Έτος 2015 και η χώρα μας μαστίζεται από πλήθος δεινών. Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων έχει ως επακόλουθο την τεράστια ανεργία ενώ οι πρώτοι τομείς που υποβαθμίζονται είναι αυτοί της υγείας και της παιδείας.

Τα τελευταία πέντε χρόνια λοιπόν φοιτούσα σε ένα πανεπιστημιακό κτίριο, το όποιο κυριολεκτικά υπολειτουργούσε, ενώ βρισκόμασταν συνεχώς στο χείλος του να χάσουμε εξάμηνα ή να κλείσουν οριστικά το τμήμα μας, σύμφωνα με τα νέα νομοσχέδια που συνεχώς ψηφίζονταν.

Παρόλα αυτά και ίσως εξαιτίας όλων αυτών των συμπληγάδων που αναγκάζεσαι να περάσεις, το συναίσθημα του να μπαίνεις στη λίστα των πτυχιούχων πια είναι αν μη τι άλλο μοναδικό.

Είναι μια πρώτη μικρή νίκη, αφού υπερνίκησες με επιτυχία όλες τις δυσκολίες και κατάφερες να φτάσεις στη γραμμή του τερματισμού κόβοντας το νήμα.

Γιατί παρά το γεγονός ότι το πτυχίο του πανεπιστήμιου είναι κομματάκι χλωμό πως θα καταφέρει να σου εξασφαλίσει τα προς τα ζην, μέσω του αντικειμένου που τόσα χρόνια σπούδασες, σε μαθαίνει άλλα σπουδαία πράγματα και επίσης αναγκαία για τη ζωή.

Σε πιέζει να διαβάζεις και όσο αστείο ή βαρετό και αν σου φαίνεται αυτό, οι πολυσέλιδοι τόμοι που αναγκάστηκα να αποστηθίσω στην τετραετή θητεία μου στη φιλοσοφική σχολή, με βοήθησαν στο να αποκτήσω γνώσεις και υπόβαθρο για γεγονότα μα πάνω από όλα εμπλούτισα το λεξιλόγιο μου.

Με βοήθησαν να μάθω να συμβιβάζομαι και να αποδέχομαι εν μέρει καταστάσεις, τις οποίες και δεν μπορούσα άμεσα να αλλάξω. Να ξυπνάω χαράματα για να προλάβω εκείνο το μάθημα στις οχτώ που είχε υποχρεωτική παρακολούθηση, να παραδίδω εργασίες σε τρελές προθεσμίες, οι οποίες έπαιρναν και αναίτια κακούς βαθμούς και να καταπίνω αμάσητα όλα εκείνα τα τεσσάρια που άξιζαν το λιγότερο για εφτάρι.

Με έμαθαν να πεισμώνω και να προσπαθώ ολοένα και περισσότερο να αποδείξω την αξία μου, η οποία μέσω αυτής της δοκιμασίας όλο και ανέβαινε.

Με δίδαξαν το πνεύμα της ομαδικότητας όταν χρειάστηκε να δουλέψω μαζί με μια ομάδα συμφοιτητών και μου έδωσαν την ευκαιρία να συνυπάρξω στην ίδια αίθουσα με ανθρώπους καταξιωμένους στο χώρο τους.

Ανέπτυξαν την ικανότητα μου να επιχειρηματολογώ και να διαπληκτίζομαι διπλωματικά με τη γραμματεία κάθε φορά που δεν ήμουν σε κάποια από τις λίστες της παραλαβής των συγγραμμάτων ή που οι βεβαιώσεις σπουδών που είχα ζητήσει με αίτηση είχαν χαθεί κάπου στη διαδρομή.

Το σημαντικότερο όμως, το πανεπιστήμιο μου έδωσε την ευκαιρία να γνωριστώ με ανθρώπους, να μιλήσω μαζί τους, να γίνουμε φίλοι ή ακόμα και εχθροί και κατά αυτό τον τρόπο διαμόρφωσε έστω και ένα μικρό κομμάτι της γυναίκας που είμαι σήμερα.

Γιατί μέσα σε εκείνες τις αίθουσες πέρασα ένα μεγάλο τμήμα των καλύτερων χρόνων της ζωής μου. Γιατί όταν πλησίαζε η εξεταστική περίοδος έβαζα στην άκρη όλα μου τα ζόρια και προσπαθούσα με νύχια και δόντια να αποκτήσω έστω και εικονικά το καλύτερο μέλλον που ήθελα για εμένα.

Γιατί δάκρυσα, νευρίασα και έβρισα κάθε φορά που οι κόποι μου πήγαν στράφι. Γιατί όταν όλοι οι άλλοι μιλάνε με νοσταλγία για τα μαθητικά τους χρόνια υπάρχουν και αυτοί που αναπολούν τα φοιτητικά τους.

Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν είμαι περήφανη με τον εαυτό μου που θεωρούμε πια πτυχιούχος και είμαι σίγουρη πως στην ορκωμοσία μου τη στιγμή που θα στέκομαι τη σειρά για να παραλάβω το πολυπόθητο πτυχίο, θα θυμηθώ όλα αυτά και θα δακρύσω.

Και ας ξέρω ότι το πιο πιθανόν είναι η επόμενη ουρά που θα βρεθώ να στέκομαι να είναι αυτή του ΟΑΕΔ.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.