«Do you wonder ever if you 're a bad man?
- No. I don't wonder, Marty. World needs bad men. We keep the other bad men from the door.»


Κάλλιστα η σειρά θα μπορούσε να τελειώσει εκεί, στα πρώτα επεισόδια. Είναι τόσα κιλά ατάκα που αν ήμουν σεναριογράφος και το είχα σκεφτεί, θα τα παρατούσα όλα και θα έκανα διαφημίσεις για το αμερικανικό Jumbo.

Μετά σκέφτομαι ότι στην ίδια σειρά έχουν ειπωθεί και άλλες τιτανοτεράστιες ατάκες όπως... Όπως δεν θα τις μάθετε απο εμένα, για να καθίσετε να δείτε την σειρά όσοι slowstarters έχετε απομείνει εκεί έξω. Μην ανησυχείτε εάν δεν την έχετε δει, σας μιλάει ένας άνθρωπος, ο οποίος όταν βγαίνει μια σειρά που του τραβάει το ενδιαφέρον, περιμένει να κλείσει τη σαιζόν γιατί δεν την παλεύει καθόλου με την αναμονή του επόμενου επεισοδίου.

Και ευτυχώς για κάποιον περίεργο λόγο, δεν έπεσαν καθόλου spoilers από τον κόσμο που το έβλεπε, προφανώς επειδή δεν έγινε fucking circus όπως το Game Of Thrones. Λογικό άλλωστε, λίγος κόσμος γουστάρει πεσιμισμό, παραίτηση και άλλα τέτοια ευχάριστα συναισθήματα. Ίσως επειδή αυτά τα βιώνει ως επί το πλείστον στην καθημερινότητα του.

Ως υπόθεση είναι σχετικά απλή: δύο αστυνομικοί, αταίριαστοι, που η κακιά τύχη τους τα έφερε έτσι, να συναντηθούν. Ο Marty, ευϋπόληπτος πολίτης, με έναν φαινομενικά άμεμπτο γάμο, αποδεκτός από τους συναδέρφους και το κοινωνικό περιβάλλον του και ο Rust, τον οποίο περιγράφει μια λέξη: παρίας.

Δεν κολλάει με τίποτα και με κανέναν εκεί, ένας σχεδόν ψυχωτικός outsider, στιγματισμένος από μια προσωπική τραγωδία, περιγράφει την παρακμή του ανθρώπινου πολιτισμού με ψυχραιμία, οξυδέρκεια και μια ουδετερότητα που σε παγώνει. Μαζί θα προσπαθήσουν να λύσουν το γρίφο μιας δολοφονίας και να καταλήξουν στο δολοφόνο, σε μια διαδρομή που ο καθένας έχει να αντιμετωπίσει τους δικούς του δαίμονες.

Τι κάνει αυτήν τη σειρά ξεχωριστή; Το πρώτο και βασικότερο, ότι δεν πρόκειται να υπάρξει συνέχειά της και πραγματικά ευχαριστώ οποιαδήποτε ανώτερη δύναμη κυκλοφορεί εκεί έξω. Αυτές είναι σειρές-μνημεία που όταν πας να τις «πειράξεις» εκτίθεσαι.

Αγγίζω τα όρια της γραφικότητας, δεν είμαι ιδιαίτερα σινεφίλ, αλλά πραγματικά τέτοια σκοτεινιά, απλά δεν την ξαναγγίζεις. Δεν είναι μόνο οι δύο ερμηνείες των πρωταγωνιστών καθηλωτικές, είναι και όλος ο περίγυρος, ο οποίος συμπληρώνει ιδανικά το παζλ.

Κι άντε να πεις τον Woody Harelson ξέρεις ότι βάζεις λεφτά σε ελβετική τράπεζα, όσον αφορά τα υψηλά στάνταρτ απόδοσης. Για τον Matthew McConaughey όμως δεν θα ποντάριζα ούτε τουρκική λίρα ότι θα έπαιζε τέτοια μπάλα. Είναι απο τις σπάνιες περιπτώσεις όπου νομίζεις ότι ο ρόλος γράφτηκε αποκλειστικά για τον πρωταγωνιστή. Ο τρόπος που μιλάει, η παρουσία του, όλο το είναι του βρε αδερφέ, σε κάνει να παρακαλάς για την επόμενή του ατάκα.

Μετά, η φωτογραφία. Η απεικόνιση του περιβάλλοντος που εξελίσσεται στη σειρά είναι απλά απίστευτη. Κάθε σκηνή ζυγισμένη, ενώ οι σκηνές δράσης νομίζεις ότι είναι βγαλμένες από κανένα ντοκουμέντο καταδίωξης και όχι απλά σκηνοθετημένες. Κάτι πολύ βασικό, εάν υπολογίσει κανείς πόσες φορές έχει χαθεί το μέτρο, κάνοντας τον πρωταγωνιστή να φαίνεται μεν Τζον Γαμάτος, αλλά την αληθοφάνεια να έχει πάρει το πρώτο τρένο και να την κάνει με αλαφρά πηδηματακια.

Εννοείται ότι απ’ έξω δεν αφήνουμε ούτα τα τοπία, τους διαλόγους, την ατμόσφαιρα, αλλά και ποιος ο λόγος να τα λιβανίζω όλα. Απλά δέσ’ το και πες με άμπαλο, άμα έχω πέσει έξω. Αλλά τόσο έξω πια δε νομίζω.

Εάν για την υπερβολή της υπόθεσης έλεγα ότι δε μ' άρεσε κάτι, είναι το opening theme της σειράς, που θα κολλούσε σε τίποτα βαμπιροκλαψάρικα, αλλά εδώ φίλε χρειαζόμαστε βαρύ πυροβολικό, έναν Lannegan π.χ. Ένα τραγούδι σε τέτοιο στιλ, όπως το παρακάτω, είμαι σίγουρος πως σε τέτοια σειρά θα γινόταν instant classic.

ΥΓ: Το άρθρο αυτό γράφηκε πριν το πρώτο επεισόδιο της δεύτερης σεζόν, το οποίο με απογοήτευσε πλήρως. Ευτυχώς υπάρχουν κι άλλες σειρές που δεν έχω δει, οπότε θα καλυφθεί έτσι το κενό. 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.