Εντάξει, προφανώς και ο τίτλος είναι χιουμοριστικός.

Κατά τραγική ειρωνεία όμως, έχει μία βάση ουσιαστική.

Ο έξυπνος, ή τουλάχιστον αυτός που οι άλλοι χαρακτηρίζουν έξυπνο (δε μπορώ να βάλω στην κατηγορία όσους θεωρούν εαυτούς, λόγω έλλειψης αντικειμενικότητας) έχει ένα μεγάλο ατού: είναι έξυπνος!

Στροφάρει το μυαλό του δηλαδή, μπορεί να βρει λύση στην κρίση, μπορεί να «βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα».

Είναι καλός στην επίλυση προβλημάτων, μπορεί πιο εύκολα να αντιμετωπίσει μία κατάσταση με παραπάνω από έναν τρόπους.

Οπότε έρχεται το ερώτημα: «το πρόβλημα λοιπόν, πού είναι;»

Το πρόβλημα είναι φυσικά, στην έννοια της αντίληψης.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι οι εξυπνότεροι έχουν και μεγαλύτερο φάσμα αντίληψης, τους είναι δηλαδή πιο εύκολο να «πιάσουν» ακόμα κι εκείνα τα μικροπράγματα που σε άλλους θα ξέφευγαν.

Οπότε, έχουν εξ ορισμού περισσότερα να διαχειριστούν.

Και όταν ένα μηχάνημα, λόγου χάρη, έχει πολλές πληροφορίες να επεξεργαστεί, ε, φθείρεται κάπως παραπάνω.

Έτσι και ένα μυαλό που μπορεί να χειριστεί πολλά. Κάποια στιγμή θα κουραστεί, και μπορεί ακόμα και να νοσήσει.

Όσα περισσότερα έχει λοιπόν αντιληφθεί, τόσα περισσότερα μπορούν και να το επηρεάσουν.

Δεν είναι τυχαίο ότι η υψηλή νοημοσύνη έχει πολλές φορές συσχετιστεί με έλλειψη ενσυναίσθησης, κατάθλιψη, και άλλες ψυχικές νόσους.

-παρεμπιπτόντως, η ενσυναίσθηση είναι όρος ψυχολογικός, αφορά στην κατανόηση της συναισθηματικής κατάστασης του άλλου και την ικανότητα του ατόμου να συντονιστεί συναισθηματικά-

Επίσης, με αλκοολισμό, αϋπνία και άγχος, που μπορεί να εμφανιστεί σωματικά.

Ο ευφυής ζει σε έναν κόσμο που διαρκώς γίνεται πιο «φιλικός προς το χρήστη», και ο οποίος χάνει σιγά σιγά την πολυπλοκότητά του.

Λογικά λοιπόν και ο πρώτος θα αισθανθεί σε ουκ ολίγες περιπτώσεις άχρηστος ή ακόμα χειρότερα παρείσακτος.

Στα πλαίσια της γενικότερης στροφής του κοινού προς την αντιμετώπιση του bullying, είναι λογικό να αναφερθεί και η νοημοσύνη των παιδιών – θυμάτων στη λίστα με τις πιθανές αιτιολογίες των επιθέσεων.

Με άλλα λόγια, τα παιδιά, που είναι και πολύ σκληρότεροι κριτές χαρακτήρων, θα αντιδράσουν γρήγορα και πολύ άσχημα στην ύπαρξη κάποιου περισσότερο ευφυούς, με τελικά αποτελέσματα που όλοι βλέπουμε και μας προβληματίζουν.

Ο ευφυής θα αναζητήσει περισσότερες από μία λύσεις σε κάποιο πρόβλημα. Δεν τον ενδιαφέρει πάντα τόσο η επίλυση, όσο η ικανότητά του να δει τα πράγματα πιο σφαιρικά, από περισσότερες οπτικές.

Όταν ένα θέμα είναι απλό, όπως καθημερινές ασχολίες και ζητήματα (απλό, όχι εύκολο, προς αποφυγή παρεξηγήσεων) εκείνος δε θα του δώσει την απαραίτητη σημασία ή προτεραιότητα.

Θα αργήσει στα ραντεβού του, θα καθυστερήσει στις υποχρεώσεις του, θα προτιμήσει να αφήσει για τελευταία στιγμή κάτι που πρέπει να ολοκληρώσει επειδή γνωρίζει τις ικανότητές του.

Κάτι που πολλές φορές θα τον φτάσει σε σημείο απελπισίας και βιαστικών κινήσεων, λόγω κακής εκτίμησης του χρόνου και του φόρτου εργασίας του.

Πόσο κόσμο γνωρίζετε, αρκετά ως πολύ έξυπνο, ο οποίος δεν κατάφερε να περάσει σε κάποια σχολή στο πανεπιστήμιο, ή ήταν πάντοτε «σκράπας» στα μαθήματα του σχολείου;

Ο έξυπνος είναι πολλές φορές έξυπνος σε διαστάσεις και τομείς διαφορετικούς απ’ αυτούς που απαιτούνται και αξιολογούνται.

Γι αυτό το λόγο και πολλά συστήματα αξιολόγησης αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν την αξία και το δυναμικό πολλών μαθητών, φοιτητών αλλά και επαγγελματιών.

Νομίζω ήταν ο Αϊνστάιν ο οποίος είπε πως, αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώνει δέντρα θα περάσει όλη τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι χαζό.

Η ομοιότητα στους τρόπους αυτούς είναι ορατή.

Η νοημοσύνη έχει ένα συγγενή αρκετά κοντινό, τον οποίο τώρα αρχίζουμε να προσεγγίζουμε ουσιαστικά.

Είναι η συναισθηματική νοημοσύνη, δηλαδή χοντρικά, ένα σετ ικανοτήτων αντίληψης της συναισθηματικής κατάστασης του ατόμου και των άλλων, το οποίο είναι κλειδί για τις ανθρώπινες σχέσεις.

Δυστυχώς, ορισμένοι δεν μπορούν να συμβιβάσουν τις δύο αυτές πλευρές του νομίσματος, και τα βρίσκουν σκούρα με τους άλλους ανθρώπους.

Ειδικά στα ερωτικά, τα οποία μπορεί και να τους φαίνονται «βουνό».

Ο έξυπνος είναι πιο πιθανό να μείνει για περισσότερο καιρό μόνος, καθώς θα απαιτήσει από κάποιον πιθανό σύντροφο να λειτουργεί σε παρόμοια μήκη κύματος.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά σώθηκε.

Δεν έχει άδικο που αναζητά κάτι τέτοιο, αλλά είθισται να μην το βρίσκει και σε αφθονία.

Τέλος, η ευφυΐα οδηγεί στην κριτική σκέψη, και η σκέψη στην αμφισβήτηση.

Θα αμφισβητήσει τους ηγέτες του, θα αμφισβητήσει το σύστημα στο οποίο ζει, θα αμφισβητήσει το ιερατείο.

Και όταν αρχίζει να αμφισβητεί και πολλά απ’ αυτά που του σερβίρουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και προσπαθούν να του «περάσουν» οι προηγούμενοι, αναπόφευκτα έρχεται σε ρήξεις.

Η χειρότερη των οποίων είναι με τον ίδιο του τον εαυτό.

Συμπέρασμα; Το να είναι κανείς έξυπνος, ως και πολύ έξυπνος, είναι ταυτόχρονα όπλο αλλά και μπελάς.

Φυσικά και δεν θα πρέπει να αλλάξει τον εαυτό του, μειώνοντας ο ίδιος την ευφυΐα του για να ταιριάξει. Ούτε και θα πρέπει να κρίνει τους άλλους από την ασφάλεια του δικού του νοητικού «βάθρου».

Όσον αφορά στο σύστημα πεποιθήσεών του, κριτική σκέψη διαθέτει, και επιλέγει κατάλληλα.

Και όσον αφορά στα των σχέσεων με τους άλλους, δε μπορεί, έξυπνος είναι, θα βρει ένα τρόπο να αντεπεξέλθει. Κι ας φάει και λίγο τα μούτρα του προσπαθώντας.

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.