Ελλάδα 2015, μέσα στο γενικότερο οπισθοδρομικό κλίμα που επικρατεί στη χώρα μας, υπάρχουν κατηγορίες ανθρώπων που βιώνουν τον κοινωνικό ρατσισμό λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους. Μια από αυτές, οι ανύπαντρες μητέρες.

Μιλώντας για ανύπαντρες μητέρες, αναφερόμαστε φυσικά σε όλες αυτές τις γυναίκες που επιλέγουν να γεννήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μόνες, χωρίς να έχουν έναν σύντροφο στο πλευρό τους, ο οποίος πιθανόν να έχει εξαφανιστεί και από προσώπου γης μόλις έμαθε τα νέα της εγκυμοσύνης.

Ενώ σπάνια έχουν και από τους γονείς τους την ανάλογη υποστήριξη, αφού επηρεασμένοι από τα βαθιά ριζωμένα ταμπού, εμμένουν σε συμπεριφορές μιας άλλης δεκαετίας.

Με το όνομα πατρός να είναι ερώτηση-κονσέρβα ακόμα και όταν πας στο περίπτερο να αγοράσεις τσίχλες, οι γυναίκες που παίρνουν μια τέτοια απόφαση αλλά και τα ίδια τα παιδιά, νιώθουν σαν να περιθωριοποιούνται ως μέλη της κοινωνίας.

Αυθαίρετα συμπεράσματα και χαρακτηρισμοί έρχονται να συνοδέψουν αυτές τις μορφές οικογενειών, απλά και μόνο γιατί δεν ακολουθούν το παγιωμένο μοντέλο, μπαμπάς-μαμά-παιδιά. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που το βλέπουν ως εξωγήινο και ανήθικο το να υπάρχουν επιλεκτικά μονογονεικές οικογένειες. Γιατί βλέπεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένο στο μυαλό του Έλληνα πως ο μόνος τρόπος για να μπορέσεις να τεκνοποιήσεις είναι αφού πρώτα έχεις παντρευτεί.

Κι ας είναι ένας γάμος που μόνο αγαπημένος δε λέγεται κι ας γίνονται μέσα σε αυτόν σκηνικά που μόνο αρνητικά μπορούν να στιγματίσουν τον ψυχισμό ενός παιδιού. Φτάνει όταν θα ρωτήσουν οι υπόλοιποι για τον μπαμπά σου, να υπάρχει στα χαρτιά και ας σταματάει η παρουσία του σε αυτά και μόνο.

Έρχομαι λοιπόν εγώ σε αυτό το σημείο να διερωτηθώ, ποιο είναι ακριβώς το κακό στο να είσαι ανύπαντρη μητέρα; Τι είναι αυτό που λείπει σε μια μάνα που διαλέγει να ακολουθήσει ένα τέτοιο δρόμο και τον κάνει αμέσως απαγορευτικό και λανθασμένο;

Σε περίπτωση που μια εγκυμοσύνη έρθει στο ζευγάρι χωρίς να είναι προσχεδιασμένη, ο πατέρας δηλώσει απών αλλά η μητέρα θέλει πραγματικά να φέρει αυτόν τον άνθρωπο στο κόσμο τι πιστεύεις ότι είναι το σωστό να κάνει;

Μην ξεχνάς πως ο καθένας από εμάς είναι υπεύθυνος για τον τρόπο που θα χειριστεί το σώμα του και τη ζωή του και δε χρειάζεται ηθικοπλαστικές θεωρίες για να του πουν αν έτσι μπορεί ή όχι να δημιουργήσει μια σωστή οικογένεια.

Ειδικά με τη μηδαμινή μέριμνα που υπάρχει προς αυτές τις γυναίκες, μια τέτοιου είδους κίνηση την κάνει μάλιστα παραπάνω θαρραλέα από όλους τους άλλους. Αφού τις περισσότερες φορές θα χρειαστεί να δουλέψει διπλά για να μπορέσει να εξασφαλίσει το προς το ζην και ταυτόχρονα θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει και όλους τους καλοθελητές που έχουν σκοπό της ζωής τους να ανακατεύονται στων άλλων.

Ξέρω ότι πολλοί θα αντικρούσουν τα λεγόμενά μου με διάφορες ψυχολογικές αναλύσεις για τη σπουδαιότητα του πατέρα στην ανατροφή ενός παιδιού και δε θα διαφωνήσω για το σημαίνοντα ρόλο που παίζει μέσα σε μια οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά η ύπαρξη του και μόνο δεν προϋποθέτει αυτοστιγμεί την ευεργετική του ιδιότητα. Ένας κακός πατέρας δεν είναι καλύτερος από το να μην υπάρχει καθόλου.

Για τον λόγο αυτό μη διαιωνίζεις και εσύ στερεότυπα χρόνων χωρίς να τα καλοσκεφτείς. Η αγάπη άλλωστε αν είναι αληθινή, φτάνει και περισσεύει ακόμα και αν έρχεται από τον έναν μόνο γονιό.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.