Κι έτσι λοιπόν, σιγά σιγά, έφτασε στο τέλος της και η δεύτερη σεζόν του True Detective. Η οποία μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα που προβλήθηκε άκουσε περισσότερο μπινελίκι κι από άμπαλο ποδοσφαιριστή σε τοπικό πρωτάθλημα. Και για να μην κρύβομαι, πρώτος εγώ έριξα κράξιμο.

Κάπου εδώ ο καλός μου φίλος, ο Γιώργος, σίγουρα θα έχει το γνωστό λεπτό του χαμόγελο, σκεπτόμενος ότι πρώτος αυτός μου είπε ότι πρώτη και δεύτερη σεζόν δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους και ότι πρέπει να τη δω σαν αυτόνομο σύνολο. Αλλά είπαμε: άλλη ματιά έχει ο σινεφίλ, άλλη ο κινηματογραφικός ούγκανος (καλή ώρα εγώ).

Τι μ' άρεσε στο True Detective 2: οι ερμηνείες. Οι male χαρακτήρες έπαιξαν ωραία μπάλα. Vince Vaughn, Collin Farell και Taylor Kitsch (μάλλον το Ταμτάκος στην αγγλική του έκδοση είναι το επίθετό του), ο καθένας έδωσε και κάτι στο χαρακτήρα του.

Ο Farell έδωσε το αδιέξοδο, ο Vaugn την απόγνωση που γίνεται κίνητρο για επιβίωση και ο Kitsch έδωσε με πειστικό τρόπο τον αγώνα κάποιου να νιώσει κανονικός καταπιέζοντας τα αισθήματά του. Δεν υπάρχει περίπτωση να είδες το τέλος του έβδομου επεισοδίου και να μη βούρκωσες (ναι, και για τους άντρες μιλάω), αναλογιζόμενος το πόσο πάλεψε για όλα και πώς όλα στράφηκαν εναντίον του.

Ναι, προφανώς και ήταν ο χαρακτήρας με τον οποίο ταυτίστηκα περισσότερο, αλλά και οι άλλοι δύο στάθηκαν στο ύψος των ρόλων τους. Απλώς, να, ο Paul Woodrugh θα ήταν ο μόνος τύπος στη σειρά που σε ένα φανταστικό σενάριο θα καθόμουν να με γανώσουν με σφαίρες για να τον σώσω. Για τους άλλους δύο, sorry guys, δεν είστε ακριβώς και για διαφήμιση του Skip.

Τι δε μ' άρεσε στο True Detective 2: πάλι οι ερμηνείες. Οι female characters φάγανε για δεύτερο συνεχόμενο χρόνο άκυρο. Καμιά εμβάθυνση, καμιά ανάλυση του χαρακτήρα και άντε να πεις για δευτερεύοντες χαρακτήρες, πάει στην ευχή. Αλλά δύο βασικοί female χαρακτήρες να μένουν τόσο εκτός εξελίξεων ήταν άδικο, πόσο μάλλον όταν και οι δύο είχαν τα φόντα να σπρώξουν την πλοκή.

Τι μ' άρεσε στο True Detective 2: Η ατμόσφαιρα. Τη σκοτεινιά του πρώτου κύκλου την αντικατέστησαν η παρακμή και η διαφθορά του δεύτερου. Πίσω από λαμπερά φώτα κρύβεται όλη η σαπίλα αυτής της πόλης και σιγοβράζει, μέχρι τη στιγμή που κάποιος θα την καπακώσει και θα σκάσει βγάζοντας όλη την βρώμα και την δυσωδία. Ειδικά οι σκηνές συνάντησης στο μπαρ με την Lera Lynn να γρατζουνάει μελαγχολικά την κιθάρα της, έδιναν μια σχεδόν απόκοσμη χροιά στο όλο εγχείρημα.

Τι δε μ' άρεσε: η μουσική. Λυπάμαι παιδιά, αλλά σε μια σειρά πρέπει να έχει μια κλιμάκωση. Δεν μπορεί να είναι συνέχεια μια κιθάρα νταγκαρ, νταγκαρ και η φωνούλα (πολύ γλυκιά, πολύ ωραία, αλλά σώνει) από πίσω. Αν υπήρχε για παράδειγμα ένα κομμάτι τύπου Dead End Friends (Them Crooked Vultures) ή γενικότερα σε στιγμές έντασης να υπήρχε αντίστοιχο μουσικό «χαλί». Παραφράζοντας τον μεγάλο θεωρητικό της έβδομης τέχνης, Γκουζγκούνη, «αστυνομικό δράμα γυρίζουμε, δε γυρίζουμε τσόντα»

Τι μ' άρεσε: πολλές διάσπαρτες στιγμές, κυρίως βίας κι αυτό λόγω του ρεαλισμού. Μπορεί ο Farell ως Velcoro να έδωσε ρέστα στις φάσεις ανάκρισης, αλλά και ο Vaughn δεν χαρίστηκε.

Τι δε μ' άρεσε: η πλοκή. Πολύ κακό για το τίποτα. Κι αυτό ευθύνη φέρνει το team που δεν ξεκαθάρισε προς τα πού θέλει να ρίξει το βάρος: προς την ανάλυση των χαρακτήρων ή προς την εξέλιξη της πλοκής. Αποτέλεσμα να βγει κάτι ανάμεσα στα δύο, χωρίς να γίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο και τελικά να μείνει η πλειοψηφία ανικανοποίητη.

Τι λένε οι προβλέψεις; Μάλλον δυσοίωνα πράγματα. Γενικότερα η σειρά δέχτηκε αρκετά έντονη κριτική, η οποία μέχρι ενός σημείου είναι δικαιολογημένη, αλλά γενικότερα έχει να κάνει με ένα αρκετά απλό θέμα: ο κόσμος περίμενε ένα True Detective Part 2, κάτι το οποίο σωστά δεν έγινε, αφού οι συνθήκες που δημιούργησαν τον μύθο της πρώτης σεζόν απλά δεν ήταν εκεί. Αν γίνει πάντως, εγώ θα το δω. Κι αυτήν την φορά Γιώργο μου, στο υπόσχομαι, θα περιμένω για να μην εκτεθώ.
 




 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.