Μεγάλωσα σε μια γειτονιά όπου ο ήχος των αυτοκινήτων να διασχίζουν τους δρόμους ήταν τόσο συνηθισμένος, που θεωρούσα πως ήταν απόλυτα εναρμονισμένος με το περιβάλλον. Όταν ήμουν πιο μικρή μάλιστα, έβρισκα τον εαυτό μου ακόμα και να νανουρίζεται από εκείνον το χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν περνώντας τα οχήματα καθαριότητας του δήμου τα βράδια.

Όπως μπορείς λοιπόν να καταλάβεις, μέσα στο δικό μου κόσμο η φασαρία είναι μια φυσιολογική κατάσταση, ενώ από την άλλη μεριά η απόλυτη ησυχία μου μοιάζει παράταιρη και πνιγηρή. Σε βαθμό, μάλιστα, που δεν την αντέχω για πολλή ώρα.

Εντάξει, μπορώ να καταλάβω πως όταν προσπαθείς να κοιμηθείς ή να συγκεντρωθείς για να διαβάσεις ο θόρυβος είναι κάπως ενοχλητικός, αλλά όλες τις υπόλοιπες ώρες η βαβούρα, κατά έναν παράξενο τρόπο, σε κάνει να αισθάνεσαι κομμάτι του ευρύτερου συνόλου, σαν να μην είσαι μόνος μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Πόσες και πόσες φορές έχεις βρεθεί να τρέχεις στα παράθυρα για να χαζέψεις τα νυφικά αυτοκίνητα που περνάνε κορνάροντας; Να διασκεδάζεις και εσύ με την ψυχή σου ακούγοντας τις φωνές και τα παλαμάκια από τους γείτονες που έχουν γιορτή και το ξενυχτάνε με τη μουσική στη διαπασών; Ή από εκείνο το τσιπουράδικο απέναντί σου; Τι κι αν δεν έχεις λεφτά να πιάσεις το δικό σου τραπέζι; Κάθεσαι στο μπαλκόνι σου και αισθάνεσαι κι εσύ κατά κάποιον τρόπο θαμώνας.

Ακόμα και με τους καβγάδες που γίνονται στο πεζοδρόμιο κάτω από το παράθυρο σου και κρυφακούς γελώντας, τις πόρτες των αυτοκινήτων που κλείνουν με αγανάκτηση και ακούγοντας τις αναπηδάς από την έκπληξη. Ή με τα ραδιόφωνα βαλμένα στο τέρμα της έντασης που κάνουν τα τζάμια να τρίζουν, τις μεθυσμένες φωνές αυτών που ανεβαίνουν τραγουδώντας δυνατά ξημερώματα στο δρόμο σου, πρέπει να νιώθεις και πάλι ευχαρίστηση.

Γιατί έτσι ακριβώς καταλαβαίνεις πως είσαι μέλος μιας ζωντανής κοινωνίας, που διασκεδάζει, νευριάζει, ερωτεύεται και όλα αυτά σε χρόνο παράλληλο με το δικό σου. Σαν να είστε όλοι πρωταγωνιστές σε μια απ’ αυτές τις ταινίες, που δείχνουν διάφορες ιστορίες ανθρώπων που συμβαίνουν ταυτόχρονα, χωρίς να γνωρίζονται μεταξύ τους.

Η φασαρία, άλλωστε, σου δίνει και μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, αφού όσο ακούς κόσμο να κυκλοφορεί ξέρεις πως ό,τι κι αν σου συμβεί, όλο και κάποιος θα υπάρξει να σε βοηθήσει. Να σε σώσει, να σου δώσει κάτι σε περίπτωση ανάγκης. Σε κάνει να φοβάσαι λιγότερο για κλέφτες, δολοφόνους και φαντάσματα.

Μα το κυριότερο απ’ όλα, σου παρέχει απλόχερα το ελεύθερο να δράσεις και εσύ μια στο τόσο παρορμητικά χωρίς να ανησυχείς για τις ώρες κοινής ησυχίας. Να γυρίζεις μεσάνυχτα και να μπορείς να ανταλλάξεις στην πόρτα σου δύο τελευταίες κουβέντες για καληνύχτα χωρίς να ξέρεις ότι θα αρχίσουν να ξεπροβάλλουν σωρηδόν στα μπαλκόνια τους φωνάζοντας εκείνο το σφυριχτό «σσσουτ!». Να ανοίξεις με την άνεση σου το ραδιόφωνο όταν θα είσαι στις μαύρες σου χωρίς να μετράς τα λεπτά που θα κάνει η άμεση δράση να φτάσει στο σπίτι σου.

Για το λόγο αυτό, σταμάτα συνέχεια να παραπονιέσαι και να λες ότι θέλεις την ησυχία σου. Αν το εννοείς πραγματικά οι μόνες επιλογές για κατοικία που μπορεί να σου βρει μεσιτικό γραφείο και να καλύπτουν τις απαιτήσεις σου, είναι εγκατάσταση είτε σε εκκλησία, είτε σε κοιμητήριο.



 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.