Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, παραμονές και επόμενες μέρες. Όπως και να το κάνουμε η περίοδος των εορτών είναι αν μη τι άλλο γεμάτη από μεσημεριανά οικογενειακά τραπέζια και βραδινές εξόδους μέχρι πρωίας. Όλες συνήθως οι γυναίκες τρέχουμε σαν τρελές για να βρούμε αυτό που θα φορέσουμε, ώστε να κάνουμε την καλύτερη των εντυπώσεων. Λες και πριν μια εβδομάδα δν μας είδαν οι φίλοι στο γυμναστήριο με μια ξεχειλωμένη φόρμα και τα μαλλιά κοτσίδα.

Κατ’ αυτό τον τρόπο, αυτές τις μέρες βλέπεις τους δρόμους να γεμίζουν από ορδές αγοραστικού κοινού που ψάχνει να βρει το τέλειο φόρεμα και παπούτσια που ταιριάζουν με ασορτί τσάντα. Έτσι λοιπόν και εγώ, αποφάσισα να κατέβω για ψώνια την τελευταία στιγμή, γιατί πρώτα σου βγαίνει το μάτι και μετά το χούι.

Έμπαινα σε μαγαζιά, δοκίμαζα σαν τρελή ότι πίστευα με το μάτι πως θα μου ταίριαζε, έβριζα τον εαυτό μου που άργησε για άλλη μια φόρα και έχει εξαντληθεί εκείνη η μπλούζα στο νούμερο μου. Περίμενα σε ατελείωτες ουρές σε ταμία και τελικά έβγαινα από το κατάστημα λίγο πιο ζουλισμένη από το πλήθος, αλλά και νευριασμένη από όσο ήμουν όταν μπήκα.

Όλο αυτό το σκηνικό επαναλήφθηκε για καμπόσες φορές και τα νεύρα μου είχαν ήδη χτυπήσει κόκκινο, αφού το ρολόι μου υπενθύμιζε ότι δεν έχω όλη την ώρα μπροστά μου, η ώρα κλεισίματος πλησίαζε και εγώ έπρεπε επιτέλους να βιαστώ.

Μετά την εικοστή αποτυχημένη μου προσπάθεια και λίγα μέτρα από την έξοδο ενός ακόμα πολυκαταστήματος, είχε στηθεί μια από εκείνες τις ομάδες των λεγόμενων μουσικών του δρόμου. Την ώρα λοιπόν που βημάτιζα γρήγορα προς τον επόμενο σταθμό, που σύμφωνα με την αναζήτηση μου στο διαδίκτυο μπορεί να είχε το πολυπόθητο αποτέλεσμα, άρχιζαν να παίζουν τις πρώτες νότες από το επόμενο τραγούδι τους.

Ήταν εκείνη η υπέροχη μελωδία από την σκηνή του ταγκό στο «άρωμα γυναίκας», που με καθήλωνε πάντα από τότε που την άκουσα όταν ήμουν ακόμα μικρό κορίτσι. Μάλιστα μου άρεσε τόσο το άκουσμά της, που είχα βάλει στόχο κάποια στιγμή να μάθω να το χορεύω.

Σταμάτησα μπροστά τους, πήρα βαθιά ανάσα και άφησα τη μουσική να με κατακλύσει. Έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου και όταν τα άνοιξα τα πάντα γύρω μου άρχισαν να φαίνονται διαφορετικά. Δεν έβλεπα πια ένα δρόμο γεμάτο από βιαστικούς και αγχώδεις ανθρώπους αλλά μια σκηνή που θα μπορούσε να είναι παρμένη από ταινία με φόντο την στολισμένη πόλη μου και μουσική υπόκρουση το τραγούδι που τόσο με μάγευε.

Παρά το γεγονός ότι ο χρόνος μου ήταν κάτι παραπάνω από περιορισμένος, έκατσα και το άκουσα μέχρι και την τελευταία του νότα. Αφού χειροκρότησα τους μουσικούς, άνοιξα το πορτοφόλι μου και έριξα ψιλά που είχα ρέστα από τις αγορές μου σε μια ανοιχτή θήκη από βιολί που είχαν εμπρός τους.

Τους ανταπέδωσα τις ευχές τους και συνέχισα το δρόμο μου προς το επόμενο κατάστημα, νιώθοντας έστω και λίγο πιο ήρεμη από ότι προηγουμένως. Τότε ως δια μαγείας μαζί με την καλή μου διάθεση βρήκα αυτό που έψαχνα και πήρα επιτέλους το δρόμο της επιστροφής.

Το ίδιο λοιπόν προτείνω να κάνετε και εσείς. Να απολαμβάνετε κάθε μικρή λεπτομέρεια της καθημερινότητάς σας, ακόμα και αν αρχικά σας φανεί ασήμαντη. Ειδικά τώρα τις γιορτές γεμίστε με αναμνήσεις από στιγμές που σας γέμισαν χαρά και ας διήρκεσαν μόνο όσο ένα τραγούδι.   

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.