Ξημερώνει ακόμα μια παρασκευή και εγώ έπρεπε ήδη να έχω παραδώσει κείμενο για τη στήλη μου. Παρόλα αυτά, βρίσκομαι κάπου μέσα στα χαράματα, να κοιτάζω μια αδειανή οθόνη υπολογιστή και να καταριέμαι τον εαυτό μου, που δεν έχει καμία καλή ιδέα για το τι πρέπει να γράψω.

Η έμπνευση μου για απόψε το βράδυ με έχει αφήσει να παλεύω ολομόναχη και είμαι σίγουρη πως θα έρθει και πάλι κοντά μου την πιο ακατάλληλη στιγμή. Γράφω σβήνω και φτου και πάλι από την αρχή.

Γιατί η έμπνευση είναι το πιο ύπουλο πράγμα στην ζωή οποιουδήποτε «καλλιτέχνη».

Το λεξικό την ορίζει ως την αιφνίδια και αυθόρμητη διανοητική σύλληψη και, από αυτή και μόνο την πρόταση, μπορείς να συμπεράνεις, πως κανείς μας δεν την έχει στο τσεπάκι του, για να μπορεί να την ανασύρει όταν την χρειαστεί.

Άλλοτε σου κρατάει συντροφιά, για ώρες, μέρες ακόμα και μήνες και άλλες φορές σε εγκαταλείπει μόνο και έρημο στην πιο δύσκολη φάση, να την παρακαλάς να δείξει λίγο έλεος και αυτή να σε κοιτάζει και να γελάει περιπαικτικά.

Πολλοί είναι αυτοί που δεν καταλαβαίνουν την τεράστια αξία της. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που αδυνατούν να κατανοήσουν, το πόσο ψυχοφθόρο είναι για έναν ζωγράφο να φτιάξει έναν ευφάνταστο πίνακα ή για ένα συνθέτη να γράψει μια μουσική, που δεν έχει ξανακουστεί σε άλλο ένα εκατομμύριο σουξεδάκια της σειράς.

Το όλο θέμα σαφώς δυσκολεύει όλο και περισσότερο όταν στη ζωή του δημιουργού, μπαίνει ο χρόνος και τα περιθώρια. Γιατί όταν η διορία παράδοσης κάνει την εμφάνιση της, η διάρκεια της έρευνας και της πρόσληψης ερεθισμάτων περιορίζεται στο ελάχιστο.

Έτσι όταν η περίοδος της δημιουργικής ξηρασίας έχει φτάσει και το μυαλό σου στέκει απελπιστικά άδειο από ιδέες και εικόνες, το μόνο που καταλήγεις να αισθάνεσαι είναι το άγχος σου ολοένα να μεγαλώνει και τον εκνευρισμό να σε καταβάλει, κάνοντας σε ανίκανο να σκεφτείς, πόσο μάλλον να πράξεις.

Σε αυτό το σημείο ο καθένας από εμάς θα ψάξει να βρει άμεση λύση στο πρόβλημά του, απευθυνόμενος σε διαφορετικές πηγές.

Άλλοι θα προσπαθήσουν να εμπνευστούν από το καθημερινό τους περιβάλλον, από εκείνο το δέντρο που ανθίζει κάτω από το παράθυρο τους και γεμίζει με την μυρωδιά του όλο το σπίτι ή ακόμα και από τον μονότονο ήχο που κάνει το νερό την ώρα που πλένεις τα ποτήρια του καφέ.

Άλλοι πάλι θα θυμηθούν ιστορίες από φίλους, γνωστούς και συγγενείς, θα επιχειρήσουν να μπουν στην θέση τους, να ζήσουν και να αισθανθούν ότι και αυτοί και στο τέλος να καταγράψουν όλα αυτά τα βιώματα στο χαρτί.

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων, η κυριότερη και ίσως ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης είναι ο έρωτας, άλλωστε η ιδέα και ο όρος της μούσας δίνει ηχηρό παρόν στα καλλιτεχνικά δρώμενα.

Κατά την προσωπική μου γνώμη πάντως, ο ερωτάς και η δημιουργία είναι δύο συγκρουόμενες έννοιες.

Άλλες φορές συμπληρώνουν και τροφοδοτούν η μια την άλλη και έτσι ο ερωτευμένος, παράγει και αφιερώνει σαν να μην υπάρχει αύριο, είναι όμως και εκείνες οι φορές, που κάνουν το μυαλό σου να φρενάρει τόσο απότομα σε ένα πρόσωπο, που κάνει να μπει και πάλι σε λειτουργία για κάμποσο καιρό.

Η ώρα περνάει και τότε συνειδητοποιώ πως τα δάχτυλά μου τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο, το μόνο που χρειάστηκε τελικά ήταν να ανασάνω και να κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα για να καταφέρω την έμπνευσή μου να κάτσει και πάλι στο πλευρό μου.

Και αυτή τη φορά ελπίζω να ήρθε και να μείνει για όσο το δυνατόν περισσότερο.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.