Την πρώτη φορά που είδα μία τέτοια δημοσίευση, θεώρησα ότι είναι απλά μία κακόγουστη φάρσα, και πως εκείνος που αναφέρεται ως «ασφαλής», έπεσε απλά θύμα ηλεκτρονικού «πειράγματος» του λογαριασμού του.

Αλλά δεν άργησε και η δεύτερη τέτοιου τύπου δημοσίευση. Και η τρίτη, και πάει λέγοντας. «Καλά, είναι βλαμμένοι;», αναρωτήθηκα. Αστειεύονται μ’ αυτό το θέμα;

Προφανώς ναι, τουλάχιστον ορισμένοι. Μετά από έρευνα εντός και εκτός διαδικτύου, δεν κατάφερα να ανασύρω πληροφορίες για το πώς κάτι τέτοιο θα μπορούσε να βοηθήσει την κατάσταση, καθώς δεν περιλαμβάνει κάποιο τύπο προσφοράς ή αφύπνισης του κοινού πάνω στο θέμα.

Δεν έχει κάποια ουσιαστική σκοπιμότητα στην ψευδή δήλωση ασφαλείας, εκτός από κακόγουστο χαβαλέ.

Υπάρχει μία γενική on line αντιπάθεια προς εκείνο τον κόσμο που είτε κατά λάθος, είτε για «πλάκα» έκανε την εν λόγω δημοσίευση. Γενικά δε συμμερίζομαι το αίσθημα «τυφλής δίκαιης οργής» του ηλεκτρονικού κόσμου.

Βλέπετε, άλλοι σαν τα πρόβατα έκαναν σωρηδόν «unfriend» και «ban» όσους ψευδώς δήλωσαν ασφαλείς, και άλλοι πήγαν κόντρα στους πρώτους, θεωρώντας το ζήτημα ήσσονος σημασίας.

Να’ χαμε να λέγαμε, μ’ άλλα λόγια.

Μία κριτική όμως θα την κάνω, επειδή κι εμένα με «τσίγκλησε» λίγο το θέμα.

Το facebook, προσφέροντας μία πρόσθετη βοήθεια δύο εκατομμυρίων δολαρίων στο International Medical Corps (το οποίο είχε ήδη συγκεντρώσει 15 εκατομμύρια από δωρεές), έκανε αισθητή την παρουσία του στις προσπάθειες ανακούφισης των θυμάτων της τραγωδίας, μία εβδομάδα μετά τον πρώτο μεγάλο σεισμό.  

Επιπρόσθετα, στις 25 Απριλίου, ενεργοποιήθηκε η υπηρεσία safety check για όσους βρίσκονταν στις πληγείσες περιοχές και έψαχναν έναν τρόπο να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους ανθρώπους και να τους καθησυχάσουν.

Χιλιάδες χρήστες του κοινωνικού μέσου έσπευσαν να χρησιμοποιήσουν τη νέα υπηρεσία, για να δηλώσουν ότι την έβγαλαν καθαρή και να ηρεμήσουν τις οικογένειές τους. Οι υπόλοιποι όμως;

Άντε λοιπόν, τον κάναμε το χαβαλέ μας. Αλλά για να μιλήσουμε λίγο με αριθμούς.

Πρώτα απ’ όλα, οι σεισμοί ήταν δύο. Ένας στις 25 Απριλίου (6.7 Ρίχτερ), και ένας στις 12 Μαΐου του 2015 (7.3). Μιλάμε για πολύ κούνημα, έτσι;

Ο πρώτος σεισμός σκότωσε 8000 ανθρώπους και άφησε πάνω από 19000 τραυματίες.

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έμειναν άστεγοι, καθώς ολόκληρα χωριά ισοπεδώθηκαν σε διάφορες επαρχίες. Χιονοστιβάδες και ολισθήσεις εδαφών ακολούθησαν, με ακόμα περισσότερα θύματα και καταστροφές.

Επίσης, τεράστιες καταστροφές υπέστησαν μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco, όπως στην κοιλάδα του Κατμαντού.

Ο δεύτερος σεισμός, σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα, άφησε πάνω από 200 νεκρούς και 2500 τραυματίες.

Οι υπεύθυνοι είχαν από καιρό ενημερωθεί (2013) για την πιθανότητα ενός μεγάλου σεισμού σύντομα, επέλεξαν όμως να αγνοήσουν τις προειδοποιήσεις, καθώς ένας μεγάλος σεισμός είχε ήδη σημειωθεί μέσα στα ογδόντα προηγούμενα χρόνια (1934).

Ακόμα και μία εβδομάδα μετά τα συμβάντα, ανασύρθηκαν επιζώντες. Οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες ήταν τρομακτικές, και οι περιοχές αυτές θα κάνουν πολλά χρόνια να συνέλθουν από το διπλό αυτό χτύπημα.

Δεν ακούγεται και τόσο αστείο πια, έτσι; Ας αναλογιστούμε για μια στιγμή το πόσο τυχεροί είμαστε που δεν βρισκόμαστε σε κάποια παρόμοια γεωγραφική ζώνη (τεκτονικές πλάκες που πιέζονται και άλλα τέτοια ωραία) και δεν είναι το ίδιο πιθανό να μας σκάσει στο κεφάλι κάποιος ορεινός όγκος αντίστοιχος του Έβερεστ, για παράδειγμα.

Ας σκεφτούμε λίγο όλο εκείνο τον κόσμο που χάθηκε μέσα σε μερικές στιγμές, σε αριθμούς που θα ήταν δραματικά μεγαλύτεροι αν δεν ήταν η συντονισμένη βοήθεια πάνω από 50 χωρών (τόσο οικονομικά όσο και ενεργά – συνεργεία διάσωσης).

Το ότι συνέβη κάτι τόσο μακριά από μας δεν το κάνει στο ελάχιστο λιγότερο σημαντικό, πόσο μάλλον λόγο για «πλάκα». Ακόμα κι αν δεν βοηθήσουμε ουσιαστικά, ας το αντιμετωπίσουμε τουλάχιστον με κάποια σοβαρότητα.    

comments Αν έχεις κάτι να πεις... μίλησε τώρα ή σώπασε για πάντα.