«Έχω να σου πω. Άσε, κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό σου λέω».

Το μήνυμα στον τηλεφωνητή μου μαρτυρούσε αγωνία, θλίψη, νεύρα μα και απόγνωση. Τι να έπαθε;

Μου έχει ξανασυμβεί αυτό. Να μου λένε πως θα πάθουν εγκεφαλικό. Και επειδή δουλεύω και σε καρδιολογικό οι φορές που μου το έχουν πει έχουν γεμίσει ένα 100φυλλο μπλε τετράδιο και πάνε για το δεύτερο.

Γιατί όμως να φτάνουμε στο σημείο να λέμε «θα πάθω εγκεφαλικό», «το ‘παθα το πλάγιο», «στράβωσε το στόμα μου», «μούδιασε το χέρι μου» και άλλα παρόμοια συμπτώματα και να μην κοιτάξουμε να το αποφύγουμε;

Πώς γλιτώνει κανείς το εγκεφαλικό και τις συνέπειές του;   

Η αλήθεια είναι πως προκαλούμε λιγάκι και την τύχη μας κι εμείς οι καημένοι.

Τι το 'θελες κυρά μου το Σ/Κ στο χωριό, αν είναι με το που γυρνάς να ανοίγεις τους λογαριασμούς πριν καλά-καλά αφήσεις κάτω το σακ βουαγιάζ; Με άδειο στομάχι και χωρίς να κάθεσαι, λογαριασμό δεν ανοίγεις. Άσε που το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να μην τον ανοίξεις καθόλου αν θέλεις να το γλιτώσεις το πλάγιο.

Τον ανοίγεις παρ’ όλα αυτά, παθαίνεις το πρώτο και πας στην τράπεζα να πληρώσεις. Μη! Μην κάνεις ερώτηση υπολοίπου. Φτου! Έκανες. Και στο ‘πα. Τώρα είναι αργά, δεν το γλίτωσες.

Και αφού πλέον τα έπαθες τα δύο (κοίτα να προσέχεις την επόμενη φορά) και γυρίσεις στο σπίτι, έχε στο νου σου να χτυπάς τις πόρτες πριν μπεις. Έτσι μπήκε και η Νίτσα η κομμώτρια τις προάλλες μέσα και έπιασε τον λεγάμενο με τον Τάκη το μανάβη να μελετάνε το κάμα το σούτρα από την καλή και από την ανάποδη. Εκεί έπαθε δυο μαζεμένα. Μάζευε κι ας είναι και ρώγες που λένε.

Πιάνει που λες το πιεσόμετρο, μετράει 22 με 11 η πίεση, στα ύψη. Ανοίγει το ψυγείο να πιει νερό, το βλέπει άδειο, 25 η πίεση. Τρέχαμε με τα ασθενοφόρα βραδιάτικα. Άλλο ένα πράγμα που πρέπει να αποφύγεις για να γλιτώσεις το εγκεφαλικό: δημόσιο νοσοκομείο σε εφημερία.

Τι το 'θελες κυρα-Νίτσα μου και αρρώσταινες; Με 4 πλάγια ήρθες, με χειρουργημένο προστάτη και πόδι στον γύψο θα φύγεις μετά από κάνα μήνα. Για να ξεχάσουν τίποτα μέσα δε φοβάσαι πια, δεν έχουν υλικά τα νοσοκομεία κι έτσι τα φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού τα ψαλίδα και τα νυστέρια. Ένα μούδιασμα στο χέρι θα το νιώσεις όμως όταν σου πουν πως σου ΄κοψαν τον προστάτη (Ποιον προστάτη ρε παιδιά; Τον φύλακα άγγελό μου;)!

Και κάπως έτσι φτάνεις να μετράς τα εγκεφαλικά σου όπως και τα γραμματόσημα της συλλογής σου. Αμ έλα όμως που συνεχίζει να το ζητάει ο οργανισμός σου. Αφού είπαμε, δεν κάνεις τίποτα απότομα και γρήγορα. Δεν ξέρεις τι κρύβεται στην επόμενη γωνία, μέσα στον φάκελο ή ακόμα και μέσα στην λεκάνη σου που κάθεσαι να ξαλαφρώσεις.

Η Ρίτα η μοδίστρα έκατσε τις προάλλες να αφοδεύσει και βγήκε ένας αρουραίους και τις έδωσε μια στα οπίσθια, που από την τρομάρα έπαθε πολλαπλά! Αχ, μυαλό δεν βάζει και αυτή.

Λοιπόν τα ΄παμε τα συμφωνήσαμε. Οι λύσεις για να αποφύγεις το εγκεφαλικό είναι πολλές. Μην πας πουθενά απρόσκλητος, μην ανοίγεις οτιδήποτε (φάκελο, πόρτα, το καπάκι της λεκάνης ή ακόμα και το φερμουάρ σου) απότομα και χωρίς προετοιμασία, μη πεινάσεις, μη διψάσεις (γιατί θα ανοίξεις το ψυγείο, θα ΄ναι άδειο και θα σε βρει πάλι), μην αφοδεύσεις, μη μιλήσεις, μην ακούσεις μουσική. Φτιάξε ένα ευρύχωρο κουτί και κλειδώσου μέσα. Έτσι κάτι μπορεί να γίνει.

Αλλά όσο ζεις έξω, ό,τι και να κάνεις, όλο και κάτι θα βρεθεί που θα στραβώσει το στόμα σου και θα μουδιάσει το χέρι σου. Δεν έχεις παρά να πάρεις μια βαθιά ανάσα κι έπειτα ένα ανεξίτηλο στυλό και να το γράψεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Κι ίσως τότε να γλιτώσεις τον εγκλεισμό στο κουτί και να αποφεύγεις τα εγκεφαλικά με μαεστρία.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.