Μια από τις γιαγιάδες μου ήτανε πολύ θρήσκος άνθρωπος και είχε σχέση αγάπης με την εκκλησία. Όσο ήμασταν ακόμη μικρά παιδιά, προσπαθούσε να μας βάλει στον ίδιο ακριβώς δρόμο και μέχρι κάποια ηλικία το είχε καταφέρει. Το όλο οικοδόμημα εμπιστοσύνης άρχισε να έχει ρωγμές όταν κατά την διάρκεια μιας μεγάλης γιορτής η γιαγιά μου αμφιταλαντευόταν αν έπρεπε να νηστέψει μεταξύ των άλλων και το λάδι και έτσι αποφασίζει να απευθυνθεί στην παπαδιά, θεωρώντας την κατά κάποιον τρόπο ως τη γνώμη του ειδικού.

Αυτή λοιπόν, όχι μόνο ρώτησε ξαφνιασμένη τι μέρα ήταν σήμερα, αλλά την πληροφόρησε ότι είχε ήδη μαγειρέψει κρέας για το δικό της σπίτι. Τότε ήρθε και το πρώτο σοκ, τι εννοείς ότι οι ιερείς, που έχουν βγάλει μια τόσο ενημερωμένη λίστα του τι πρέπει να τρώμε και πότε, τύφλα να έχουν οι καλύτεροι διαιτολόγοι, δε νηστεύουν οι ίδιοι;

Η κατάρρευση βέβαια ήρθε λίγο καιρό αργότερα όταν ο παπάς της ενορίας άρχισε να βρίζει μπροστά μας, ενώ στα κηρύγματα μετά τη λειτουργία αναφερόταν εκτεταμένα στην αξία που έχει αυτός που σκέφτεται και μιλάει ενάρετα.

Γιατί είτε το θέλουμε είτε όχι η εκκλησία είναι κατά κύριο λόγο χτισμένη πάνω στην υποκρισία.

Με άμφια που έχουν πάνω τους τόσο χρυσό που απορείς αν πέρασε ο Μίδας και τα ακούμπησε, συνεχίζουν να ζητούν χρήματα για ελεημοσύνη από τους πιστούς, αφού ο δίσκος είναι σταθερή ατραξιόν στο τέλος της λειτουργίας, περνώντας μάλιστα από τον καθένα ξεχωριστά για να σε ρίξει στο φιλότιμο.

Αμύθητες αφορολόγητες περιουσίες και πανάκριβα αυτοκίνητα σε κάνουν να ξεφυλλίζεις ξανά και ξανά την Αγία Γραφή για να βρεις μήπως τελικά το χωρίο ήταν ο έχων δύο χιτώνες να τους κάνει δέκα και μετά να ζητήσει από αυτόν που έχει μόνο ένα να τον δώσει και να μείνει γυμνός. Η εκμετάλλευση αγγίζει κορυφή όταν η συζήτηση φτάνει στη διεξαγωγή μυστηρίων όπου υπάρχει κανονικός τιμοκατάλογος λες και η εκκλησία είναι αλυσίδα εστιατορίων.

Εκτός όλων των άλλων βέβαια, το όλο σκεπτικό της είναι βασισμένο πάνω σε πρακτικές του μεσαίωνα, κάνοντας σε να κοιτάς δεξιά και αριστερά για το πότε θα κάνει την εμφάνισή της και η ιερά εξέταση. Με δηλώσεις αφορισμού περί ομοφυλοφιλίας που πιάνουν το απόγειο του ρατσισμού, μέχρι και την απαγόρευση των προγαμιαίων σχέσεων, η εκκλησία φαίνεται αν μη τι άλλο να είναι εκτός όχι μόνο της πραγματικότητας του 2015, αλλά και ενός γενικότερου πλαισίου.

Σε παράλληλο χρόνο σκάνδαλα περί απόκρυψης βιασμού ανηλίκου, παιδεραστίας και ύπαρξης sex tape ιερέα έρχονται στην επιφάνεια. Ενώ ακόμα θυμάμαι πριν κάποια χρόνια το περιστατικό της δολοφονίας του αρχιμανδρίτη από την ερωμένη του, στο οποίο εμπλέκονταν και χρηματικές απολαβές.

Το πρόβλημα της υποκρισίας όμως, δεν περιορίζεται μονό στον κλήρο αλλά πολλές φορές προχωράει και στους κόλπους των πιστών, αφού εκεί το φαίνεσθαι είναι που κάνει κυριολεκτικά πάρτι. Άνθρωποι που πιστεύουν πως η παρουσία του και μόνο στο χώρο τους δίνει αυτοστιγμεί άφεση αμαρτιών, δείχνουν τον πραγματικό εαυτό τους λίγο αφότου αποχωρήσουν με το να απαξιώνουν τους επαίτες που συρρέουν στα σκαλοπάτια, να τσακώνονται στις ουρές που κάνουν για να προσκυνήσουν ή να μεταλάβουν, ακόμα και να κουτσομπολεύουν τους γείτονες (και μη), που συνάντησαν εκείνη τη μέρα.

Όλα αυτά λοιπόν σε κάνουν πολλές φορές να αναρωτιέσαι για το ποιο είναι το πραγματικό νόημα της θρησκείας και πόσοι από αυτούς το έχουν έστω πλησιάσει. Γιατί μια φράση που είχα ακούσει κάποτε και συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο όσα είπα παραπάνω είναι αυτή: «Εμένα το πρόβλημά μου δεν είναι η επουράνια εταιρεία, αλλά οι αντιπροσωπείες της επί γης». 

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.