Ο κάθε άνθρωπος έχει τις δικές του προσωπικές φοβίες. Μερικές είναι συνηθισμένες και κλισεδιάρικες, δες υψοφοβία, άλλες είναι πιο σπάνιες, όπως η ηλιοφοβία -ναι, από το Google το βρήκα-. Κάποιες είναι απόλυτα δικαιολογημένες και έχουν ανάλογη ιστορία να τις συνοδεύει, άλλες ακούγονται κομματάκι γελοίες και παράταιρες.

Ας πάρω για παράδειγμα τον εαυτό μου, εγώ κυριολεκτικά φοβάμαι τα γνωστά και πολύ αγαπημένα ασανσέρ. Όχι, δεν έχω κλειστοφοβία, απεχθάνομαι τα συγκεκριμένα και μόνο κουβούκλια. Ειδικά αυτά που ανάμεσα στους ορόφους κοσμούνται με πλακάκια μπάνιου, είναι ικανά να μου προκαλέσουν κυριολεκτικά υστερία.

Πιστεύεις ότι είμαι παράλογη και λίγο γελοία; Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και εγώ για αυτούς που δηλώνουν ότι φοβούνται τον οδοντίατρο.

Κατ’ αρχάς, όπως το λέει και η ίδια η λέξη μιλάμε για κλάδο της ιατρικής. Πες μου λοιπόν αν έχεις το θεό σου, η επίσκεψη σε ποια ακριβώς ειδικότητα είναι ευχάριστη για να αποτελεί η παραπάνω την εξαίρεση;

Συγκεκριμένα, όταν ακούω μεγάλους σε ηλικία ανθρώπους να λένε χωρίς ντροπή ότι αποφεύγουν να τον επισκεφτούν ενώ έχουν και πρόβλημα, δεν μπορώ παρά να γελάσω φάτσα φόρα με τα υγιέστατα δόντια μου.

Kαι άντε να δεχτώ την παραπάνω αντίληψη όταν προέρχεται από το στόμα του αντρικού φύλου, με βαριά καρδιά πάντα γιατί η εξέταση προστάτη σας περιμένει στη γωνία, αλλά να την ακούω και από γυναίκες;

Δηλαδή θες να μου πεις ότι το τσεκ απ στο γυναικολόγο είναι βόλτα στο ζωολογικό κήπο και ο οδοντίατρος σου κάνει υπόγειο βασανιστηρίων; Ή μήπως έχεις γενικά την άποψη ότι θυσιάζουμε την υγεία μας όταν κάτι δεν μας είναι και ευχάριστο;

Η πιο γελοία δικαιολογία δε, που έχω ακούσει για αυτήν την συμπεριφορά είναι ότι ο μονότονος ήχος του τροχού προκαλεί ανατριχίλα. Λες και δεν κάνει ακριβώς τον ίδιο ήχο το μηχανάκι των τατουατζήδων θα το δεις με τα μάτια σου σε λίγο καιρό στην παραλία ότι οι οχτώ στους δέκα όλο και κάτι θα έχουν χτυπήσει.

Γιατί τα τατουάζ βλέπεις έχουν γίνει της μόδας, ενώ το να έχεις δόντια στο στόμα σου, όπως και να το κάνεις είναι κάπως ντεμοντέ.

Εντάξει, μπορώ να καταλάβω πως η όλη διαδικασία δεν είναι παιχνιδάκι. Το γεγονός ότι στέκεσαι ακινητοποιημένος χωρίς να μπορείς να μιλήσεις σε μια καρέκλα με έναν άγνωστο που κρατάει εργαλεία μέσα στο στόμα σου ακούγεται αποτρόπαιο, δες το όμως όπως πραγματικά είναι, ένα αναγκαίο κακό.

Γιατί ζούμε σε μια εποχή που η οδοντοστοιχία δεν έχει μόνο ανατομικές ιδιότητες, αφού το χαμόγελο είναι και αυτό καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου, σαν τα μάτια ένα πράγμα.

Για αυτό παίρνε θάρρος από όλους αυτούς που έχουν περάσει τα χίλια μύρια με σιδεράκια  -υπήρχαν και αυτά έξω από το στόμα όπως στον Τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας-, θήκες, εμφυτεύματα και μασέλες και πήγαινε κάθε εξάμηνο να κάνεις τον απαραίτητο έλεγχο.

Όλα αυτά βέβαια αν θες να κρατήσεις ό,τι με πόνο, κλάμα και ξενύχτι απέκτησες. Αλλιώς εγώ δεν έχω να σου πω απολύτως τίποτα, πάρα τα συγχαρητήριά μου για τα νέα κατοικίδια που θα φωλιάσουν στο στόμα σου.

Από την άλλη όμως που ξέρεις; Mπορεί με αυτόn τον τρόπο να αποκτήσεις και εσύ δική σου εκπομπή στη τηλεόραση.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.