. Έχει ένα φανταστικό κόμικ όπου φαίνεται στα γεράματα του ο συγχωρεμένος ο Ανδρέας Παπανδρέου κοιτάει τον ουρανό και λέει  «τώρα που δεν μπορώ να κοροϊδέψω πια κανένα, άρχισα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου». Κι αυτό κάνουμε εδω πέρα λίγο πολύ όλοι μας.

Βλέπεις ένα σωρό κόσμο να την έχει κοπανήσει έξω και αναρωτιέσαι τι να του λείψει από εδώ. Άντε και να απαντήσεις γονείς, φίλοι, γκόμενα, καιρός. Και μετά; Όλα αυτά μαζί μπορούν να ρεφάρουν με κανένα τρόπο την ικανοποίηση του να απολαμβάνεις τον κόπο της δουλειάς σου;

Να νιώθεις χρήσιμος, ότι ασχολείσαι πάνω στο αντικείμενο των σπουδών σου, να ζεις σε ανθρώπινες πόλεις χωρίς κρετίνους, με πράσινο και χωρίς άναρχη δόμηση; Να ζεις μια ήσυχη καθημερινότητα, που μπορείς να προγραμματίσεις την ζωή σου, χωρίς ανησυχία ότι έχεις μπλέξει με Ούνους που το θεωρούν προσωπική υποχρέωση να σε τυραννάνε με την αδιαφορία τους στα θέματα που σε καίνε; Να έχεις παιδεία, υγεία, ασφάλεια, το κεφάλι σου ήσυχο, βρε αδερφε;


Βλέπεις τον Δασκαλάκη και τον κάθε Δασκαλάκη και σφίγγεται η καρδιά σου. Γιατί ξέρεις ότι εδώ δεν υπήρχε ούτε μια στο εκατομμύριο να μην τον πολτοποιήσει το σύστημα.

Γιατί φίλε αυτό είναι το θέμα σ' αυτήν την χώρα. Όσο υποχρέωση είναι για να ένα σύστημα παιδείας να μπορεί να στηρίζει τον μέτριο ή κακό μαθητή, τόσο θα πρέπει να στηρίζεις και την αριστεία. Όχι την βαθμοθηρία. Την αριστεία, σου λέω. 

Το γόνιμο μυαλό που παίρνει στροφές και προχωράει και πάει αλλού, ψηλά.

Αντ' αυτού, στην Ελλάδα το σύστημα εξελίθηκε σε μια βαριά βιομηχανιά ντουγανιών. Και δεν το λέω επειδή ήμουν στουρνάρι στο σχολείο, αλλά επειδή ο κόσμος τρέχει με F-16 και σε πολλές σχολές εδώ πάμε με κουτσό μουλάρι.

Και σε πιάνει, ρε φίλε, το παράπονο και λες «γιατί όχι και εμείς;».

Γιατί να μην γίνεται αυτό και εδώ και να πρέπει ο κόσμος να φεύγει σωρηδόν απ' εδώ; 

Γιατί, φίλε, εδώ έτσι όπως είναι το σύστημα παγιωμένο επιβραβεύοντας μόνο τη μετριότητα και τη βυσματομαχία, καλύτερα οι Δασκαλάκηδες να φεύγουν.

Κάποτε, στην καταπληκτική αυτοβιογραφία της η Μαρία Ρεζάν έγραφε μια κουβέντα του πατέρα της. «Σήκωσε τα χέρια σου στα αστέρια. Μπορεί να μην τα φτάσεις, αλλά δεν θα λερώσεις τα χέρια σου με λάσπη».

Εγώ θα έλεγα ότι και τα αστέρια είναι εφικτά σ' αυτόν που ονειρεύεται και δουλεύει να τα φτάσει.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.