Ζω, εργάζομαι κι αναπνέω όπως όλοι οι άλλοι νέοι της γενιάς μου. Ζω με τους γονείς μου, γιατί οι μισθοί αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν επιτρέπουν σε πολλούς νέους να έχουν το δικό τους σπίτι. Άρα τον αέρα που αναπνέω τον αναπνέουν άλλοι έξι άνθρωποι. Το σπίτι δεν έχει ποτέ ησυχία κι η ιδιωτικότητα πάει περίπατο με το που βγαίνω από το δωμάτιό μου.

Το δωμάτιο μου. Ο χώρος μου. Το δικό μου σπίτι μέσα στο σπίτι. Το μέρος όπου όλα παίρνουν άλλο χρώμα κι ο χρόνος αποκτά άλλη έννοια. Το παραμύθι μου μέσα στην καθημερινή, βαρετή -σχεδόν καταδικαστική- ρουτίνα. 

Μόλις η πόρτα κλείνει πίσω μου, δεν υπάρχει τίποτα άλλο από το άρωμα μου στον αέρα κι ο χώρος γεμάτος μόνο με τα αγαπημένα μου πράγματα. Το μαλακό κρεβάτι μου με τα πολλά μαξιλάρια, η βιβλιοθήκη μου που πάλι καλά που δεν έχει στόμα γιατί θα βαρυγκωμούσε έτσι όπως είναι φορτωμένη κι έτοιμη να σπάσει, ο καναπές που αράζω με τους φίλους μου.

Στον καναπέ βρίσκω πάντα την ανάμνηση του πρώτου sleepover της παιδικής κολλητής μου. Πίσω από τις κουρτίνες έχω κρύψει τους φανταστικούς φίλους που είχα μικρή, αλλά τους μπαμπούλες κάτω από το κρεβάτι μου τους έδιωξα και δε φοβάμαι πια.

Το μόνο που λείπει από το σπίτι μου μέσα στο σπίτι μου, είναι η κουζίνα για να μαγειρεύω και να τρώω ό,τι θέλω, όποτε θέλω. Γι’ αυτό έχω ένα μικρό τραπεζάκι στη γωνία που χρησιμεύει για να τρώω όποτε θέλω να μείνω λίγο μόνη μου με το φαγητό μου σε μια στιγμή ιεροτελεστίας, παρακολουθώντας την αγαπημένη μου ταινία στην οθόνη του υπολογιστή, που φυσικά δε θα μπορούσε να λείπει από το σπίτι μου.

Μέσα στο δωμάτιο μου ζω όπως θέλω κι ας είναι μόνο μέσα στα όνειρά μου. Τουλάχιστον ξέρω πως όταν πέσει η νύχτα θα είμαι μόνη μέσα στο δικό μου κόσμο, χωρίς κανέναν εισβολέα και θα κάνω ό,τι τραβάει η ψυχή μου. Τις Κυριακές θα χουζουρέψω κάτω από τα σκεπάσματα μου κι αργότερα θα χορέψω με τα εσώρουχα καθώς αλλάζω τα σεντόνια.

Δοκιμάζω τα πιο τρελά outfits και παίρνω τρελές πόζες μόνο για εμένα μπροστά στον καθρέφτη μου. Οι φωτογραφίες των φίλων μου και των όμορφων στιγμών μας έχουν το δικό τους χώρο σε κάποιο τοίχο. Δε μου αρέσουν τα αποστειρωμένα πράγματα κι οι κρυμμένες αναμνήσεις.

Άμα γουστάρω θα τα κάνω όλα άνω κάτω και θα τα αφήσω έτσι. Πεταμένα ρούχα στις καρέκλες και βιβλία στο πάτωμα. Γιατί στο σπίτι μου επικρατούν οι δικοί μου κανόνες και κανείς δεν έχει λόγο εδώ μέσα. Εδώ μέσα χωράνε μόνο όσα θέλω εγώ να χωρέσουν.

Κι η αλήθεια είναι πως αν κάποτε έρθει η στιγμή να αποχωριστώ αυτό το δωμάτιο, στην αρχή θα χαρώ, γιατί αυτό θα σημαίνει πως θα έχω πλέον ένα ολόκληρο σπίτι για την πάρτη μου. Από την άλλη όμως, βαθιά μέσα μου, θα στεναχωρηθώ. Γιατί μέσα σ’ αυτό το πρώτο σπίτι μου μεγάλωσα, πέρασα τους δύσκολους μήνες της εφηβείας, ενηλικιώθηκα, βρήκα καταφύγιο μετά από κάποιον επικό καυγά με τη μαμά, έκλεισα τα μάτια κι ονειρεύτηκα τον πρώτο μου έρωτα κι όλα όσα ήθελα να κάνω.

Μέσα σε αυτό το πρώτο μου σπίτι είδα τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητες κι άλλα να μένουν απλά όνειρα, αλλά να είμαι χαρούμενη απλά και μόνο επειδή τα έκανα. Μέσα στην ασφάλεια, την ιδιωτικότητα και τη ζεστή θαλπωρή του δωματίου μου. Του σπιτιού μου μέσα στο σπίτι!

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.