Αρχίζω να πιστεύω ότι φτάνω σ' εκείνη την γλυκιά, για όποιον την έχει, αλλά τόσο ενοχλητική για τον υπόλοιπο κόσμο αδιαφορία. Οφείλω να ομολογήσω ότι το πάλεψα, ότι προσπαθώ, αλλά δεν. Έχω κόψει την πολιτική ενημέρωση, κάτι ψιλοχαζεύω στο διαδίκτυο, αλλά πλέον αδιαφορώ. Τελείως.

Θα γίνουν εκλογές; Καλορίζικες.

Θα γίνει κυβέρνηση τεχνοκρατών (ποιος τους έχασε και τους βρήκαμε εμείς); Να την κάνετε και καλορίζικη.

Θα κάνει δίαιτα ο Καμμένος; Kαλό θα ήταν, μιας και εκείνο το έρημο το κουμπί ούτε με συρματόσχοινο να ήταν ραμμένο.

Βασικά αρχίζει να με πιάνει μια άρνηση να ασχοληθώ. Κι αυτό ως γνωστόν αφήνει πάντα το χώρο σ΄αυτούς που θέλουν να ασχοληθούν.

Απλά άρχισα να κουράζομαι.

Δε με πειράζει που σ' αυτή την χώρα θεωρούμαι εχθρός και όχι πολίτης, επειδή είμαι ελεύθερος επαγγελματίας και όχι δημόσιος υπάλληλος, δε με πειράζει που στήνω σχέδια και μου τα διαλύουν οι συνθήκες, δε με πειράζει κάθε μου προσπάθεια βρίσκει μόνο εμπόδια και ποτέ βοήθεια, δε με πειράζει να έχω μόνο υποχρεώσεις και ποτέ δικαιώματα, παρόλο που τα πληρώνω με την ψυχή στο στόμα και με πόνο ψυχής γιατί ξέρω ότι παν στον βρόντο.

Δε με πειράζει που εισπράττω εμπάθεια, κομπλεξισμό, ειρωνεία. Δε με πειράζει επίσης να ξέρω ότι σ' αυτή την ώρα καμιά προσπάθεια δεν εκτιμάται και καμιά αρετή δε θα σε πάει μακρυά.

Με πειράζει όμως αφόρητα το δούλεμα.

Μπορεί ο περισσότερος κόσμος να το ζητάει απεγνωσμένα επειδή έτσι έχει συνηθίσει και περιμένει τον ένα και μοναδικό ηγέτη να τον οδηγήσει στα εύφορα χωράφια της τεμπέλικης κοιλάδας, αλλά εμένα με πειράζει.

Θα προτιμούσα κάποιον να έβγαινε και να μου έλεγε: «Πανούλη λεβέντη μου, άκου πως έχουν τα πράγματα. Εμείς, επειδή άμα δεν ήμασταν πολιτικοί, θα έπρεπε να δουλέψουμε, και δεν είμαστε για τέτοια, έχουμε κτίσει ένα κράτος-τέτανο, το οποίο μόνο τρώει και δεν παράγει τίποτα. Δεν παράγει τίποτα τρόπος του λέγειν, παράγει μισθούς, ασφάλιση, αλλά για τα δικά μας παιδιά. Αυτά που ο μπαμπάς τους κολλούσε αφίσες, ξέρεις που έχουν κολλήσει μερικά κομματόσημα. Εσύ λοιπόν, επειδή είσαι κορόιδο και δεν είσαι δικό μας παιδί πρέπει να πληρώνεις για τα δικά μας παιδιά. Άντε πάνε δούλεψε σαν τον μαύρο τώρα, γιατί χρωστάς κάτι φόρους και...». Ωραία και καθαρά πράγματα, καλή ‘ξήγα για καλή συνεννόηση.

Στο μεταξύ η δουλειά που έχω στήσει και είχα βάλει τόσα όνειρα, στραγγαλίζεται για τον χαβαλέ ενός «Ουάου!» καθηγητή Οικονομικών, βλέπω για την τρίτη φορά επαγγελματικός σχεδιασμός να πηγαίνει στο βρόντο (η μία εκ των δύο προηγουμένων ήταν ευγενική προσφορά του κράτους υπό την μορφή του Ε.Σ.) και αναρωτιέμαι τι προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου να κάνει.

Μέχρι τώρα ούτως ή άλλως, είχα τη λογική ότι δεν πρόκειται τίποτα να αλλάξει προς το καλύτερο. Παλεύω γιατί σ' αυτήν τη νοοτροπία μεγάλωσα, ότι δεν γίνεται να σταματήσεις να παλεύεις. Ωστόσο, έστω μακροπρόθεσμα, θέλεις να δεις μια στοιχειώδη δικαίωση των κόπων σου. Εάν αυτή δεν έρχεται, ποιος ο λόγος να παλεύεις; Γιατί να κάνεις βήμα παραπάνω όταν δεν πρόκειται να είναι παρά ένα σκέλος μιας επαναλαμβανόμενης διαδικασίας, σαν το χάμστερ στον τροχό, το οποίο μπορεί να καταπίνει χιλιόμετρα, αλλά μένει συνέχεια στο ίδιο σημείο;

Αν αυτοί που κάθονται στα κυβερνητικά έδρανα είχαν συναίσθηση τόσο της βλακείας τους, όσο και της ζημιάς που κάνανε, μάλλον θα είχαν πάρει άλλες αποφάσεις. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να στερείς την ελπίδα στον άλλο.

Όταν το κάνεις αυτό τον οδηγείς είτε στην παραίτηση, είτε στην απόγνωση. Και αν ο πρώτος θα πάρει λίγο καιρό για να περάσει από το πρώτο στάδιο στο δεύτερο, από το δεύτερο περνάς άμεσα στην κακία. Κι από εκεί και πέρα καμιά κοινωνία δεν επιβιώνει, όταν ζει από το πώς θα σου βγάλει το μάτι.

Επίσης μεγάλο λάθος είναι οι κατέχοντες να θεωρούν ότι δεν τους πλησιάζει αυτή η εξέλιξη. Τους πλησιάζει, απλώς θεωρούν ότι είναι απρόσβλητοι. Αν δεν ήξερα ότι πριν την πληρώσουν αυτοί, θα την πληρώσει ο κοσμάκης, πραγματικά θα τους ευχόμουν αυτή η ψευδαίσθηση να διαλύονταν πολύ πιο σύντομα απ' ό,τι οι ίδιοι θα υπολόγιζαν.

 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.