Το stand up comedy, ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχει βρει τη θέση του ανάμεσα στα διάφορα άλλα είδη διασκέδασης της χώρας μας. Έτσι, περπατώντας στους δρόμους, μαζί με αφίσες από σχήματα και πίστες, βλέπεις πια κολλημένες σε τοίχους και διαφημίσεις για μαγαζιά που προσφέρουν stand up comedy βραδιές. Με ονόματα που έχουν αρχίσει σιγά σιγά να φαίνονται αναγνωρίσιμα στο μάτι και το αυτί σου, σου υπόσχονται πως αν επιλέξεις να τα επισκεφτείς θα γελάσεις μέχρι δακρύων.

Το stand up comedy όμως είναι δίκοπο μαχαίρι γιατί είτε θα είναι μια παράσταση άκρως αστεία και επιτυχημένη, είτε δεν θα σκάσει το χειλάκι σου ούτε σε υπόνοια ευγενικού χαμόγελου σε επίσκεψη συγγενών. Και για κακή σου τύχη, αφού το πληρώνεις το ρημάδι το εισιτήριο, συμβαίνει συνήθως το δεύτερο. Δεν είναι ότι είσαι ξενέρωτος και μουρτζούφλης άνθρωπος, ούτε πως χρειάζεται να έρθει κάποιος να σου γαργαλήσει το λαιμό για να ακουστεί ο ήχος απ΄ το γέλιο σου, απλά τις περισσότερες φορές το χιούμορ απ΄ αυτό που σου παρουσιάζουν πέρασε και δεν ακούμπησε.

Πρώτα απ΄ όλα, το γεγονός ότι μπαίνεις σε μια κατάσταση που πρέπει σώνει και ντε να λυθείς απ΄ τα γέλια έχει συνήθως πάνω σου το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Κάτι παρόμοιο με αυτό που σου συμβαίνει με τις κωμωδίες ή με τα πολύ επιτυχημένα ανέκδοτα που ακούς μέσα στην παρέα σου. Γιατί κακά τα ψέμματα, αστεία που έχουν ειπωθεί και προβαριστεί άλλες ένα εκατομμύριο φορές έχουν αρχίσει να χάνουν σιγά σιγά κάτι απ΄ τη νότα τους. Γι’ αυτό, άλλωστε, οτιδήποτε ξαφνικό και απρογραμμάτιστο καταφέρνει αυτό που το άλλο προσπαθεί με το στανιό, να σε κάνει να γελάσεις.

Εκτός όμως από το στημένο της φάσης που, απ΄ τη μια μεριά είναι και κάπως λογικό και δικαιολογημένο, τα περισσότερα κείμενα που έχει τύχει να ακούσω είναι επιεικώς απαράδεκτα. Βάζοντας στην άκρη όλα τα κοπιαρισμένα ή εμπνευσμένα από επιτυχημένους stand up comedians του εξωτερικού, το κακό ξεκινάει ακόμα και απ΄ τον τίτλο της εκάστοτε παράστασης, οπού στο ενενήντα τις εκατό των περιπτώσεων είναι ένα άνευρο, χωρίς φαντασία και δημιουργικότητα λογοπαίγνιο. Και επειδή η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται, όλο αυτό το κλίμα συνεχίζεται και σ΄ όλη την πορεία εξέλιξής του.

Κατά αυτόν τον τρόπο, το πρόγραμμα πάει ως εξής: Βρισίδια και σεξουαλικά αστειάκια που μέχρι και ένας μαθητής γυμνασίου θα τα έβρισκε παρωχημένα. Κλασσική αναπαραγωγή σεξιστικών στερεοτύπων από την εποχή του μεσοπολέμου και της κατοχής. Με γαρνιτούρα λίγο γκρίνια συνταξιούχου για το δημόσιο, την κυβέρνηση και τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας να συνθέτουν το όλο σκηνικό. Ακόμα και αν στο μενού προβλέπεται μια κάποια αλληλεπίδραση με το κοινό, θα γίνει συνήθως με τόσο χοντροκομμένο και άκυρο τρόπο που θα σε κάνει να νιώσεις άβολα παρά να ξεσπάσεις σε βροντερά γέλια.

Το stand up comedy, έκτος από έξυπνες ατάκες που θα σε κάνουν εκείνη τη στιγμή αβίαστα να γελάσεις, θα πρέπει να μπορεί να σε κάνει ταυτόχρονα να σκεφτείς ή να προβληματιστείς για κάτι. Να χρησιμοποιεί το δρόμο του χιούμορ και της αστειότητας για να περάσει στο τέλος και ένα επιμύθιο, κάτι σαν τις παραστάσεις του προσωπικού μου αγαπημένου George Carlin.

Όπως όλα τα πράγματα, όμως, έτσι και εδώ πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν επιτυχημένα και άλλοι που αποτυγχάνουν οικτρά. Και αν το stand up comedy θεωρείται εν μέρει είδος τέχνης, όλοι όσοι υποστηρίζουν πως το υπηρετούν δεν λέγονται και σίγουρα καλλιτέχνες.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.