Ανοίγεις τηλεόραση και κάνεις ζάπινγκ στα κανάλια, ανάμεσα στα διάφορα αισχρά προγράμματα που ευρέως κυκλοφορούν, πετυχαίνεις μια στο τόσο καμία εκπομπή ή κάνα σίριαλ που αξίζει πραγματικά να το παρακολουθήσεις. Περνάει ο καιρός, ψάχνεις να το ξαναβρείς, άκαρπη η αναζήτηση. Μετά από λίγο διάστημα μαθαίνεις πως το κόψανε λόγω χαμηλής τηλεθέασης.

Την ίδια ώρα η «Λάμψη» μετρούσε χρόνους δεκατέσσερις παρακαλώ, πριν σταματήσει το 2005 και το «Πάμε πακέτο» παίζεται γύρω στα δέκα ολόκληρα χρόνια.

Και είναι ακριβώς αυτές οι στιγμές που αναρωτιέσαι, γιατί άραγε ο μέσος τηλεθεατής προτιμάει το μελό και τις σαπουνόπερες από το να δει κάτι που πραγματικά θα τον κάνει να προβληματιστεί;

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, οι άνθρωποι βλέπουν συνήθως τηλεόραση το βράδυ ή αργά το απόγευμα, που έχουν επιστρέψει από τη δουλειά και προσπαθούν να χαλαρώσουν. Η πιο σίγουρη επιλογή είναι ένα εύπεπτο πρόγραμμα που θα τους κρατήσει συντρόφια και πολλούς θα τους βοηθήσει να νυστάξουν. Για το λόγο αυτό, το να παρακολουθήσουν ένα ντοκιμαντέρ που δείχνει την πείνα και την εξαθλίωση σε άλλες χώρες του κόσμου δεν είναι μέσα στη λίστα με τις προτιμήσεις τους.

Αυτό που οι περισσότεροι επιθυμούν παρακολουθώντας μυθοπλασία, είναι να μπουν σε ένα παράλληλο κόσμο με λιγότερα προβλήματα και έτσι να αποκτήσουν και αυτοί την ελπίδα πως με ένα μαγικό τρόπο θα λυθούν και τα δικά τους στην πραγματικότητα που ζουν, να ονειρευτούν και την ίδια στιγμή να παραμυθιαστούν.

Μην ξεχνάμε πως ένας από τους κύριους λόγους που αυτές οι σειρές έχουν υψηλή τηλεθέαση είναι επειδή βασίζονται στα ίδια κλασικά μοτίβα, του φτωχού που καταφέρνει να πετύχει στην κοινωνία παρά τα οποία προβλήματα και του μεγάλου έρωτα που νικάει κατά κράτος τα εμπόδια. Όλα αυτά πασπαλισμένα πάντα με λίγη ίντριγκα, έτσι για να κρατιέται και αμείωτο το ενδιαφέρον.

Σε πολλές περιπτώσεις η παρακολούθηση όλων αυτών γίνεται και κάπως μιμητικά. Το βλέπει κάποιος από τους γνωστούς σου, στο προτείνει, κάποια στιγμή που βαριέσαι λες «δεν πάει και το παλιάμπελο θα κάτσω να το δω». Έτσι κολλάς και εσύ, μόνο και μόνο επειδή έχεις και κάποιον άλλο για να σχολιάζεις παρέα τα τεκταινόμενα του προηγούμενου επεισοδίου.

Μέσα όμως στο παραπάνω συρφετό καλά κρατεί και η κατηγορία του μελό, όλων αυτών των προγραμμάτων δηλαδή που στηρίζονται -αν μη τι άλλο- στο τρίπτυχο μίρλα, κλάψα και καημός. Το γιατί επιβιώνουν όλα αυτά στην τηλεοπτική ζώνη είναι κάτι παραπάνω από ξεκάθαρο. Για τον απλούστατο λόγο ότι ικανοποιούν ως ένα μεγάλο βαθμό το βαθύ αίσθημα κανιβαλισμού που έχουν στην πλειοψηφία τους οι άνθρωποι.

Αλλά και γιατί τους βολεύει η σκέψη πως κάπου εκεί έξω υπάρχουν και χειρότερα αρά καλά είναι εκεί που κάθονται και δε χρειάζεται να κουνηθούν και να ζητήσουν πιο πολλά, να παλέψουν για να αλλάξουν τα πράγματα. Τους βοηθάει να κοιμούνται πιο εφησυχασμένοι τα βράδια, μα δεν τους κάνει να ξυπνούν και τα πρωινά.

Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα αρχίσεις να κατηγορείς την τηλεόραση πως δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας σκουπιδότοπος, σκέψου σε ποιο κανάλι σταμάτησες εσύ την τελευταία φόρα που έπιασες το τηλεκοντρόλ στα χέρια σου.

Αν είσαι ένας από τους πολλούς ξεκίνα να προσπαθείς να γίνεις ένας από τους λίγους.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.