Ιούλιο μήνα δείχνει το ημερολόγιο και είμαστε επισήμως πια στην καρδιά του καλοκαιριού. Ο καιρός, μετά τα αλλοπρόσαλλα τερτίπια του, έχει πια ζεστάνει για τα καλά και έτσι δοθείσα κάθε ευκαιρία, σε βρίσκει σε κάποια παραλία να απολαμβάνεις τον ήλιο και τη θάλασσα.

Μέσα στην τσάντα σου λοιπόν μαζί με το μαγιό, την ψάθα και τα αντηλιακά, προσθέτεις και τα απαραίτητα παιχνίδια για να περάσει ευχάριστα η ώρα σου έξω από το νερό. Ρακέτες, τάβλι, τράπουλα και λογοτεχνικά βιβλία, είναι αν μη τι άλλο, στην κορυφή των προτιμήσεων.

Και ενώ τα περισσότερα από αυτά σε κάνουν στη διαδρομή να αγανακτείς για το πόσο βαριά και αβόλευτα είναι, αρχίζεις να νοσταλγείς όλα εκείνα τα ευφάνταστα παιχνίδια, που σε διασκέδαζαν όσο ήσουν ακόμα παιδί.

Πρώτα απ’ όλα, το χτίσιμο των κάστρων στην άμμο.

Πόσες και πόσες ώρες σε έβρισκαν καθισμένο κάτω από τον ήλιο, να προσπαθείς να χτίσεις ολάκερα παλάτια, που θα τα ζήλευε μέχρι το διάσημο του Μπάκιγχαμ στην Αγγλία, με εργαλεία όπως φτυαράκια και τσουγκράνες, αλλά και τα γνωστά σε όλους μας κουβαδάκια, να γεμίζουν και να αδειάζουν χώμα και νερό.

Και εσύ μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, και υπό την εποπτεία ενός από τους μεγάλους, που έδινε συνήθως και τις οδηγίες για το σωστό χτίσιμο, να πλάθεις και να γκρεμίζεις με τα χέρια σου πολιτείες.

Βέβαια το παιχνίδι που σε έβρισκε πάντα να γελάς μέχρι δακρύων ήταν, όταν αποφασίζατε να θάψετε κάποιον από την καλοκαιρινή σας παρέα κάτω από την άμμο. Μάλιστα όλο αυτό ήταν τόσο διασκεδαστικό, που το έχετε αναβιώσει μια-δυο φορές και ως φοιτητές, με τα ανάλογα φωτογραφικά πειστήρια.

Τη λίστα έρχεται να συμπληρώσει η πολύ αγαπημένη μπάλα, συνήθως του βόλεϋ, που κάνοντας όλοι έναν κύκλο, δίνατε ο ένας στο άλλον πάσες, προσπαθώντας να σπάσετε το ρεκόρ μέχρι να πέσει στο έδαφος, ή το πιο ρετρό και μοναχικό φρίσμπι.

Επίσης δεν πρέπει να παραλείψουμε τα νεροπίστολα και το κυνηγητό μαζί με το ανάλογο μπουγέλωμα που ακολουθούσε, ένα ακόμη από τα all time classic παιχνίδια, αλλά και οτιδήποτε φουσκωτό, από στρώμα, κουλούρα, κροκόδειλο ή και πάλι μπάλα, που σε συνόδευε στις βουτιές σου.

Πάρα το γεγονός πως με όλες αυτές τις ασχολίες, περνούσες το μεγαλύτερο μέρος στην στεριά με καπελάκι και άσπρη πλάτη, πασαλειμμένη από αντηλιακό με δείκτη προστασίας πενήντα, που σου άλειβε η μαμά σου για να μην καείς, έβρισκες πάντα το χρόνο για να μπεις στο νερό και να παίξεις και εκεί τα παιχνίδια σου.

Με δύο, ένα ή και χωρίς μπρατσάκια, με σωσίβια σε διάφορα χρώματα και σχέδια ζωάκια, πάντα ασορτί με μάσκα και αναπνευστήρα για να σε συνοδεύει στα μακροβούτια, ξεκινούσες σιγά-σιγά να πηγαίνεις μέχρι εκεί που το νερό έφτανε στο στήθος σου.

Εκεί στην αρχή, έπαιζες τα «ψαράκια», κάνοντας πάλι κύκλο με πιασμένα χέρια, μετρώντας ως το τρία και επιπλέοντας, ως την απέναντι πλευρά πάνω από τα χέρια των υπολοίπων.

Όσο όμως μεγάλωνες, στο μενού μπήκαν και οι πατητές, που ήταν συνήθως και η μια από τις αφορμές τα μεγαλύτερα ξαδέλφια να σπάσουν πλάκα με τους μικρότερους.

Και αν με όλα αυτά που ανέφερα, άρχισες να θυμάσαι εικόνες από τα παιδικά σου καλοκαίρια, μην σε πάρει από κάτω, ξεκινά να σχεδιάζεις τα φετινά σου και γιατί όχι βρες ένα τρόπο να εντάξεις κάποιο από τα παιχνίδια του τότε, στις διακοπές του σήμερα.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.